Geschiedenis en Cultuur

Hoe is het om als transgender op de eerste hulp te belanden?

Volgens een Amerikaanse patiënt is dat alsof je als een 'freakshow' wordt beschouwd. Maar er zijn ook ziekenhuizen die aan de weg timmeren om iedereen zich geaccepteerd te laten voelen. vrijdag, 23 maart 2018

Door Susmita Baral

Waarschijnlijk voelt niemand voelt zich echt op zijn gemak tijdens een bezoek aan de eerstehulpafdeling van een ziekenhuis. Maar voor transgenders kan die ervaring nog veel vervelender zijn. Doordat zorgverleners onvoldoende kennis hebben over gezondheidszorg voor transgenders, vragen patiënten zich vaak af of ze de juiste zorg zullen krijgen, en of ze te maken zullen krijgen met allerlei vooroordelen. Dat levert uiteindelijk alarmerende cijfers op over het welzijn van de Amerikaanse transgendergemeenschap.

Vandaag de dag valt zo'n 0,6 tot 0,7 procent van de Amerikaanse bevolking onder de noemer ‘transgender'. Het aantal ziekte- en sterfgevallen in deze groep is significant hoger dan in andere groepen. Dat heeft voor een deel te maken met het feit dat zij terughoudend zijn om een beroep te doen op spoedeisende hulp, of zelfs om ‘gewone’ afspraken te maken. En dat komt weer omdat ze vraagtekens hebben over de kwaliteit van de zorg.

Tijdens een studie waarover werd gepubliceerd in het februarinummer van Annals of Emergency Medicine, rapporteerden volwassen transgenders die een bezoek brachten aan de eerste hulp op grote schaal dat zorgverleners tekortschoten op het gebied van specifieke zorg voor transgenders. Zo kenden veel hulpverleners niet de betekenis van het woord ‘transgender’ en hadden ze geen ervaring met of kennis van problemen die specifiek zijn voor deze groep, zoals de effecten van hormoontherapie of complicaties van geslachtsaanpassende operaties.

Een van de ondervraagden stelde dat eerdere bezoeken aan het ziekenhuis het gevoel hadden opgeroepen van 'een soort freakshow’. Dat soort ervaringen waren de reden dat veel ondervraagden meldden dat ze liever geen spoedeisende hulp wilden inroepen, uit angst om een verkeerde behandeling te krijgen, of om te worden gediscrimineerd of lastiggevallen.

“Als je je in zo'n kwetsbare positie bevindt, dan is het allerlaatste wat je wilt dat je je zorgen moet maken over hoe mensen op je zullen reageren,” zei een ondervraagde. Volgens een onderzoek dat werd uitgevoerd door de Amerikaanse National LGBTQ Task Force moeten patiënten vaak zelf hun zorgverleners van de nodige informatie voorzien. Maar nu er steeds meer aandacht komt voor transgenders, groeit ook het inzicht dat medische professionals onderwijs moeten krijgen op dat gebied.

“Deze bevolkingsgroep heeft specifieke zorgbehoeften. Een zeker niveau van kennis en opleiding is absoluut noodzakelijk om te zorgen dat ze optimale zorg krijgen,” aldus Acey Mercer, seniorconsultant bij het Training Institute for Gender, Relationships, Identity & Sexuality (TIGRIS) en psychotherapeut bij Choices Counseling & Consulting. “Ik hoop dat gezondheidszorg voor transgenders in de toekomst onderdeel wordt van de verplichte opleiding van zorgprofessionals.”

Onderwijs in zorg voor transgenders

In een recente vragenlijst voor Amerikanen die lesbisch, homoseksueel, biseksueel, transgender of travestiet (LGBTQ) zijn, rapporteerde twintig procent van de deelnemers dat ze wel eens gediscrimineerd waren tijdens een bezoek aan een arts of gezondheidsinstelling. Uit een ander onderzoek, dat werd uitgevoerd door de non-profitorganisatie Lambda Legal, bleek dat zeventig procent van de transgenders en mensen die niet voldoen aan het genderstereotype, wel eens het slachtoffer werd van ernstige discriminatie in een zorgomgeving.

En in de 2015 U.S. Transgender Survey gaf 33 procent van de ondervraagden die in het jaar ervoor bij een zorgverlener waren geweest aan dat ze ten minste één negatieve ervaring hadden gehad, bijvoorbeeld dat er een behandeling was geweigerd, dat ze waren beledigd, dat ze fysiek of seksueel waren lastiggevallen of dat zij de hulpverlener moesten bijbrengen hoe die de juiste zorg moest verlenen. De cijfers voor dat soort incidenten zijn nog hoger als het gaat om niet-witte transgenders of transgenders met een beperking.

In de afgelopen jaren zijn er in gezondheidszorginstellingen in heel de VS verschillende initiatieven ontplooid op het gebied van transgendergezondheidszorg. Daaraan is te zien hoe het beter kan.

Zo begon de School of Medicine van de University of Louisville in de staat Kentucky in 2015 met een pilot genaamd het eQuality Project, waarmee een nieuw onderwijsprogramma werd geïntroduceerd met aandacht voor kennis en vaardigheden op het gebied van LGBTQ-zorg, zoals die werden geformuleerd door de Association of American Medical Colleges (AAMC). Dit programma biedt onderwijs aan eerste- en tweedejaarsstudenten op het gebied van veelvoorkomende gezondheidsproblemen van transgenders of mensen die niet aan het genderstereotype voldoen of die zijn geboren met een niet-gangbare ontwikkeling van hun sekse (intersekse).

In verschillende onderdelen van het curriculum wordt transgendervriendelijk lesmateriaal opgenomen. Amy Holthouser, senior associate dean voor medisch onderwijs aan de School of Medicine, vertelt dat de reacties van studenten, docenten en medewerkers tot nu toe positief waren.

Bij de Case Western Reserve University in Ohio krijgen studenten vier uur verplicht onderwijs over zorg voor LGBTQ-patiënten. Er wordt onder meer aandacht besteed aan het leren van terminologie op het gebied van transgenders, aan obstakels in de zorg en aan het onderzoeken van mogelijke persoonlijke vooroordelen.

“Iedereen zou moeten weten hoe je transgenders aanspreekt, hoe je vragen aan hen stelt, hoe je vraagt hoe ze aangesproken willen worden. ”

Elizabeth Samuels

De University of California in San Francisco, waar ook het Center of Excellence for Transgender Health gevestigd is, heeft volledig toegankelijke richtlijnen voor eerstelijns zorgverleners. Het Mount Sinai Hospital in New York beschikt over een nieuw Center for Transgender Medicine and Surgery, waar als eerste in de VS aanstellingen zijn binnen de psychiatrie en chirurgie op het gebied van zorg voor transgenders.

Het New York University Langone Medical Center leidt transgenderacteurs op als zogenaamde standaardpatiënten, mensen die doen alsof ze een bepaald probleem met hun gezondheid hebben, zodat de toekomstige hulpverleners beter voorbereid zijn op mensen die niet in het gangbare genderpatroon passen. Richard Greene, directeur gender and health-onderwijs van het medical center, stelt dat het nuttig is om transgenders als patiënt te laten optreden, zodat de training zo ‘echt’ mogelijk is.

Het project van Greene trok de aandacht van Kate Terrell, een 54-jarige voorvechtster van transgenderrechten uit de staat New York. Terrell treedt sinds het eind van de jaren tachtig als vrouw in de openbaarheid. Volgens haar is de situatie in de gezondheidszorg “nu veel beter” dan een jaar of twintig geleden. Maar ze voegt eraan toe dat er ook nog veel verbeterd kan worden. Nadat ze zelf meemaakte dat ze in ziekenhuizen werd gediscrimineerd, dat haar zorg werd geweigerd en dat ze zelfs werd betast, zet ze zich nu in voor verbetering van het onderwijs, zodat anderen dergelijke ervaringen bespaard blijven.

“Als ik pijn op mijn borst heb, vraag ik me eerst af hoe erg het is,” vertelt ze. “Is het erg genoeg om de ellende te ondergaan die me in het ziekenhuis te wachten staat?” Inmiddels heeft Terrell met behulp van het lesmateriaal van de New York University samen met anderen een trainingsprogramma ontwikkeld voor het Columbia-Bassett Medical School Degree Program.

Mensen behandelen

Transgenders nemen ook het heft in eigen hand in de zoektocht naar goede hulpverleners. Services als MyTransHealth en Rad Remedy bieden databases van zorgverleners die onbevooroordeelde, transgendervriendelijke en competente zorg bieden.

Samuel Horton-Martin, die in 2000 van sekse veranderde, had zelf ook de nodige onaangename ervaringen binnen de gezondheidszorg. Maar zijn huidige zorgverlener voor eerstelijnszorg noemt hij “fenomenaal".

“Ze is zich bewust van mijn situatie, ze is respectvol - ze respecteert mijn genderidentiteit en hoe ik aangesproken wil worden - en ze kent de problemen op het gebied van de medische behandeling van transgenders.”

Hoewel het inmiddels beter gaat, laat het onderwijs op het gebied van interactie met transgenders “beslist nog wel te wensen over,” voegt hij daaraan toe. Naast onderwijs aan de huidige en toekomstige generatie artsen, pleit Horton-Martin voor nascholing van de oudere generatie doktoren, die niet bekend zijn met het lesmateriaal dat inmiddels beschikbaar is.

“Hoewel het onderwijs op het gebied van gezondheidszorg voor transgenders enorm is verbeterd, komt het nog steeds voor dat een zorgverlener je respectvol bejegent, maar je intussen toch bekijkt alsof je een eigenaardig verschijnsel bent,” aldus Horton-Martin.

Volgens TIGRIS-consultant Mercer moet de aandacht niet beperkt blijven tot het onderwijssysteem voor beginnende medische hulpverleners alleen.

“Als je zelf geen transgender bent, dan is het maar de vraag of je werkelijk kunt begrijpen wat dat inhoudt. Dat is ook niet het einddoel,” aldus Mercer. “Het einddoel zit meer in de vraag hoe je ruimte maakt voor iets wat je nooit echt zult begrijpen.”

En om te zorgen dat transgenders zich daadwerkelijk geaccepteerd voelen en een goede behandeling krijgen, moeten alle medewerkers in de gezondheidszorg - en niet alleen artsen - op dat gebied onderwijs en training krijgen in hun opleiding, stelt Elizabeth Samuels. Zij is hoofdonderzoeker van de studie naar de eerste hulp en werkt als postdoc bij het Yale National Clinician Scholars Program.

“Iedereen zou moeten weten hoe je transgenders aanspreekt, hoe je vragen aan hen stelt, hoe je vraagt hoe ze aangesproken willen worden. Uiteindelijk zijn dat basisvaardigheden voor goede zorg, waarin de patiënt centraal staat en die een open, gendervriendelijke omgeving creëert,” stelt Samuels.

Het minste wat zorgverleners kunnen doen, stelt Terrell, is normaal doen in de aanwezigheid van transgenderpatiënten. Het belangrijkste wat artsen moeten leren of zich voor ogen moeten houden, zegt ze, is “om mensen menselijk te behandelen.”

Volg Susmita Baral op Twitter.