Reizen

Deze man reed in een elektrische auto naar de andere kant van de wereld

Wiebe Wakker (32) reed in drie jaar tijd van Nederland naar Sydney met een elektrische auto, zonder geld. Voor maaltijden, slaapplekken en stroom was hij afhankelijk van behulpzame vreemden onderweg. Traveler sprak hem vlak voor hij finishte. Wednesday, August 7, 2019

Door Veerle Witte
Wiebe Wakker in zijn elektrische auto, waarmee hij in 1119 dagen door 33 landen reed en 95.000 km aflegde. In totaal tankte hij 0 liter brandstof en kreeg hij 1 keer een lekke band.

Dit interview verscheen in National Geographic Traveler editie 3, 2019. 

Drie jaar geleden vertrok je in een elektrische auto naar de andere kant van de wereld. Wat was het idee erachter?         

‘In 2014 moest ik voor mijn studie Eventmanagement een afstudeerconcept ontwikkelen. Elektrische auto’s waren in die tijd in opkomst en hoewel ik weinig met auto’s heb, spraken deze me wel meteen aan. Ze hebben een ongeëvenaarde acceleratie, zijn stil, hightech, vaak mooi vormgegeven en produceren geen uitlaatgassen. Maar ik hoorde veel vooroordelen over stekkerauto’s: ze zouden onbetrouwbaar zijn of geen lange afstanden aankunnen. Met mijn project wilde ik het tegendeel bewijzen: ik besloot in een elektrische auto naar de andere kant van de wereld te rijden. Als dat zou lukken, dan kunnen we er hier toch ook mee naar de Albert Heijn?’ 

Hoe zag je route er ongeveer uit? 

‘Mijn reis wordt bepaald door mensen die mij energie aanbieden; ik rij van stopcontact naar stopcontact. Toen ik op 15 maart 2016 vertrok, had ik zo’n tweehonderd aanbiedingen. Met name uit Nederland en omringende landen, maar ook al uit Mongolië, Thailand en veel uit Australië. Binnen vier weken belandde ik in Italië, maar wegens te weinig aanbod was zuidelijker gaan geen optie. Omdat veel Scandinaviërs mij onderdak boden, reisde ik weer omhoog: door Denemarken naar Zweden en Noorwegen. Na de Noordkaap, het noordelijkste puntje van Europa, reed ik door naar Rusland. Omdat ik in Irak één aanbieding had en uit China nul, koos ik ervoor via het Midden-Oosten naar Zuidoost-Azië te reizen. In Iran pakte ik een ferry naar de Verenigde
 Arabische Emiraten, gevolgd door een trip door Oman. Vanuit Dubai
 verscheepte ik de auto naar Mumbai. Zelf vloog ik erachteraan, de
eerste vlucht deze reis. Ik doorkruiste India en wilde door naar Bangladesh, maar daar mocht ik de grens
niet over met mijn auto. Ik moest
omkeren en ben via Noord-India 
om Bangladesh heen gereden en
vervolgens door Myanmar en Thailand naar Maleisië. Daar zette ik de
 auto op een boot naar Borneo om 
naar Indonesië te rijden. Via een
 hoop ferry’s en idyllische eilandjes 
ben ik toen in Oost-Timor uitgekomen, waar ik de auto verscheepte
naar Darwin. Vanaf daar vervolgde ik mijn weg door Australië naar mijn eindbestemming: Sydney.’ 

Stroom tappen in India.

Hoe had je je voorbereid op je tocht? 

‘Ik begon met een inventarisatie van de benodigde middelen: kleding, laptop, filmapparatuur, laadkabels en natuurlijk een auto. Een vriend van me bouwde de website en ik plaatste een videotrailer op forums en in Facebookgroepen, om te vragen om een maaltijd, slaapplek of stroom voor de auto. Oftewel: brood, bed of batterij. Voor de apparatuur en auto ging ik op zoek naar sponsoren. De auto was de grootste uitdaging, maar uiteindelijk wilde Bundles – een bedrijf voor duurzaam gebruik en hergebruik van onder andere wasmachines, koffiemachines en vaatwassers – mij hierbij helpen. Toen kon ik gaan!’ 

Je reisde zonder geld en was volledig afhankelijk van de gastvrijheid van anderen. Hoe is je dat vergaan?

‘Best goed. De eerste vier maanden kon ik van de ene naar de andere aanbieding rijden. Halverwege Noorwegen stond ik voor de eerste uitdaging: ik moest achthonderd kilometer overbruggen naar mijn volgende host. Mijn auto kan tweehonderd kilometer op één lading afleggen, dus moest ik voor drie dagen een maaltijd, slaapplek en stroom zien te regelen. De eerste dag zag ik wat mensen buiten barbecueën, die ik vroeg of ze een maaltijd met mij wilden delen. Toen ik vertelde wat ik aan het doen was, boden ze me een slaapplek en stroom aan. De volgende dag probeerde ik het bij een B&B, waar het ook raak was. Omdat het zo makkelijk ging, klopte ik de dag erop bij een viersterrenhotel aan. Zo zat ik opeens in een luxe kamer
met uitzicht op de Lofoten en zag ik voor het eerst de midzomernachtzon. In Azië en het Midden-Oosten
ging het een stuk makkelijker dan verwacht. Ik dacht
bijvoorbeeld dat Iran een flinke uitdaging zou worden, omdat ik afhankelijk ben van sociale media, die
daar bijna allemaal geblokkeerd zijn. Een week voor
ik het land binnenging, had ik maar één aanbieding:
van Ali in Teheran die van Nederlandse vrienden over
mij had gehoord. Via vrienden en familie hielp Ali
me Teheran te bereiken, maar vanaf daar had ik nog
een lange reis voor de boeg naar de Perzische Golf.
Een groep populaire autobloggers postte toen een
oproep op Instagram – het enige kanaal dat niet achter een filter zit in Iran –, die viraal ging. Binnen een dag had ik meer dan honderd aanbiedingen door het hele land.’ 

Aangekomen op Bali, Indonesië.

Ben je ook weleens in de problemen gekomen? 

‘De grootste problemen onderweg waren technische, zoals een gebroken veer, versleten banden en een ontplofte autolader. In India moest mijn kapotte auto door een vrachtwagen naar een reparatiepunt gebracht worden. We laadden hem in via een heuvel, maar kregen hem er, eenmaal in de stad, op geen enkele manier meer uit. Een zwaar moment, maar ook mooi omdat zo veel mensen probeerden te helpen. Uiteindelijk wisten we de auto uit te laden op een treinperron. In Indonesië ging de batterij kapot, nadat ik door een diepe plas was gereden. Er was zulke specifieke kennis nodig om de batterij te repareren dat ik monteurs uit Nederland moest laten overkomen. Bij elkaar kostten de vlucht, hun uren en het hotel zo’n vijfduizend euro. Via crowdfunding had ik het geld in tien dagen bijeen. Niet bepaald duurzaam nee, maar het was de enige optie om door te kunnen gaan.’ 

Hoe heb je het elektrisch reizen ervaren? 

‘Over het algemeen is het vrij makkelijk reizen, want elektriciteit vind je overal. Veel elektrische rijders ondervinden range anxiety, de angst dat je zonder stroom komt te staan zonder mogelijkheid om op te laden, maar daar heb ik geen last van. Ik zie het als een uitdaging. Vooral in Australië moest ik goed plannen vanwege de grote afstanden. Zo moest ik een keer 255 kilometer afleggen, van Glendambo naar Coober Pedy. Om zo veel mogelijk energie te besparen, heb ik de hele weg zo’n zestig kilometer per uur gereden, met zo veel mogelijk rugwind. Dat resulteerde in een record: 235 kilometer op een lading. Maar twintig kilometer voor Coober Pedy kwam ik alsnog stil te staan. Ik heb me ingesmeerd met zonnebrand en gewacht. Tien minuten later kwam er een man voorbij die me wilde slepen. Dat is nog een enkele keer voorgekomen. Zo heb ik mezelf door het hart van Australië gesleept.’ 

Dag 961: Ayers rock, in het midden van Australië.

Je bezocht onderweg bijna honderd duurzaamheidsprojecten en -goeroes. Kun je enkele opvallende voorbeelden noemen?

‘Het meest verrast werd ik door de Verenigde Arabische Emiraten op het gebied van duurzaamheid. Het staat bekend als olieland, maar alleen Abu Dhabi heeft nog grote reserves. Daarom zoeken ze alternatieve energiebronnen. Ik heb twee maanden overnacht in The Sustainable City, een energieneutrale wijk in Dubai. Energie wordt opgewekt door zonnepanelen en bewoners krijgen duizenden euro’s korting op de aanschaf van een elektrische auto, en de groenten die worden gekweekt in de elf bio-domes zijn voor iedereen gratis beschikbaar. Ook heb ik meerdere dagen opgetrokken met sjeik Abdul Aziz bin Ali al Nuaimi, ook wel ‘de groene sjeik’ genoemd. Hij is een groot voorvechter van het milieu, organiseert desert clean-ups en plant bomen in de woestijn.’ 

Wat was het hoogtepunt? 

‘Alle hulp, ongeacht geloof, status of religie. Ruim 1800 mensen uit 45 verschillende landen hebben me onderdak aangeboden, lokale bewoners hielpen me overal waar ik aanklopte en volgers doneerden geld om de auto te repareren bij pech. Ook de reis door Iran was een hoogtepunt: iedereen is daar zo vriendelijk, open en gastvrij.’ 

Wat ga je doen als alles straks achter de rug is? 

‘Ik kijk uit naar het weerzien met mijn vrienden en familie en om mijn kleding in een kast kunnen hangen. Hoewel ik die de eerste maanden wel moet delen met mijn moeder. Verder wil ik graag ambassadeur blijven voor elektrisch rijden, een bedrijf starten dat iets te maken heeft met duurzame bezorging en een boek schrijven over mijn trip. Tijdens de reis gaat het allemaal zo snel: mijn hele dag zit vol, ik ga slapen en daarna begint het weer opnieuw. Door het op te schrijven, hoop ik alles nog eens te herbeleven.’ 

Na zijn finish in Sydney op 7 april 2019 regende het aanbiedingen uit Nieuw-Zeeland. Wiebe besloot daarom ook nog die kant op te gaan. Half mei keerden hij en zijn auto terug naar Nederland. 

Dit interview verscheen in National Geographic Traveler editie 3, 2019. 

Lees verder

Milieu

Duurzamer reizen doe je zo

Wat doe je als modern mens die met de wereld is begaan, maar regelmatig reist en vaak vliegt? Klimaatexpert en journalist Bart Crezee boog zich op verzoek van Traveler over een prangende kwestie: je CO2-uitstoot compenseren, heeft dat zin?

10 tips om slimmer te reizen

<em>Begin je reizen in het nieuwe jaar meteen met deze beproefde adviezen.</em>

5x Tips om goedkoop (of gratis) te reizen

Reizen is een dure bezigheid. Althans, dat denken de meeste mensen. Fout! Er zijn genoeg manieren om heel goedkoop – of zelfs gratis – op pad te gaan.
Lees meer