Fotografie

Een kijkje in het leven van kindbruiden in Georgië

Georgië, waar meisjes soms al op hun twaalfde trouwen, heeft een van de hoogste percentages kinderhuwelijken in Europa

Door Melody Rowell
Foto's Van Foto's: Daro Sulakauri

2 december 2016

Niemand weet precies hoeveel minderjarige meisjes trouwen in Georgië. Het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties heeft cijfers waaruit blijkt dat minstens 17 procent van de meisjes in Georgië trouwt voor ze achttien zijn, wat de officiële minimumleeftijd is. Maar het is lastig om de precieze gegevens te achterhalen, omdat families de wet soms ontduiken door de registratie van een huwelijk enkele jaren uit te stellen. Het huwelijk wordt gesloten in moskeeën of kerken op het platteland, en het stel wordt daarna in cultureel en religieus opzicht als getrouwd beschouwd.

Fotojournaliste Daro Sulakauri groeide op in Georgië en herinnert zich dat een van haar klasgenootjes trouwde toen ze allebei pas twaalf waren. “Ik vond het nogal verwarrend”, herinnert ze zich. “Ik had het gevoel dat er iets niet klopte, maar ik wist niet zo goed wat.”

Dat gevoel bekroop Sulakauri opnieuw toen ze, met een beurs van het Human Rights House Network, onderzoek begon te doen naar de positie van vrouwen in Georgië. Met haar klasgenootje in gedachten, deed ze navraag naar huwelijken tussen minderjarigen. Niet lang daarna werd ze uitgenodigd voor een bruiloft in een klein dorpje, waarbij het jonge bruidje aan het eind van het feest in tranen uitbarstte.

“Het was lastig te zeggen wat er aan de hand was”, vertelt Sulakauri. “Was ze verdrietig? Was ze juist blij? Ze leek me vooral heel erg in de war. Dat was voor mij de reden om te besluiten dat ik hier echt een verhaal over wilde maken.”

UNICEF noemt kinderhuwelijken ‘een fundamentele schending van de mensenrechten’ en Georgië heeft een van de hoogste percentages kinderhuwelijken in Europa. Het is een eeuwenoude traditie, die niet beperkt blijft tot een bepaalde regio of religie. De redenen voor de huwelijken verschillen van dorp tot dorp en van groep tot groep, maar er zijn ook een aantal overeenkomsten. De bruidegom is bijna altijd ouder, heeft meestal zijn school afgemaakt en is meerderjarig. Over het algemeen is het de moeder van de bruidegom die een bruid zoekt voor haar zoon, maar Sulakauri kwam ook stellen tegen die elkaar via vrienden, school of internet leerden kennen. En hoewel de meisjes niet altijd worden gedwongen tot een huwelijk, is de culturele druk heel groot.

“Ze doen gewoon wat er van ze verwacht wordt”, aldus Sulakauri. “Omdat hun over-overgrootmoeder hetzelfde deed, en hun oma en hun moeder ook heel jong trouwden. Zij denken dat het gewoon zo gaat in het leven, dat het zo hoort.”

De mensen op de foto’s van Sulakauri zijn Azeri’s, leden van een etnische en religieuze minderheid. Layla, een van de kindbruidjes die ze ontmoette, was 12 toen ze trouwde en woonde bij de familie van haar man. Vooral haar verhaal staat Sulakauri nog goed bij, ze herinnert zich dat Layla heel open was in hun eerste gesprekken “Layla had allerlei toekomstdromen over wat ze wilde worden, bijvoorbeeld styliste”, vertelt ze. “Ze wilde haar opleiding afmaken en nog allerlei andere dingen doen”. Een jaar later ontmoette Sulakauri Layla opnieuw, en was het heel anders. “Ze was huisvrouw geworden, op haar 13e”, aldus Sulakauri. “Naar school gaat ze al helemaal niet. Dit is het wel zo'n beetje voor haar.”

Niet alleen het feit dat ze hun school niet afmaken, bepaalt de toekomst van deze meisjes. Er is nauwelijks seksuele voorlichting in Georgië en Sulakauri vertelt dat sommige meisjes tot hun trouwdag geen idee hebben wat er bij een huwelijk komt kijken. Uit een onderzoek in 2010 naar reproductieve gezondheid bleek dat ‘76,6 procent van de getrouwde vrouwen tussen de 15 en 19 jaar geen moderne vorm van voorbehoedsmiddelen gebruikten’.

Het is dan ook niet vreemd dat veel jonge bruiden niet lang na hun trouwen zwanger raken, wat allerlei gezondheidsproblemen kan opleveren voor hun lichaam, dat nog in de groei is. Sulakauri denkt bij haar ontmoetingen met deze meisjes altijd onwillekeurig terug aan haar eigen jeugd. “Dat was zo anders,” vertelt ze. “Ik ben zo lang ik kon kind gebleven, snap je?” Hoewel ze met haar werk niet kan zorgen dat de bruidjes die ze fotografeert zo’n zelfde jeugd hebben, hoopt ze toch dat de toekomst voor andere meisjes mogelijk anders verloopt.

“Ik wil mensen in mijn land laten zien dat dit gebeurt. En mogelijk verandert er dan iets. Misschien gaan ze dan zeggen: ‘Misschien zou dit niet zo moeten gaan. Misschien is dit te jong.’”

Lees meer