Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met de Steiermark.
Van wie de bergflanken zijn als er geen sneeuw ligt? Het antwoord op die vraag staat bij het dalstation van de Reiteralm op mij te wachten: Manfred, downhiller, met zijn racehelm en gezichtsbedekkende sportbril een geheimzinnige verschijning. Tegen zijn heup leunen twee stoere mountainbikes met hydraulische remmen en dubbele luchtvering. Ik denk dat ik begrijp hoe laat het is.
Downhilltrails op elk niveau
Terwijl de gondola ons naar 1740 meter hoogte brengt, doet Manfred een poging mij gerust te stellen. ‘De Reiteralm is een goede plek om te leren downhillen. Er is zeventien kilometer aan downhilltrails voor verschillende niveaus, zestig als je die van de andere drie bergen in het skigebied erbij optelt. Ideaal voor jonge gezinnen ook – mama kan zich vermaken op de zwarte afdalingen, terwijl papa met de kinderen de blauwe uitprobeert, of de speciaal voor kinderen gemaakte juniortracks.’
Ook wij beginnen vandaag met een blauwe. Staand op mijn pedalen, mijn bips boven het zadel zwevend, volg ik Manfreds achterband over de goed geprepareerde paden van de Eiskar Trail. In een slingerende beweging suizen we de berg af, tussen de bomen door, sneller dan goed voor me is. Het moeilijkst zijn de kombochten. Meer dan eens moet ik mijn voet op de grond zetten om niet om te vallen. De reden? Ik rem te enthousiast.
Spoedcursus met uitzicht op de Dachstein
Op een veilige plek langs de trail lassen we een spoedcursus bochten maken in. Om de soms metershoge haarspeldbochten beter door te komen moet ik mijn bovenlichaam loodrecht op de trails houden, het zwaartepunt zo dicht mogelijk bij de grond zien te plaatsen. ‘Met voldoende snelheid, anders raak je uit balans.’
Ik verplaats mijn gewicht in de binnenbochten, duw het stuur iets naar beneden en merk algauw dat ik de juiste lijn te pakken heb. Na de blauwe afdaling ben ik klaar voor de Route 66, een rode trail, en later zelfs de Gassl Trail, een zwarte. Over verraderlijke, glibberige boomwortels stuiteren we de Reiteralm af, naar het dal duizend hoogtemeters lager, waarbij heel soms de Dachstein tussen de boomtoppen zichtbaar is.
Tegen lunchtijd heeft mijn lichaam genoeg van het gerammel. De bovenbenen zitten vol en de vingers zijn gevoelloos. Eén keer nog pak ik de gondola de berg op. Niet voor een downhillsessie, maar voor een bezoek aan de Gasselhöh Hütte, naast het bergstation, waar ik om de allergrootste schnitzel vraag.
Tip: Schladming-Dachstein is goed bereikbaar per trein na een directe vluchtverbinding met KLM tussen Amsterdam en Graz.
Volgende week reist digital nomad Dirk Wijnand de Jong door naar Murau om de Eselsbergalm te beklimmen en erachter te komen waarom de bewoners eens per jaar in ‘lederhose’ van de brug af springen. Meer informatie over de Steiermark vind je hier.
