Als vrouw op reis heb je behoorlijk wat om rekening mee te houden, maar deze vier bestemmingen maken het je eenvoudig: je bent er niet welkom. De redenen lopen sterk uiteen, van eeuwenoude religieuze tradities tot regels die hun oorsprong vinden in de nazitijd. Op deze vier plekken zijn vrouwen nog altijd verboden terrein.
1. Herbertstraße, Hamburg (Duitsland)
In de Herbertstraße in Hamburg zijn vrouwen niet welkom, tenzij het sekswerkers zijn. De straat ligt vlak bij de Reeperbahn, een van de beroemdste rosse buurten ter wereld. Hoewel de Herbertstraße een openbare straat is – en zich dus aan de strikte Duitse gendergelijkheidwetten te houden heeft – moeten bezoekers eerst grote metalen barrières door voor ze de straat kunnen betreden. Op de borden staat Zutritt für Männer unter 18 und Frauen verboten: verboden toegang voor mannen jonger dan achttien én vrouwen dus.
Deze antifeministische maatregel is sinds 1933 van kracht, toen de destijds nieuw verkozen NSDAP de straat met slagbomen afzette in een poging om sekswerk en onzedelijkheid te beteugelen.
Van de afzondering werd gezegd dat deze was bedoeld om te voorkomen dat de Hamburgse sekswerkers ‘gewone’ Duitsers zouden ‘besmetten’ met hun ondeugd. In werkelijkheid diende de maatregel vooral om hen te isoleren; zo konden ze ongezien worden vervolgd.
Vanaf 1933 arresteerden de nazi’s in Hamburg meer dan drieduizend vrouwen als straf voor hun prostitutie. Velen stierven, samen met sekswerkers uit andere Duitse steden, in concentratiekampen als Ravensbrück en Neuengamme.
2. Nationaal Park Band-e Amir (Afghanistan)
Band-e Amir, een nationaal park in de Afghaanse provincie Bamiyan, wordt ook wel de Afghaanse Grand Canyon genoemd. Het park werd in 2009 geopend en destijds geprezen als een symbool van de naoorlogse vooruitgang van het land. Het had zelfs de eerste vrouwelijke parkwachters van Afghanistan in dienst.
Maar in 2023 kondigde de nieuwe door de Taliban aangestuurde regering aan dat het nationale park voor vrouwelijke bezoekers verboden zou worden – naar verluidt omdat vrouwen zich eerder niet aan de kledingvoorschriften zouden hebben gehouden.
Talibanstrijders bij de ingangen van Band-e Amir zien erop toe dat het verbod gehandhaafd wordt. De enige vrouwen die de schilderachtige uitzichten van Band-e Amir vandaag de dag kunnen bewonderen, zijn zij die er al wonen.
3. Mount Ōmine (Japan)
Ook Mount Ōmine op het Japanse eiland Honshu heeft een plekje op de Unesco-werelderfgoedlijst bemachtigd. De shinto- en boeddhistische tempels en heiligdommen rond de berg vormen al lange tijd een trekpleister voor asceten, reizigers en zelfs leden van de keizerlijke familie.
Wil je niets missen? Volg National Geographic op Google Discover en voeg toe als voorkeursbron om onze verhalen vaker te zien in je Google-feed!
Maar vrouwen is het al meer dan duizend jaar verboden de top van Mount Ōmine te beklimmen. Net als op het Griekse Oros Athos zouden zij de mannelijke pelgrims op de berg afleiden. Daarnaast is het er voor menstruerende vrouwen verboden bij bepaalde rituelen aanwezig te zijn.
Hoewel het verbod al een millennium oud is, wordt het nog altijd actief betwist. Zo tekenden meer dan tienduizend Japanse vrouwen een petitie om het verbod op te heffen toen de berg in 2004 als Unesco-werelderfgoedlocatie werd aangewezen. Tot nog toe zonder succes.
4. Oros Athos (Griekenland)
Al ruim duizend jaar trekken orthodox-christelijke pelgrims en monniken naar de tientallen oosters-orthodoxe kloosters op en rond Oros Athos, een berg op het gelijknamige schiereiland in het noordoosten van Griekenland. De ‘heilige berg’ en omgeving staan sinds de jaren negentig op de Unesco-werelderfgoedlijst vanwege de ‘uitzonderlijke universele betekenis’.
Die universaliteit is echter niet van toepassing als het gaat om gender. Sinds 1046 n.C. zijn vrouwen, en zelfs vrouwelijke dieren, van het schiereiland verbannen. Alleen voor vrouwtjeskatten wordt verrassend genoeg een uitzondering gemaakt.
Vrouwen zijn in de eerste plaats niet welkom op Oros Athos omdat ze het voor de monniken moeilijk zouden maken om zich aan hun celibataire geloften te houden. Daarnaast stelt de orthodoxe traditie dat de berg aan de maagd Maria toebehoort. Daarom mag alleen zij de heilige grond betreden.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Merav Pront is editor bij National Geographic en schrijft zowel voor de website als het Magazine. Tijdens haar studie sociale geografie leerde ze lokale fenomenen in een internationale context plaatsen. Als freelance journalist zoekt ze naar de kleine verhalen achter het grote nieuws. Ze schrijft onder meer voor de VPRO en de Nederlandse Vereniging van Journalisten.
