Reizen

Onvergetelijk: de Catalaanse Pyreneeën vanuit een luchtballon

Een privévoorstelling vanuit een rieten mandje. Digital Nomad Dirk Wijnand de Jong ziet de Pyreneeën wakker worden. maandag 26 augustus 2019

Door Dirk Wijnand de Jong
De luchtballon vlak voordat hij boven de Cerdanya-vallei zal zweven.
De luchtballon vlak voordat hij boven de Cerdanya-vallei zal zweven.

Dani en Pep. Mijn leven ligt in de handen van een komisch duo met tekenfilmnamen. Via een ijzeren hek dat op een kiertje staat loop ik, een half uur vroeger dan afgesproken, een lokaal vliegveldje op in de Cerdanya-vallei. Tijd genoeg dus om de handelingen van Dani en Pep, druk bezig de luchtballon op te tuigen, te inspecteren. In een notendop: ballon uitrollen, ballon aan de mand bevestigen, ballon met lucht volblazen en die lucht vervolgens verhitten met hellevuur.

Dani verhit de lucht in de ballon.
Dani verhit de lucht in de ballon.

Eén keer eerder klom ik in een luchtballon. In Cappadocië, in een reusachtige mand met twintig andere hyperactieven. Nu deel ik een soort picknickmandje samen met Dani. Pep, in zijn hand een walkietalkie, volgt ons met de pick-uptruck.

Ineens zweven we centimeters, decimeters, meters boven het graanveld dat de landingsbaan omringt. Alleen met de galmende geluiden van de mistige wereld onder ons: het gekraai van een haan uit het dorp Sanavastre, het gestamp van de hoeven van de paarden langs het meer, opgeschrikt door de gasbrander boven ons. Vreemd eigenlijk, hoe vredig het leven kan zijn in een rieten mandje zonder stuur of remmen en met behalve 105 plus 73 kilo mensenvlees ook vier reusachtige flessen ontvlambare propaan aan boord.

En ineens hangen we in de lucht, met Pep op de uitkijk.
En ineens hangen we in de lucht, met Pep op de uitkijk.

Dat Dani – met een CV van inmiddels meer dan 600 vluchten – trouwens ‘pilot de globus’, is geworden, luchtballonpiloot, is een geval van logica, eerder nog dan een stoute jongensdroom. Het bedrijf dat de ballonnen maakt, heeft zijn fabriek in zijn geboortedorp staan. Dus vandaar.

Rakelings scheren we over een meertje waar Dani dorstige vossen hoopt te spotten. Dan trekt hij een paar keer goed aan de gashendel en stijgen we net op tijd boven de boomgrens uit. Totdat we op een hoogte van 1000 meter over de vallei vliegen en de opkomende zon de vallei zien kussen. ‘Daar, voor ons, ligt de Serra del Cadí, een bergketen waarvan het hoogste puntje de Vulturó is, 2648 meter hoog, en achter ons de Franse grens. En van die berg skiën we in de winter.’

Dani
Dani
Eigenlijk is het heel simpel: hete propaan is omhoog, koude propaan omlaag.
Eigenlijk is het heel simpel: hete propaan is omhoog, koude propaan omlaag.

Een tevreden luchtstroom leidt ons terug naar de andere kant van de vallei, waarna Dani met Pepi over de walkie talkie de landing bespreekt. Met een beetje geluk vindt die plaats op het terrein van de luchthaven, maar wordt het een akkerland of een achtertuin, dan komen de verzekeringsformulieren eraan te pas. ‘Maar vandaag geen geknakte graansprieten, de thermiek is gunstig.’

Een sluier van ochtenddauw in de kraag van Sanavastre
Een sluier van ochtenddauw in de kraag van Sanavastre

De landing is zelfs zo subtiel dat het mandje kantelt noch over de aardkorst sleept. Alsof het magnetisch geladen is, klikken we ineens vast aan de ondergrond. Wanneer ik op een haar na de kurk van de fles champagne mis die traditiegetrouw na de vlucht ontpopt wordt, brullen Dani en Pep het uit van het lachen. ‘Had je ‘m gevangen, dan had je een gratis ballonvaart gewonnen.’

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door Het Catalaans Verkeersbureau.

Wil je ook op avontuur in deze regio? Lees dan hier verder >

Lees meer