Mountainbiken in Ticino: Zwitserse precisie & Italiaanse flair

In Locarno, gelegen aan het Lago Maggiore, omringd door machtige bergen én met een mediterraan klimaat, kun je bijna het hele jaar mountainbiken op prachtig onderhouden trails. Wij kozen voor de Alpe di Neggia-trail.

Door Joris Birnie
Foto's Van Joris Lugtigheid
De Alpe di Neggia-trail kent prachtige vergezichten.
De Alpe di Neggia-trail kent prachtige vergezichten.
fotograaf Joris Lugtigheid

De zon staat nog hoog aan de hemel, maar het heetst van de dag is al wel voorbij. Tijd om op onze mountainbikes te stappen en op weg te gaan naar de Alpe di Neggia. Vanuit Locarno is het ongeveer 45 minuten rijden over vlak terrein naar de klim die toegang biedt tot deze route bij Magadino. Relaxed fietsen we over asfalt langs het Lago Maggiore, een van de trekpleisters van de Zuid-Zwitserse regio Ticino. Bepaald geen straf, want de uitzichten zijn prachtig: de bergen rond het meer contrastreren mooi met de palmbomen die voor een mediterrane sfeer zorgen. En mediterraan voelt het, de temperatuur is nog zomers. Vervolgens fietsen we om het natuurgebied Riserva naturale Bolle di Magadino heen – waar vreemd genoeg een vliegveld in ligt – en buigen daarna weer af naar het meer. Nog steeds is de weg relatief vlak, maar ons doel dat recht voor ons ligt, ziet er zeer serieus uit. Dat wordt afzien! Voordat we ons aan deze klim wagen, drinken we op het terras van Ristorante al Lago nog een heerlijke espresso. Italiaans goed, we zitten hier dan ook tegen de Italiaanse grens aan. Met deze ‘cafeïnedoping’ in de benen, beginnen we aan de straffe klim: een tocht van bijna dertien kilometer, waarin we maar liefst 1187 hoogtemeters overbruggen. Een snelle rekensom leert dat dit een gemiddeld stijgingspercentage van 9,5 procent is!

Treintje Madonna del Sasso, Locarno.
Treintje Madonna del Sasso, Locarno.
fotograaf Joris Lugtigheid

Je kunt uiteraard ook met de PostAuto omhoog, dan sta je in ongeveer vijftig minuten boven. Maar hé, we zijn hier om te fietsen, dus zetten we onze aandrijflijn op het ‘koffieverzet’ en is het trappen geblazen. Onze gemiddelde snelheid gaat vanaf dat moment hard achteruit en we ploegen met zo’n zeven à acht kilometer per uur omhoog. Het voordeel van het hoge stijgingspercentage is wel dat we heel snel klimmen en dat daarmee het uitzicht steeds beter wordt. Het water van het Lago Maggiore schittert in de zon en nodigt uit om een welverdiende duik te nemen – maar dat staat later op het programma. Langzaamaan wordt de weg smaller en moeten we af en toe even aan de kant voor een passerende auto of de PostAuto. Het laatste stuk naar boven is behoorlijk zwaar, met percentages rond de 10 procent, maar na een uur en 45 minuten peddelen arriveren we bij Ristorante Ritrovo di Neggia en kunnen we weer lachen. Vanaf hier daalt de weg af richting Italië, veel wielrenners nemen die, maar wij buigen af naar de Carbontrail die hierboven op de Alpe di Neggia start. Voordat we echter aan deze afdaling beginnen, is het tijd voor een kleine versnapering én genieten geblazen van het formidabele uitzicht over de bergen en het meer.

Lekke band

Een magisch plekje aan het water.
Een magisch plekje aan het water.
fotograaf Joris Lugtigheid

Als we na dit korte intermezzo weer op de fiets willen stappen, blijkt een van ons een lekke band te hebben. Gelukkig hebben ze in heel de regio Ticino goede voorzieningen voor fietsers; aan het begin van deze trail staat een perfecte workstand waar je je fiets kunt repareren. Al het benodigde gereedschap is aanwezig, inclusief een geïntegreerde pomp. Nadat we het lek gevonden en gedicht hebben, controleren we de band voor de zekerheid nog even in de volle drinkbak voor het vee. Er komen geen luchtbellen tevoorschijn, dus groen licht!

Opgetogen trekken we onze protectie aan en laten we onze zadels zakken, het is tijd voor het betere daalwerk. Marco, onze gids gaat vooruit en geeft aan dat we niet gelijk vol gas moeten gaan, omdat er nog wat mobiele afsluitingen staan voor het vee dat hier graast. Nog even de vingers op de rem houden dus, maar daarna kunnen we het gas opendraaien. De eerste bochten worden afgewisseld met een heerlijke flow. Dit voelt perfect, met een mooie temperatuur van ongeveer 25 graden, en net voordat het toch weer wat te warm wordt in de zon, duiken we het bos in en fietsen we in de schaduw. Nog steeds rijden we met een mooie flow over de trail en worden we getrakteerd op leuke sprongen en zelfs een north shore-element. Na deze passage worden we uitgedaagd voor het technische werk. De trail wordt steiler en steiler en er liggen ineens behoorlijke rotsformaties die we moeten trotseren, met daartussen nog de nodige haarspeldbochten. Dit vergt onze uiterste concentratie, ook die van Marco, en met beleid én toch ook snelheid sturen we tussen de rotsen door. We komen maar nét de bocht door. Gelukkig had ik het niet als enige lastig, ook Marco moest zich even goed concentreren. Daarna blijft het parcours technisch, maar wel een tandje minder.

Een paard langs de route.
Een paard langs de route.
fotograaf Joris Lugtigheid

Veelzijdige trail

Na een tijdje komen we bij een beekje. Een magische plek en niet alleen omdat de zon voor een ongelofelijk mooi licht zorgt. Tijd voor een korte break, een appel en een slok water. Marco vertelt ondertussen dat de trail van nature een wandelpad is geweest en dat de trailbouwers er vervolgens een MTB-route van hebben gemaakt, met behoud van het natuurlijke gevoel. De ‘never ending trail’ noemt Marco hem ook wel. En niet voor niks, want we moeten nog even! Vanaf hier is het weer een stuk klimmen en dat betekent dat de zadels omhoog kunnen. We drukken op de knop en de dropper post schiet omhoog. Heerlijk die techniek.

Biketrail Alta Verzasca.
Biketrail Alta Verzasca.
fotograaf Joris Lugtigheid

Met het zweet op ons voorhoofd fietsen we door een schaduwrijk bos en vanaf een kleine rivier verder tot een hoogte van 1160 meter. In totaal zijn het honderd hoogtemeters, dit lijkt niet zo veel, maar op de smalle trail is het toch behoorlijk pittig – zeker als je de fikse klim om op deze trail te komen meetelt! Dan staan we opeens op een open plek in het bos en worden we getrakteerd op een geweldig uitzicht op het Lago Maggiore. Deze trail heeft echt veel te bieden! Dan duiken we weer het bos in en dalen we kombocht na kombocht af, de ene nog mooier getuned dan de andere. Ter afwisseling volgt er een waanzinnige traverse, met klein verval, waardoor we de benen kunnen stilhouden en volop kunnen shredden zonder te remmen. Deze heerlijke flow brengt ons bijna in een trance, maar een kleine zwenking van mijn stuur brengt mij terug naar de realiteit. Ik schamp namelijk de rotswand met het uiteinde van mijn stuur en duikel daardoor bijna de afgrond in. Hoe mooi deze traverse ook is, het blijft wel opletten geblazen!

Aangekomen bij het Lago Maggiore.
Aangekomen bij het Lago Maggiore.
fotograaf Joris Lugtigheid

Verkoeling

Langzaam zakken we verder af richting het meer, en bos en weide beginnen elkaar hier af te wisselen. Op de laatste vier kilometer van de trail shredden we weer in het bos, waar de trail vol ligt met grotere keien. Lago Maggiore is nog niet in zicht, maar inmiddels zijn we het laatste vee gepasseerd en gaat de trail over in een soort urban downhill. De bomen zijn verruild voor smalle brandgangen met een mooi geplaveide ondergrond. De muren waarlangs we naar beneden knallen, zijn begroeid met druivenranken die geelgroen kleuren in de laatste zonnestralen. Het is een fantastisch einde van een waanzinnige trail. Een trail die je echt betovert.

Biketrail Alpe di Neggia.
Biketrail Alpe di Neggia.
fotograaf Joris Lugtigheid

Het is al laat als we eindelijk weer bij de oever van het Lago Maggiore aankomen. Met een enorme glimlach op mijn gezicht zet ik mijn fiets neer bij een aanlegsteigertje. De temperatuur is nog heerlijk en mijn bezwete lijf vraagt nu echt om verkoeling. Ik trek mijn T-shirt uit en duik dan met fietsbroek en al in het verkoelende water. Dit is de kers op de taart. Heerlijk!

Tips

Wil je liever niet al die hoogtemeters zelf omhoog fietsen om bij de Carbontrail te komen? Neem dan de PostAuto omhoog. Iedere PostAuto kan een vijftal fietsen achterop kwijt. Dus wil je je krachten sparen, dan is dit een heel goed alternatief. Helaas kun je de bus niet reserveren, dus vol is vol.

Voor het vervoer terug naar Locarno kun je heel goed de boot over het Lago Maggiore nemen. Let wel, niet iedere boot neemt mountainbikes mee, maar op het tijdschema wordt duidelijk aangegeven welke boot dit wel en niet doet. Ook op de boot is een beperkt aantal plaatsen beschikbaar voor fietsen.

Zelf op pad in Ticino? Lees alles over deze regio of download gratis de unieke bikeguide vol tips en prachtige routes!

Lees meer