Dieren

Beelden van witte walvis – waarom ziet hij er zo uit?

De walvis die bij Australië werd gespot, mogelijk de beroemde Migaloo, doet denken aan Moby Dick. donderdag, 9 november 2017

Door Brian Clark Howard

Een van 's werelds beroemdste en meest geliefde wilde walvissen is weer eens gezien. Het dier zwom bij de oostkust van Australië.

Voor de kust bij Sydney werden donderdag opnamen gemaakt van een witte walvis, vermoedelijk het beroemde dier Migaloo. Hij zwom naar het zuiden, richting Antarctica.

De video werd gemaakt door fotograaf Jonas Liebschner van Whale Watching Sydney. Hij wachtte al een week op de komst van Migaloo.

Migaloo, die werd vernoemd naar het Aboriginalwoord voor ‘witte man’, is een van de weinige bekende witte walvissen ter wereld. Migaloo, een mannetjesbultrug, werd vermoedelijk geboren in 1986. (Lees waarom deze giraffen helemaal wit zijn.)

Volgens het White Whale Research Centre heeft zijn gebrek aan pigment waarschijnlijk een genetische oorzaak. Het is voor wetenschappers onduidelijk of hij een echte albino is, en dus helemaal geen pigment kan maken, of dat hij mogelijk lijdt aan leucisme. Dat houdt in dat hij geen pigment kan produceren, maar in tegenstelling tot albino's wel gekleurde ogen heeft.

Witte exemplaren komen niet vaak voor bij bultruggen of walvissen in het algemeen, hoewel ze zo nu en dan wel zijn waargenomen bij vinvissen, blauwe vinvissen en zelfs bij potvissen. Een dier van deze laatste soort heeft de hoofdrol in Moby Dick.

Voor de kust van Australië zijn in de afgelopen jaren minstens drie witte bultruggen waargenomen, Migaloo meegeteld. Een van de dieren kreeg de naam ‘Migaloo Junior’ of ‘zoon van Migaloo’, hoewel niemand weet of deze kleinere walvis ook echt familie is van Migaloo. Er werd ook een derde witte bultrug gezien, met zwarte vlekjes op zijn staart. (Bekijk ook "Pictures: Special Albinos and Unusually White Animals.")

Een goed gedocumenteerde waarneming van een witte walvis in 2015 voor de kust van Australië, betrof waarschijnlijk Migaloo Junior. Het dier leek wat kleiner dan de oudere Migaloo en leek niet de kenmerkende littekens op zijn rug te hebben die Migaloo in 2003 opliep bij een aanvaring met een boot.

Geschat wordt dat er jaarlijks zo'n 20.000 bultruggen rond Australië trekken, waar Migaloo er een van is. De trek ontstaat doordat de dieren op zoek gaan naar de optimale voedsel- en paringsomstandigheden. De populatie is flink hersteld na de hoogtijdagen van de commerciële walvisjacht. Er was een tijd dat er nog maar circa honderd exemplaren in leven waren.

Sinds die tijd profiteert de soort van strenge wetgeving die de dieren beschermt. Migaloo zelf is bovendien beschermd via een aanvullende wet waardoor boten op minstens vijfhonderd meter afstand moeten blijven. Australische schippers mogen andere walvissen naderen tot een afstand van honderd meter. Die verplichte afstand neemt toe tot driehonderd meter als er een jong aanwezig is.

Bultruggen horen tot de grotere walvissoorten. Ze kunnen zo'n achttien meter lang en veertig ton zwaar worden. De vrouwtjes zijn meestal wat groter dan de mannetjes. De dieren, die bekendstaan om hun bijzondere gezang en speelse gedrag, komen op de IUCN-lijst voor als soort waarover de minste zorgen bestaan. Ze kunnen zo'n vijftig jaar oud worden.

Lees meer