Geschiedenis en Cultuur

Deze tieners vechten in een oorlog die ouder is dan zij

Op de grens tussen Armenië en Azerbeidzjan wonen 150.000 mensen in een militair niemandsland – en in een republiek die door niemand wordt erkend.dinsdag 16 januari 2018

Door Daniel Stone
Foto's Van Emanuele Amighetti
bekijk galerij

Al tientallen jaren is het leven in een enclave tussen Armenië en Azerbeidzjan problematisch, maar in april 2016 vochten de beide landen vier dagen lang om de betwiste regio, waar Armeense opstandelingen in een gebied van Azerbeidzjan de Republiek Nagorno-Karabach hebben uitgeroepen. De vijandelijkheden waren in 1996 na een wapenstilstand tot bedaren gekomen, maar berichten over schendingen door beide partijen leidden in 2016 tot een nieuwe, vierdaagse oorlog.

De 150.000 inwoners van Nagorno-Karabach zitten gevangen in een slepend conflict en leven in een militair niemandsland. Zoals in het conflict tussen Israël en de Palestijnen is de spanning tussen Armenië en Azerbeidzjan al vele jaren om te snijden en inmiddels onderdeel van het dagelijks leven.

 

Vorig jaar bezocht fotograaf Emanuele Amighetti het gebied om er de nasleep van de vierdaagse oorlog en de psychologische gevolgen van tientallen jaren van conflict en gewapende vrede vast te leggen. De voortdurende staat van paraatheid betekent dat de militaire dienst verplicht is en dat soldaten soms al op hun dertiende aan hun opleiding beginnen. Na en soms vóór schooltijd worden jongeren gedrild in het marcheren en krijgen ze gevechtstraining – een routine die evenzeer deel van hun dagelijks leven uitmaakt als huiswerk. “Hun toewijding en oprechtheid was iets wat ik nog nooit eerder had ervaren,” zei Amighetti. “Ik voelde me verplicht om deze jonge jongens en meisjes een gezicht te geven.”

Gezicht op het grensgebied tussen Armenië en de Republiek Nagorno-Karabach. 

De voortdurende waakzaamheid heeft ook gevolgen voor de economie van de enclave. Jonge mensen die normaliter een hogere opleiding zouden volgen, zijn gegrepen door een alle-hens-aan-dek-mentaliteit. Aan het front in de provincie Mantakert sprak Amighetti met een soldaat van achttien of negentien jaar oud die zijn studie in Jerevan, de hoofdstad van Armenië, moest onderbreken en voor training naar Nagorno-Karabach werd gestuurd. Hij was gefascineerd door de journalistiek, en verrukt toen hij merkte dat een buitenlandse fotograaf voor het eerst interesse toonde in het vastgeroeste leven van een vrijwel onbekend gebied.

Ondanks de dreiging van oorlog is woede of verbittering niet het overheersende gevoel dat uit Amighetti’s foto’s spreekt. Terwijl beide partijen nieuwe loopgraven aanleggen en modernere wapens aanschaffen, lijkt het leven in de steden van de enclave zijn gewone gang te gaan, in supermarkten en restaurants. Een van de weinige voordelen van een zo lang voortslepend conflict lijkt te zijn dat jongere generaties de oorzaak ervan geleidelijk aan vergeten en dat de verwijten over en weer slijten. Voor tieners die worden getraind voor een oorlog die ouder is dan zij, betekent dat tenminste een sprankje hoop.

Bekijk meer van het fotowerk van Emanuele Amighetti op zijn website en volg hem op Instagram.