Reizen

Gorilla’s in Oeganda: een familie als de onze

We trekken met de hele familie door de Oegandese wouden op zoek naar gorilla’s. Wanneer we er eindelijk voor staan treft het ons: ze zijn net als wij. woensdag, 15 november 2017

Door Zoë de Goede

We lopen al de hele middag achter twee gidsen aan: met een hakmes banen ze zich een weg door het oerwoud en wijzen ze ons de weg. Zo nu en dan stoppen ze om ‘oeh oeh’ geluidjes te maken, tot onze verbazing horen we vanuit de verte een antwoord dat ons naar een boom toe lokt, waar bovenin een gorillafamilie vredig van de lunch geniet.

Bovenin zit de imposante zilverrug. Hij plukt enthousiast takken van de boom en propt de bladeren in zijn mond. Korrelige overschotten van zijn maaltijd komen op onze schouders terecht, maar wij zijn te zeer onder de indruk om er iets van te merken. Op de onderste tak zitten twee kleine aapjes met elkaar te spelen en een tak daarboven zit de moeder die een oogje in het zeil houdt. Na een tijdje klimmen de kleintjes naar beneden en voor onze voeten gaan ze verder met hun spel.

Daarna volgt ook mama, ze glijdt naar beneden en gaat languit op haar buik liggen. Haar robuuste kin steunt op haar grote handen terwijl ze liefdevol toekijkt hoe de kleintjes liggen te rollebollen. Nu komt ook meneer zilverrug zich bemoeien, zijn enorme lijf doet de hele boom schudden wanneer hij van de ene naar de andere tak springt. Hij stapt over op een dunnere boom en glijdt naar beneden, de boom buigt ver voorover en lijkt net niet te zwelgen onder het gewicht. Dan loop hij rustig, met een inspecterende blik, een rondje rond zijn familie – alsof hij zijn territorium wilt afbakenen.

De kleintjes kennen de gidsen en zijn niet bang om aan hun voeten te komen ruiken, maar mama gorilla vindt dat we te dichtbij komen. Haar zware lichaam komt omhoog en doet wat bladeren van de grond opwaaien, ze plaatst haar gebalde vuisten stevig in het zand en staart me met haar oneindig donkere ogen doordringend aan. Tussen ons in hangt vijandigheid, maar zweeft ook een vleugje herkenning. Hier voor mij staat een familie net als de mijne: een beschermende moeder die alles zou doen voor haar kleintjes. Haar handen zijn groter, haar ogen donkerder, maar de manier waarop ze beweegt en naar haar kleintjes kijkt is herkenbaar. Ik bedenk net dat ze de aanval in zal zetten vanaf het moment dat we een stap dichter bij haar kinderen zetten, terwijl mijn eigen moeder me zachtjes achteruit trekt. Het is een oerinstinct dat deze twee moeders verbindt.

Lees meer