Beelden van het werelderfgoed Machu Picchu

Ontdek feiten, foto’s en reistips van National Geographic met betrekking tot de bouwwerken van Machu Picchu, het beroemde werelderfgoed in Peru.

Door Redactie
Tempel van de Zon
De Tempel van de Zon heeft de vorm van een halve cirkel, is opgetrokken rond een enorme kei en biedt een imposant uitzicht over de lager gelegen Heilige Vallei. Tijdens de zomerzonnewende schijnt de zon direct door een venster in de tempel en staat op één lijn met zowel de kei in het centrum als de top van een naburige berg.
Foto van Foto: Erika Skogg, National Geographic Creative

Plek: historisch heiligdom van Machu Picchu

Locatie: Peru

Jaar van toekenning: 1983

Categorie: cultureel

Criteria: (i)(iii)(vii)(ix)

Reden: Machu Picchu is een van de belangrijkste archeologische complexen ter wereld.

* * *

Machu Picchu werd in de vijftiende eeuw aangelegd in een door bergen omgeven vallei, hoog in de Andes, en ligt op zo’n tachtig kilometer van de Incahoofdstad Cuzco. Met de trein kan de plek in vier uur worden bereikt, waarna een slingerend bergpad van enkele kilometers lang naar het heiligdom loopt. Een alternatief is een trektocht van drie tot zes dagen over het beroemde Incapad.
Foto van Foto: Danita Delimont, Getty Images

Machu Picchu is het tastbare bewijs van de stadsontwikkeling tijdens de bloeiperiode van het Incarijk – een citadel opgebouwd uit gehouwen stenen, die zonder mortel zó nauwkeurig in elkaar werden gepast dat het blad van een mes er niet tussen past.

Het complex van paleizen, plaza’s, tempels en huizen moet als een ceremoniële plek zijn aangelegd, of als een militair bastion of een zomerverblijf voor de heersende elite — de spectaculaire locatie is in elk geval geschikt voor elk van deze doeleinden. De ruïnes liggen op een hoge bergkam en worden aan drie zijden omgeven door de meanderende en woeste rivier de Urubamba, die 610 meter verder naar beneden rond de stad loopt.

Een pad leidt rond de periferie van Machu Picchu, dat bestaat uit gebouwen, plaza’s en platforms, verbonden door smalle straatjes. Een van de sectoren is apart afgebakend met muren, greppels en mogelijk een gracht.
Foto van Foto: Michael Hanson, Aurora Photos

Wetenschappers zijn nog altijd bezig met het zoeken naar aanwijzingen voor het ontrafelen van de geheimen van deze plek, die hoog op de oostelijke flanken van de Andes ligt en overgroeid werd door het tropische regenwoud van het noordelijke Amazonebekken. Machu Picchu lijkt in het centrum te hebben gelegen van een netwerk van verwante plekken en paden – veel opvallende kenmerken in het landschap, zowel door mensenhand gecreëerd als door de bergen zelf gevormd, lijken uitgelijnd te zijn ten opzichte van astronomische gebeurtenissen als de zonsondergang op de zonnewende. De Inca’s hadden geen schrijftaal, dus lieten ze geen geschreven bronnen achter waaruit zou kunnen blijken waarom ze Machu Picchu bouwden of hoe ze de plek gebruikten, voordat de bouwwerken begin zestiende eeuw werden verlaten.

De Incaruïnes liggen op een hoge bergkam en worden aan drie zijden omgeven door de meanderende en woeste rivier de Urubamba, die 610 meter verder naar beneden rond de stad loopt. Toen Hiram Bingham het doolhof van terrassen en muren in 1911 voor het eerst uit de dichte vegetatie zag opdoemen, bevond hij zich in een spookstad die al bijna vierhonderd jaar voor de buitenwereld geheim was gehouden. "Het leek een ongelooflijke droom," schreef hij later. "Wat zou dit voor plek kunnen zijn?"
Foto van Foto: Erika Skogg, National Geographic Creative

Er zijn in Machu Picchu sterke aanwijzingen voor vernuftige aanpassingen van het landschap. De gebouwen, muren, terrassen en hellingbanen maken gebruik van het steile bergterrein en laten de stad op natuurlijke wijze overgaan in de hoog oprijzende rotsformatie waarop ze zijn aangelegd. Meer dan zevenhonderd terrassen hielden de topgrond vast, maakten landbouw mogelijk en waren onderdeel van een uitgestrekt waterleidingstelsel waarmee drinkwater werd opgeslagen en erosie van de steile hellingen werd voorkomen.

De meer dan zevenhonderd terrassen van Machu Picchu hielden topgrond vast, maakten landbouw mogelijk en waren onderdeel van een uitgestrekt waterleidingstelsel waarmee drinkwater werd opgeslagen en erosie van de steile hellingen werd voorkomen.
Foto van Foto: Traveler1116, Getty images

De prestaties en vaardigheden van de Inca’s zijn des te indrukwekkender als we kijken naar de technologieën waarover ze niet beschikten. Toen Machu Picchu zo’n vijfhonderd jaar geleden werd gebouwd, kenden de Inca’s geen ijzer en staal en maakten geen gebruik van het wiel. Hun enorme inspanningen kwamen ogenschijnlijk slechts ten goede aan een betrekkelijk kleine groep – sommige experts beweren dat hier minder dan duizend mensen woonden.

In 1911 leidde een Peruaanse gids Yale-professor Hiram Bingham de steile berghellingen op – en de geschiedenisboekjes in: hij werd de eerste westerse geleerde die de ‘verdwenen stad’ Machu Picchu aanschouwde. Hoewel inheemse stammen het heiligdom kenden, kregen de Spaanse veroveraars nooit lucht van de plek – een feit dat ertoe heeft bijgedragen dat Machu Picchu eeuwenlang geïsoleerd en zeer goed bewaard bleef.

Archeologen denken dat deze ondiepe stenen schalen met water werden gevuld en werden gebruikt bij astronomische observaties.
Foto van Foto: Ethan Welty, Aurora Photos

Tegenwoordig is Machu Picchu allesbehalve geïsoleerd. Het is verplichte kost voor iedere bezoeker aan Peru en voor veel toeristen de voornaamste reden om naar het land te reizen. Het beheer van Machu Picchu draait nu om het behoud van het historische complex terwijl het tegelijkertijd toegankelijk gemaakt moet worden voor bezoekers die dit ongelooflijke overblijfsel uit de Incageschiedenis met eigen ogen willen zien.

Hoe kom je er

Op zijn eerste tocht naar de vindplaats moest Hiram Bingham zes dagen lopen. De mensen die vandaag de dag in zijn voetsporen treden, doen dat door over het legendarische Incapad naar de ruïnes te lopen. Het is een unieke ervaring, maar de tocht is niet langer noodzakelijk. De trein vanuit Cuzco doet er nu een paar uur over.

Er zijn in Machu Picchu sterke aanwijzingen voor vernuftige aanpassingen van het landschap. De gebouwen, muren, terrassen en hellingbanen maken gebruik van het steile bergterrein en laten de stad op natuurlijke wijze overgaan in de hoog oprijzende rotsformatie waarop ze zijn aangelegd.
Foto van Foto: Diane Cook & Len Jenshel, National Geographic Creative

Wanneer ga je

Bergarcheoloog Johan Reinhard, Explorer-in-Residence voor National Geographic, heeft een goede tip om de drukte te mijden die ’s middags meestal op deze plek heerst. “Ik klim altijd met een rugzak met mijn lunch erin naar de dichtstbijzijnde bergtop en wacht daar totdat de drukte voorbij is,” schreef hij in National Geographic Traveler.

Hoe bezoek je Machu Picchu

Voor fitte mensen is er gewoon geen betere manier om Machu Picchu te bezoeken dan op de wijze waarop de Inca’s dat deden: te voet. Tegenwoordig slingert het Incapad zich door de bergen en over de oude koninklijke hoofdroute. Ruim 75.000 mensen per jaar maken de voettocht en komen onderweg iets te weten over gerelateerde plekken die deel uitmaakten van het Incanetwerk in dit gebied.

Het is niet langer mogelijk om het pad individueel af te leggen. Door de vele mensen (en hun invloed op het milieu) is de route nu aan strenge regels gebonden. Bezoekers moeten zich aansluiten bij een georganiseerde groep om de klassieke, vierdaagse tocht te kunnen maken of te kiezen voor de nieuwe tweedaagse optie.

Lees meer