72 uur in Barcelona

Uit National Geographic Traveler editie 4, 2018.

Friday, November 30, 2018,
Door Mickey Rapkin
In dit mozaïek van luchtfoto’s rijzen de torens van Gaudí’s Sagrada Família de hemel in.
In dit mozaïek van luchtfoto’s rijzen de torens van Gaudí’s Sagrada Família de hemel in.
Foto van DMITRY MOISEENKO/AIRPLANO LLC

Duik met onze verslaggever 72 uur onder in de Catalaanse hoofdstad met tapas, rumba, Gaudí en… ufowaarnemingen.

Dag 1

09:43: Vers uit het vliegtuig zet ik koers naar El Raval, ooit een ruige buurt die nu een culturele wedergeboorte doormaakt, en naar Nomad, de beste van Barcelona’s nieuwe koffieboetieks. In El Raval zie je overal politieke straatkunst – iedereen hier wil iets kwijt over de afscheiding. Ik doe zoals de Catalanen en put energie uit een cafe amb llet, een café con leche. Cómo se dice Brexit?

12:00: Middaguurtje
Al ruim een eeuw begint hier de lunch met de lokale zoete vermout. Fem vermut betekent ‘een aperitiefje nemen’. In vermoutbar Morro Fi is het huismerk zoet, zonder wee te zijn – perfect bij pittige olijven. Ga dan ouderwets naar Quimet & Quimet, een kleine tapasbar in de wijk El Poble Sec die al genera ties door een familie wordt uitgebaat. Als ik moeder en dochter achter de toog vraag waarom de bar zo populair is, antwoordt de laatste zonder omwegen: ‘Por nosotras.’ Door ons. (En door de heerlijke tapas met sardien.)

14:15: Hemelse kerk
De Sagrada Família van Gaudí is een van de weinige trekpleisters die de verwachtingen overtreft. Dit is een magische, onvoltooide symfonie van architectuur, met waanzinnige waterspuwers aan hemelhoge torens. De bouw begon in 1882, maar de hoge vieringtoren is nog onvoltooid. Net als elders in Spanje doet men het rustig aan. Op een poster wordt de voortgang bijgehouden: ‘Op naar 2026’. De kerk is nu al adembenemend mooi, met gebrandschilderd glas en enorme gewelven die steunen op Gaudí’s parabolische arcaden. (Tip: wie een ticket online koopt, kiest het tijdstip van het bezoek.)

Gewijd licht: zonnestralen vallen door gebrandschilderde ramen en verlichten het imposante interieur van de Sagrada Família.
Foto van JAKRAPHAN INCHUKUL/GETTY IMAGES

16:20: Nieuw oud hotel
Neem je intrek in Casa Bonay, een nieuw-maar-oud hotel in de Dreta de l’Eixample, vanouds een rustige wijk die nu bruist van de energie. Bonay is de ideale mix van oude chic en moderne tech. Het gebouw uit 1869 is in 2015 opgeknapt door Studio Tack uit Brooklyn, maar de ziel ervan is intact gebleven, evenals de prachtige mozaïekvloeren. In de lobby zit een pop-upboekhandel (met oude editie van romans van Aldous Huxley) en de coole koffiebrander Satan’s Coffee Corner. Een dutje lukt niet, dus ga ik het dakterras op voor het plaatselijke pilsje: Estrella Damm, het oudste biermerk van Spanje.

Een stelletje steelt een beso in de oude wijk Barri Gòtic.
Foto van DINA LITOVSKY

20:12: Zilt genot
Het is twintig minuten slenteren naar Cal Pep, een tapasbar in de buurt Born, met ook de gotische basiliek Santa Maria del Mar. Cal Pep heeft maar 21 stoelen en in het felle tl-licht kun je op de bar een operatie verrichten. Zeg wat je wilt besteden, en de gerechtjes komen vanzelf. De scheermessen zijn perfect.

23:17: Geheim adres
Wat verderop zit sandwichbar Paradiso. Ga naar binnen, negeer de twee mannen die sandwiches maken en open de grote koelkastdeur links van hen. Erachter ontdek je Barcelona’s nieuwste speakeasy, een schaars verlichte tempel waar barmannen griezelig lekkere, ambachtelijke cocktails maken.

Dag 2

08:30 Ik stap in het busje naar de Santa Maria de Montserrat, een elfde-eeuwse abdij tegen de  flank van de berg Montserrat, 56 kilometer ten noordwesten van Barcelona. De heilige graal zou hier zijn verstopt, maar inmiddels is Montserrat bekender om zijn ufowaarnemingen. ‘Gelovigen’ komen hier elke elfde van de maand om groene mannetjes te spotten. Ik vraag Oscar Bardaji, voorlichter van de abdij en leider van de eigen radiozender, naar het waarom van de ufoactiviteiten. Mijn Spaans is matig, maar ik weet zeker dat hij zegt: ‘De dag na een ufo- waarneming vinden we veel lege bierblikjes’.

De abdij van Montserrat. Volgens de legende ligt hier de heilige graal verstopt.
Foto van ALBERTO ZAMORANO/SHUTTERSTOCK

10:12: Bergen verzetten
Boven de abdij verrijst de Sant Jeroni, een ruim 1200 meter hoge berg met grillige rotsformaties die allemaal namen hebben (‘Olifant’, ‘Bisschopsbuikje’...) en Gaudí inspireerden. Ik neem de tandradbaan naar de top, waar gids Ricard Fernández me uitlegt dat hier ooit kluizenaars woonden – voordat ze ruzie kregen met de monniken. De geschiedenis als één lange soapserie.

13:00: In koor!

De tegen de rotsen aangebouwde abdij van Montserrat dateert uit 1025. Het vermaarde jongenskoor van het klooster treedt er dagelijks op.
Foto van KHARICHKINA/GETTY IMAGES

Ik haast me terug naar de abdij, net op tijd voor de Escolania de Montserrat, een beroemd koor van vijftig schooljongens, die hier wonen, les krijgen en op werkdagen om 13.00 uur in Harry Potter-achtig gewaad zingen. Ze vertolken het ontroerende El Virolai, een ode aan de Zwarte Madonna van Montserrat. Hun gezang weerkaatst van de gewelven. Ik weet niet of ik in God geloof, maar wel in harmonie.

14:11: Zwarte Madonna
De beroemdste bewoner van de abdij is het standbeeld van de maagd van Montserrat, de Zwarte Madonna. Het werd ooit zwart geverfd en is daarna nooit meer hersteld. De wachttijd is een uur, dus twijfel ik over mijn plan. Dan zie ik een oude vrouw het beeld door een glazen venster kussen waarbij de tranen over haar wangen stromen.

18:30: Tafel in Tickets
Catalonië is het mekka van de moleculaire gastronomie, mede dankzij chef Ferran Adrià. Diens vermaarde El Bulli ging in 2011 dicht, maar hij en broer Albert zijn inmiddels terug met Tickets, een tapasbar met negentig stoelen bij de Plaça d’Espanya. Het is bijna onmogelijk om tickets voor Tickets te krijgen; mijn reservering om 18:30 uur geldt hier als lunch, maar ik klaag niet.

Verse zeevruchten op een pan met paella.
Foto van DINA LITOVSKY

Eerst krijg ik een ‘vloeibare olijf’, die in de mond ontploft, daarna een pastiche op nigiri: gerookte aubergine op schuimige meringue. Als dessert? Een lychee op een roos, opgediend in een zaaltje à la Willy Wonka. Dit is the best show in town.

21:00: Gitaarvirtuozen
Inwendig gesterkt bezoek ik het Palau de la Música Catalana, een honderd jaar oude concertzaal in art-nouveaustijl waar Barcelona 4 Guitars (twee mannen, twee vrouwen) van Tsjaikovski op Spaanse gitaar zal worden gespeeld. De muziek is hemels, maar de ware ster is het gebouw, met zijn enorme gebrandschilderde bovenlicht. Kijk maar goed, sluit de ogen en geniet.

24:00: Nachtelijke oase
Mijn slaapmutsje neem ik in Dry Martini, een perfecte ruimte met donkere lambriseringen. Ik geniet van de beste Manhattan die ik, buiten Manhattan, heb geproefd en bezoek dan de speakeasy, een enorm magazijn dat nu een luxe steakhouse is. Hoezo kent Barcelona geen geheimen?

Dag 3

10:30 Wat katerig volg ik een Catalaanse kookles in La Boquería, de grootste markt van de stad. Alvaro Brun, chef van ‘espacio gastronomico’ en kookschool BCN Kitchen, gaat met onze groep van tien op pad om ingrediënten te kopen in de grote voedselhal, die uit 1217 stamt. De hal is gevuld met kaaswinkeltjes, groentestands en carnicerías boordevol vlees. Brun vertelt ons hoe je het verschil ziet tussen jamón ibérico-ham en jamón serrano-ham. ‘Een jamón ibérico ziet eruit als het fraaie dijbeen van een dame op hoge hakken.’ Serrano is kort van stuk. We volgen Brun naar de marktkeuken op de tweede etage, waar we leren om gazpacho, tortilla en crema catalana (de Spaanse crème brûlée) te maken. Mijn gazpacho is  flauwtjes – ik heb vijftig tomaatjes gesneden maar ben de uien vergeten. Maar het toetje is heerlijk, ook al heb ik de top iets te enthousiast met de gasbrander bewerkt.

13:12: Theater van de meester
Het Museu Picasso, gevestigd in vijf aangrenzende middeleeuwse stadspaleizen, toont ruim vierduizend werken die door een bevriende musicus werden omschreven als ‘B-kanten en remixen’ van de meester.

18:30: Onder zeil
Bij Classic Sail boek ik een cruise bij zonsondergang. Erg toeristisch, maar we scheren over de golven en zien de skyline van Barcelona in de laatste zonnestralen van de dag. Drink een pilsje en calmate.

22:14: Rumba catalana

Ik beland toevallig in de bar Gipsy Lou.
Foto van DINA LITOVSKY

Ik beland toevallig in Gipsy Lou, een onopvallende bar cooltural op Carrer de Ferlandina nr. 55 in El Raval, waar ik een optreden van De La Carmela zie, een singer-songwritersduo (links) dat de lokale rumba catalana speelt, een mix van flamenco en Catalaanse volksmuziek die in de jaren vijftig een paar straten verderop werd geboren. Zangeres Queralt Lahoz draagt een simpele zwarte jurk en haar zwarte krullen vallen op de schouders. Ze zingt ‘Nada dura para siempre’ (niets duurt eeuwig). Ik snap wat ze bedoelt: mijn vlucht gaat over zeven uur. Adiós, bella, mompel ik.

Dit artikel is ingekort en verscheen in National Geographic Traveler editie 4, 2018.

Kijktip: Megastructures | Sagrada Familia. Kom alles te weten over het immense bouwwerk, maandag 24 december om 22:00 op National Geographic. 

Lees ook: 5x rondom Barcelona

Lees ook: Barcelona voor gevorderden

Artistieke camouflage: Gaudí verwerkte de trappen en schoorstenen op het dak van zijn Casa Milà in beeldhouwwerken.
Foto van DINA LITOVSKY
Lees meer