Geschiedenis en Cultuur

De vergeten kindbruiden van India

Kindhuwelijken komen steeds minder voor in het land, maar meisjes uit arme gebieden zijn vaak nog steeds de dupe. maandag, 23 april 2018

Door Nina Strochlic
Foto's Van Saumya Khandelwal

De geuren en kleuren – het diepgele kurkuma op handen en gezicht, een streep rood vermiljoenpoeder op de haargrens – zijn een aanwijzing dat er een bruiloft aankomt, of net is gehouden. De meisjes die bij de viering aanwezig zijn, zijn vaak te jong om te begrijpen wat een huwelijk inhoudt, maar ze zijn wel oud genoeg om te snappen wat die ceremonieel aangebrachte kruiden op hun lichaam betekenen.

Dat hoorde de 27-jarige Reuters-fotografe Saumya Khandelwal, die vanuit New Delhi werkt, van meisjes die minder geluk hadden dan zijzelf.

Khandelwal werd geboren in Lucknow, een stad die in dezelfde Indiase staat als het district Shravasti ligt, maar een wereld van verschil is. Toen ze jong waren, wisten haar vriendinnetjes en zij dat er kindhuwelijken werden gesloten in India, alleen niet met meisjes die zij kenden. Maar zo'n tweehonderd kilometer verderop, in de arme streek langs de grens met Nepal, komt het voor dat meisjes al op hun achtste door hun familie worden uitgehuwelijkt.

In 2015 begon Khandelwal op en neer te reizen van haar woonplaats New Delhi naar de staat Uttar Pradesh, waar de Taj Mahal staat, om deze jonge bruiden te fotograferen. “Als ik in Shravasti was geboren, had ik een van die meisjes kunnen zijn,” vertelt Khandelwal.

Officieel zijn kindhuwelijken verboden in India. In 1929 werd een wet aangenomen die het vrouwen jonger dan 18 en mannen jonger dan 21 verbiedt om te trouwen. De wet werd in 2006 aangepast. Ouders of meerderjarige echtgenoten van een kind kunnen maximaal twee jaar celstraf krijgen voor het regelen of toestaan van huwelijken die in strijd zijn met de wet.

Hoewel het aantal kindhuwelijken de afgelopen tien jaar enorm is gedaald, telt India meer minderjarige bruiden dan welk ander land ter wereld dan ook. Volgens de organisatie Girls Not Brides is ruim een kwart van de Indiase meisjes op hun achttiende al getrouwd.

Toen Khandelwal besloot haar camera op deze meisjes te richten, verwachtte ze dat tradities en patriarchische verhoudingen de reden zouden zijn dat families besluiten om een dochter uit te huwelijken. Maar ook armoede, een gebrek aan onderwijs en de onvoorspelbaarheid van het leven bleken bij te dragen aan het fenomeen.

Khandelwal vroeg de moeder van een jonge bruid in Shravasti, die zelf ook als kind was uitgehuwelijkt: waarom doe je je dochter hetzelfde aan? De moeder antwoordde dat ze dat liever niet zou doen, maar dat er weinig anders op zat. Haar echtgenoot was een dagloner en zij en haar kinderen verzamelden en verkochten brandhout. Ze leefden bij de dag, en dus was het beter om de meisjes uit te huwelijken voordat er krachten van buitenaf roet in het eten zouden gooien. “Als morgen ons huis wegspoelt door de overstromingen, hebben we helemaal niks om aan onze dochter mee te geven als bruidsschat,” zei ze.

Khandelwal kwam erachter dat in veel gezinnen op dezelfde manier tegen dochters wordt aangekeken: als risico's. Ze leerde Muskaan kennen (wier echte naam hier om privacyredenen niet wordt genoemd), een levendig meisje met twee zussen, en keerde steeds weer terug om haar op te zoeken. “Drie dochters worden gezien als drie kostenposten en bruidsschatten die moeten worden betaald,” vertelt Khandelwal. In sommige gezinnen mogen dochters naar school gaan totdat ze bij hun echtgenoten gaan wonen. Maar toen Muskaan op haar veertiende trouwde, haalde haar vader haar direct van school af. Vanaf dat moment bleef ze binnen, om te leren koken en het huishouden te doen.

Khandelwal zocht Muskaan vlak na haar huwelijk op om te vragen wat ze ervan vond. “Haar antwoord was heel schrijnend,” vertelt Khandelwal. “Ze zei ‘Wat moet ik ervan vinden? Dit moet zo gaan.’ Dat zegt genoeg over hoe hulpeloos en wanhopig deze meisjes zijn. Ze weten niet eens dat ze kunnen werken, als vrouw.”

Veel bruiden blijven alleen achter na hun huwelijk. In de kleine dorpjes is er geen werk, dus jonge mannen gaan vaak elders in het gigantische land hun geluk beproeven. Hun echtgenotes trekken in bij de schoonfamilie, en het pasgetrouwde stel heeft alleen contact via de telefoon.

“Wat weet een kind van 15 nou over het huwelijk, of over relaties of over het huishouden?,” vraagt Khandelwal zich af. “Ze hebben geen onderwijs genoten, en dat heeft gevolgen voor hun eigen kinderen. Ze hebben al geen geld, en ze zijn al te jong om kinderen te krijgen. Het is een vicieuze cirkel. Gaat het ze ooit lukken om daaraan te ontsnappen?”

Na tweeënhalf jaar foto's te hebben gemaakt van de kindbruiden van Shravasti, ziet Khandelwal dat door het hele land jonge meisjes worden gedwongen om te trouwen, zelfs in de wereldstad New Delhi. Ze is van plan haar camera nu op deze gemeenschappen te richten, om te laten zien dat dit fenomeen dan misschien verboden is, en dat het aantal afneemt, maar dat het in India nog steeds volop voorkomt in de marges van de samenleving.

Saumya Khandelwal is een fotografe die vanuit India werkt. Meer werk van haar is te zien op haar website en op Instagram.