Reizen

Als een kind in Peru

Van het beklimmen van Machu Picchu tot het vangen van piranha's in het Amazonegebied: verslag van een gezinsreis door Peru.donderdag 1 februari 2018

Door Paul Römer
Foto's Van Paul Römer
Zonsopkomst Machu Picchu

'Estás loco?' Fredy moet lachen om mijn reactie. ‘Spring nou maar,’ zegt hij. Samen met mijn vrouw en kinderen bevind ik mij in een gemotoriseerde kano in het midden van Lago Valencia, een hoefijzermeer in het Peruaanse deel van het Amazoneregenwoud. 

Na twee uur varen over de Madre de Dios, een rivier die vanuit de Andes via Bolivia naar Brazilië stroomt, kwamen we aan bij dit meer in nationaal reservaat Tambopata in zuidwestelijk Peru. Eerst vertelde Fredy, een jonge lokale gids, over de reusachtige sidderalen die hier rondzwemmen, toen wees hij ons op enkele kaaimannen die aan de kant lagen te soezen. En intussen sneed hij aan boord van onze boot stukjes vlees voor de piranha’s die we even later zouden proberen te vangen met eenvoudige, door hemzelf in elkaar geknutselde hengeltjes.

Als een kind in Peru

Verwacht hij nu werkelijk dat we te midden van al dat geweld een duik nemen? Voor ik er erg in heb, plonst mijn zoon van 11 in het water. Dat verbaast me nou niets. Eropaf, is zijn levensmotto. ‘Lekkerrrr!’ brult hij. Twee tellen later vliegt mijn 13-jarige dochter, die altijd iets afwachtender is, hem achterna. Nu kan en wil ik natuurlijk niet achterblijven, al was het maar uit bescherming. Het is bewolkt en broeierig warm, het koele water is verkwikkend. En al die enge dieren? Fredy, die in het regenwoud aan de rivier werd geboren, stelt me nog maar eens gerust. ‘Zij zijn banger voor jou dan andersom. En ze komen echt niet zo ver van de oevers vandaan.’ Maar híj blijft droog.

Wanneer ik voor dit tijdschrift op reis ben, zijn er aldoor momenten waarop ik denk: ‘Konden mijn kinderen dit maar zien!’ Of: ‘Wat zou mijn vrouw dit mooi vinden!’ Een reis met het gezin naar Peru – een verre bestemming die al hoog op het wenslijstje prijkt sinds ik in National Geographic voor het eerst foto’s zag van Machu Picchu, de oude Incastad in het Andesgebergte – is dan een voorrecht.

Het geeft zo veel vreugde om onderweg, zoals in deze jungle, plezier en verwondering te delen met wie je liefhebt. Dat de kinderen kennismaken met een andere cultuur, met andere nátuur ook, is dan mooi meegenomen, al is het idee dat ze echt iets opsteken van zo’n trip meestal eerder wens dan werkelijkheid. Wifi en zwembad blijven toch – ook hier – de meest essentiële voorwaarden voor een geslaagde dag.

Met het gezin in de Heilige Vallei

Peru spreekt aan vanwege de rijke geschiedenis, de bonte klederdracht en de verrukkelijke gerechten – Lima wordt algemeen beschouwd als de culinaire hoofdstad van Zuid-Amerika. Maar omdat het land zo enorm groot is (30 keer Nederland) en wordt gekenmerkt door zo veel uiteenlopende landschapstypen – van woestijn tot regenwoud, van kust tot hooggebergte – is Peru zeker ook een aantrekkelijke familiebestemming. Veel variatie, veel mogelijkheden. En die willen we, in het zuidelijk deel, graag verkennen.

Er is een lange vlucht voor nodig, dat wel. Maar hoe vermoeid ze misschien ook zijn, zoon en dochter genieten zichtbaar van ons verblijf in het tropisch regenwoud. Het is een landschap dat ze niet eerder zo intens hebben ervaren, alles maakt indruk – niet in de laatste plaats de gegrilde, door onszelf gevangen piranha’s voor lunch.

Tijdens de excursie over de 1150 kilometer lange Madre de Dios spotten we ook nog roodsnaveltoekans, terekayschildpadden, doodshoofdaapjes en grote aantallen hoatzins. Zo veel exotische dieren in het wild, dat wekt toch enige verwarring. ‘Maar we zijn hier toch niet in een dierentuin?’ vraagt mijn zoon.

Als een kind in Peru

Later lopen we in de jungle over een dertig meter hoge hangbrug, tussen de boomkronen door. Spannend, vind ikzelf, want de verbindingen tussen de bomen wiebelen nogal. De kinderen rennen van het ene platform naar het volgende – ik voel het in mijn lijf als ik ze zie gaan. Gelukkig maakt het uitzicht over het bladerdak veel goed.

Deze canopy walkway hoort toe aan onze accommodatie, Inkaterra Reserva Amazónica, door National Geographic Traveler ooit benoemd tot een van de 25 beste ecolodges ter wereld. Op sommige plekken is het bos zo ondoordringbaar dat we niet verder dan twintig meter kunnen kijken. Een muur van groen, vol leven. ‘In dit gebied vind je dankzij de temperatuurverschillen en hoge vochtigheidsgraad de grootste biodiversiteit ter wereld,’ leert Fredy ons. We ontdekken wurgbomen, spinnen, kikkers en een flinke spitsneus-slang. Natuurbeleving in optima forma.

Voor vertrek vroeg ik mijn kinderen wat ze van deze reis verwachtten. ‘Ik weet niet of het klopt,’ zei mijn zoon, ‘maar volgens mij hebben mensen in Peru lang zwart haar en dragen ze een broekje gemaakt van dieren.’ Mijn dochter voegde eraan toe, iets realistischer: ‘Als ik aan Peru denk, zie ik grote landschappen, veel groen en kleurrijke kleding.’

Kennismaking met de lokale bevolkingvan Pisac

In de Heilige Vallei of Valle Sagrado de los Incas, waar we ons onderdompelen in het verleden, op weg naar Machu Picchu, valt op hoe hartelijk, open en toegankelijk het land is. Peru is goed bereisbaar, we voelen ons overal welkom, mensen zijn geïnteresseerd, zelfs al is de taal soms een barrière.

Op het hoogste punt van het ruïnecomplex bij Pisac, een dorp dat met de wekelijkse markt veel toeristen trekt, ontmoeten we een oude vrouw, haar twee dochters en een kleindochter, allen uit de omgeving. De grootmoeder gaat gehuld in traditionele klederdracht, de jonge vrouwen zijn modern gekleed. Er ontstaat een gesprek met Engelse zinnetjes, Spaanse woorden en onbegrijpelijke gebaren. ‘We komen hier best vaak,’ zeggen ze, ‘op verzoek van onze moeder.’ Om hun voorouders te eren, om de band met het verleden te versterken, als ik de uitleg goed begrijp.

Cirkelterrassen van Moray

Vandaar ook de naam van het meisje, Cielo, een verwijzing naar een van die goddelijke Inca-plekken, de hemel. Mijn dochter, die de vrouwen machtig interessant vindt maar niet goed weet hoe ze dat kan overbrengen, is na deze ontmoeting vastberaden Spaans te leren.

Na ons bezoek aan de cirkelterrassen van Moray en de zoutterrassen van Maras, eveneens bekende en monumentale Inca-bezienswaardigheden in de regio, stappen we op de ets. Met mountainbikes rijden we over onverharde wegen door graanvelden richting de Valle Sagrado, in de diepte onder ons. De vallei is ontstaan aan de Urubamba, die het leven van de Inca’s voedde en daarom werd beschouwd als een heilige rivier.

Als een kind in Peru

Hoewel vrouw en dochter wat angstig aan de afdaling beginnen, genieten we van de weidsheid, de wolken en de witte toppen die als een grillig gebit de horizon bepalen. We komen domweg niemand tegen. Om met het gezin te kunnen mountainbiken in deze ontzagwekkende vallei, die voor de Inca’s van zo veel waarde was, is een zegen.

Actie vereist rust. En daarvoor zijn we in Cuzco, vóór de komst van de Spanjaarden de voornaamste stad van het Incarijk. ‘Navel’ betekent de naam van de stad, het middelpunt van de aarde. Voor de kinderen is het even een droomplek, wanneer we na een lunch op het centrale plein Plaza de Armes (op Unesco’s werelderfgoedlijst) een bezoek brengen aan het ChocoMuseo, voor een chocolade-workshop. Van bonen maken we volgens de oude methode chocolade in vormpjes naar wens, die we uren later zonder enige reserve naar binnen werken.

De kinderen lachen van begin tot eind, en ik realiseer me dat zulke uitstapjes tijdens deze reis voor hen minstens zo belangrijk zijn als een epische tocht door de natuur of langs herinneringen uit het verleden. Peru maakt het mogelijk.

Het complete verhaal is te lezen in de eerste editie van 2018 van National Geographic Traveler.

Lees meer