Het is een bijzonder zonnige dag als ik samen met mijn toenmalige partner en ouders vanaf het vliegveld van Manchester naar het Lake District rijd. We hebben een huisje gehuurd in de buurt van Nether Wasdale, niet ver van Scafell Pike, de hoogste berg van Engeland. Hij maakt deel uit van de Three Peaks Challenge, een evenement waarin mensen binnen 24 uur de hoogste bergen van Schotland, Engeland en Wales beklimmen. Zo sportief ben ik niet, maar een paar goede hikes staan zeker op de planning.
De laatste kilometers naar ons huisje lopen slingerend door het landschap. Aan weerszijden worden we omringd door velden en bergen en snoezige, stenen muurtjes. We gaan er zo in op, dat we bijna vergeten voor ons te kijken. Het leidt tot een bijna-botsing met een kudde Herdwick-schapen die zich achter een muurtje verschuilt, maar de remmen van de huurauto doen het gelukkig uitstekend.
Schapen, verhalen en typisch Engelse charme
De tweede ontmoeting met dit schapenras laat niet lang op zich wachten. Als we de auto parkeren zien we in het veld tegenover ons huis een hele kudde. Iedere morgen zeggen we ze even gedag. Hun koddige kopjes en pluizige wol vielen ook in de smaak bij de Engelse schrijfster Beatrix Potter (1866-1943), bekend van de kinderboekjes over Peter Rabbit (Pieter Konijn). Zij hield haar eigen kudde in de boerderij Hill Top.
Leestip: 7 urbexlocaties in Engeland door een fotograaf vastgelegd
Potter kwam als kind iedere zomer in het Lake District en kocht met de opbrengsten van haar boeken enorme stukken land en boerderijen, die ze na haar overlijden doneerde aan The National Trust (vergelijkbaar met de Vereniging Natuurmonumenten). Grotendeels dankzij deze donaties is het Lake District uitgegroeid tot het nationale park dat het nu is.
Het is me direct duidelijk wat Potter zo aantrok in deze regio. De natuur voelt ongerept, maar heeft tegelijkertijd die typische Engelse charme. Stenen muurtjes liggen dwars door het landschap, er zijn knusse dorpen met biertuinen en via stenen boogbruggen steek je veilig de talloze stroompjes en beken over. Natuur en cultuur gaan in het Lake District hand in hand.
Een waarschuwing die we te laat zagen
We treffen het enorm met het weer. Het is al sinds aankomst ontzettend zonnig, iets dat volgens onze buurman, een oudere man die hier al zijn hele leven woont, niet vaak voorkomt. Helaas voor mijn vader ziet hij na een paar dagen vooral de binnenkant van het huisje. Hij was zo dorstig toen we uit de auto stapten, dat hij direct een groot glas water achterover sloeg en het waarschuwingsbordje boven de kraan over het hoofd had gezien.
Gelukkig krabbelt hij snel weer op en we besluiten de beek die naast ons huis loopt omhoog te volgen. Na een paar honderd meter stijgen, komen we uit op een grote vlakte en de bron van de beek. We snappen ineens waarom er een bordje boven de kraan hangt.
Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!
Als dit het water is dat eruit komt, mogen we van geluk spreken dat mijn vader zich maar één dag beroerd voelde. Bruine smurrie en andere bagger drijven aan de oppervlakte. We lachen erom en besluiten om bij ons eerstvolgende bezoekje aan de supermarkt extra flessen water in te slaan.
Wandelen in het Lake District
We maken verschillende wandelingen en doen zelfs een poging om Scafell Pike te beklimmen. We komen net niet helemaal boven – voor ouderen is het een uitdaging – maar ook halverwege is het uitzicht al fenomenaal. Het prettige aan wandelen in het Lake District is dat je het zo moeilijk kunt maken als je zelf wilt. Wie liever niet over bergpaadjes stapt, blijft gewoon beneden in de vallei. Langs het water en over de weg is het minstens zo mooi.
Het Lake District kent ook een Engelse versie van klompenpaden, die we gebruiken om naar het dichtstbijzijnde dorp te lopen en een pint te drinken in de biertuin. Via weilanden en hekken met poorten die je gewoon mag openen, belanden we met een koud glas bier onder een parasol. De terugweg gaat na een paar uur pimpelen minder soepel dan de heenweg, maar dat hoort erbij.
Schapen zonder hekken
Tijdens een van onze vele wandelingen komen we een boer tegen die ons meer weet te vertellen over de schapen die ons al sinds de eerste minuut fascineren. Ze blijken op eigen houtje door het landschap te zwerven en hebben geen omheining nodig.
Dat verklaart waarom we ze overal tegenkomen. De schapen hebben een sterk ontwikkeld instinct, waardoor ze altijd op hun eigen stukje land blijven en niet met de noorderzon vertrekken.
Hill Top: het erfgoed van Beatrix Potter
De dagen vliegen voorbij, maar voordat we naar huis gaan, staat er nog één activiteit op het programma: Hill Top bezoeken. Het huis is teruggebracht tot de staat waarin het verkeerde toen Beatrix Potter er woonde. Het staat vol met haar persoonlijke eigendommen, waaronder haar poppenhuis en natuurlijk haar tekeningen en boeken. Het voelt bijna als een inbreuk op haar privacy om er rond te lopen.
Terwijl de vloerplanken bij iedere stap onder me kraken, bewonder ik de vrouw die de conventies van haar tijd negeerde en niet alleen een begenadigd kunstenaar werd, maar ook de waarde inzag van het landschap waar ik tien dagen van genoten heb. Zonder haar inspanningen om de cultuur en natuur te beschermen, had het Lake District een heel ander karakter gehad.
Als de vliegtuigmotoren beginnen te loeien en het landschap uit zicht begint te raken, besluit ik hier hoe dan ook weer terug te keren.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
