Van een bergkam met uitzicht op de Matterhorn tot een kustpad hoog boven de Tyrreense Zee: sommige landschappen ervaar je het best op hardloopschoenen. Deze zeven routes voeren door de Zwitserse Alpen, langs de Amalfikust, over de Lycian Way in Turkije en door de natuur van Madeira en Schotland. Van korte stadsruns tot uitdagende bergtrails: stuk voor stuk combineren ze beweging met bijzondere landschappen.
1. Hardlopen in de Zwitserse Alpen: Zermatt-Gornergrat
Afstand: 10 kilometer (één richting)
Terrein: bergpaden, steile hellingen
Hoogtepunten: uitzicht op de Matterhorn en bergpanorama’s
Moeilijkheid: uitdagend
Het dorp Zermatt ligt in de schaduw van de 4478 meter hoge piek van de Matterhorn, te zien op de afbeelding bovenaan. De berg in zijn volle omvang zien? Trakteer jezelf dan op de steile klim omhoog naar de Gornergrat, een bergkam met een van de indrukwekkendste uitzichten op de Alpen.
In tien kilometer stijg je bijna negenhonderd meter, via alpenweiden met edelweiss en chalets naar zigzagbochten, terwijl de lucht steeds ijler wordt. Halverwege passeer je Riffelalp, waar je kunt pauzeren en uitkijkt over de Gornergletsjer, die als een bevroren golf omlaag kruipt.
Het laatste stukje van de route is uitdagend, maar eenmaal boven wacht je een uitzicht waar je u tegen zegt. Met 29 toppen boven de vierduizend meter, van de Monte Rosa tot de Lyskamm, voelt Gornergrat als het dak van de wereld. Afdalen kan met de Gornergratbahn, een tandradbaan uit de negentiende eeuw, maar dezelfde weg terug rennen kan ook.
2. Hardlopen in Turkije: de Lycian Way
Afstand: 14,5 kilometer (één richting)
Terrein: rotsachtig pad, dennenbos
Hoogtepunten: helderblauwe baaien en antieke ruïnes
Moeilijkheid: uitdagend
In de jaren negentig werd de route (in totaal zo’n 540 kilometer lang) bewegwijzerd om oude herderspaden te verbinden, maar diezelfde paden werden ook al meer dan tweeduizend jaar geleden door de Lyciërs gebruikt.
Tijdens de eerste etappe, van Ölüdeniz naar Faralya, val je direct met je neus in deze geschiedenis. Je begint boven de Blauwe Lagune en rent door schaduwrijke dennenbossen naar kalkstenen heuvelruggen met een eindeloos uitzicht over de Middellandse Zee.
Zodra je een paar huizen op de rand van een klif boven de Vlindervallei ziet, ben je in Faralya. Over ongelijke grond ren je verder. Achter elke bocht schuilt iets nieuws: een geitenpaadje naar een verborgen baai, een uitgehouwen tombe in de rotswand of de geur van oregano. Aan de hitte ontsnappen is hier lastig, dus plan je run in de ochtend.
3. Hardlopen in Berlijn: Tiergarten en Siegessäule
Afstand: 3 kilometer (één richting)
Terrein: vlakke, verharde paden
Hoogtepunten: Brandenburger Tor en groene lanen
Moeilijkheid: licht
In het centrum van Berlijn ligt de Tiergarten. Ooit een jachtgebied voor de adel, nu het meest geliefde park van de stad waar brede lanen en schaduwrijke paden 210 hectare groen doorkruisen.
De route begint bij de Brandenburger Tor. Ren onder de zuilen door en verlaat de brede Straße des 17. Juni en duik het rustigere park in. Je rent langs lindes, esdoorns en eekhoorns die langs de stammen omhoogschieten.
Ga richting Luiseninsel, een aangelegd eilandje met slingerpaden, langs de buste van koningin Louise van Pruisen, de rozentuin en de Neuer See. In de zomer spot je hier roeiboten en in de winter ligt er soms ijs.
De route eindigt bij de Siegessäule, de vergulde overwinningszuil midden op een verkeersplein. Nog energie? Beklim de 285 treden en geniet van je uitzicht over de Potsdamer Platz, de koepel van de Reichstag en de Fernsehturm op de Alexanderplatz.
4. Hardlopen aan de Amalfikust: het Pad van de Goden
Afstand: 6,5 kilometer (één richting)
Terrein: pad langs kliffen, stenen trappen
Hoogtepunten: uitzicht op zee en oude dorpen
Moeilijkheid: gemiddeld
De Amalfikust is een perfect filmdecor waar jij doorheen mag rennen. Boven het dorp Bomerano loopt een kalkstenen pad langs de steile kliffen aan de Tyrreense Zee. Dit pad, van origine bedoeld voor muilezels, verbond eeuwenlang boerderijen en dorpen met elkaar.
Je rent langs vervallen herdershutten en terrassen met druivenranken. Tussen het geklauter over de stenen trappen door is het pad zo nu en dan wat vlakker en heb je een prachtig uitzicht op zee. In de verte lijkt Capri boven het water te zweven als een fata morgana.
De geur van citroenbloesem, wilde tijm en het heerlijke zomerse geluid van de cicaden hangen in de lucht. Vertrek vlak na zonsopgang, dan is het nog lekker koel. De route eindigt in Nocelle. Daal daarna de ongeveer vijftienhonderd treden af naar beneden en duik de zee in bij Spiaggia Grande.
5. Hardlopen rond het meer van Bled
Afstand: 6 kilometer (rondje)
Terrein: vlak pad langs het meer
Hoogtepunten: kerk op het eiland en het middeleeuwse kasteel
Moeilijkheid: licht tot gemiddeld
Een gletsjermeer omringd door bergen, een eiland met een witte kerk en een kasteel dat schittert op de rots: het meer van Bled is een plaatje. De route langs de oever is een van de mooiste rondjes van Europa, zowel voor hardlopers als voor wandelaars.
Je rent langs het gladde water, langs wilgen en kastanjebomen. Bij goed weer weerspiegelen de Julische Alpen op het wateroppervlak, met de traditionele pletnaboten die dwars door het plaatje heen varen.
Je rent naar uitzichtplek Ojstrica voor een panorama op de kerk, het kasteel en het meer. In de lente bloeien kersenbomen langs het pad, in de zomer springen zwemmers vanaf steigers het water in. In de herfst kleuren de bossen rood en goud, en in de winter kan het zomaar zijn dat je langs een bevroren meer rent.
Een goede run voor beginners, behalve diep in de winter. Meer meters maken? Loop dan via bospaden richting de Vintgarkloof.
6. Hardlopen op Madeira: Vereda do Larano
Afstand: 14,5 kilometer (één richting)
Terrein: steile klifpaden en laurierbos
Hoogtepunten: uitzicht op zee en wilde flora
Moeilijkheid: uitdagend
De Vereda do Larano loopt van Porto da Cruz naar het oude centrum van Machico en is een van de spectaculairste routes van Madeira, dat ook onder wandelaars populair is.
Je begint op het strand van Alagoa en gaat steil omhoog, langs levadas (irrigatiekanalen uit de vijftiende eeuw) en wijngaarden naar de Laurisilva, die op de Unesco-werelderfgoedlijst staat. Dit bos is een van de laatste overblijfselen van een subtropisch oerbos dat ooit grote delen van Zuid-Europa bedekte.
Haarspeldbochten volgen elkaar snel op, zonlicht schittert door het bladerdak en vogels zingen je vooruit. Na het bos vervolg je je weg langs de kliffen aan de Atlantische Oceaan. Het uitzicht: aan de ene kant vulkanisch gesteente, aan de andere kant mooie luchten en de horizon. In Machico ben je weer terug in de bewoonde wereld.
7. Hardlopen in Edinburgh: Arthur’s Seat
Afstand: 5,5 kilometer (rondje)
Terrein: onverharde weg, rotsachtige hellingen
Hoogtepunten: uitzicht op Edinburgh en de Firth of Forth
Moeilijkheid: gemiddeld
Arthur’s Seat, een uitgedoofde vulkaan in Holyrood Park, is een eyecatcher in de skyline van Edinburgh. De route begint bij de Palace of Holyroodhouse en gaat dan via Salisbury Crags omhoog over rotsachtig terrein.
Op 251 meter hoogte kijk je uit over de torens van de Old Town, de Georgian New Town en in de verte het estuarium van de Firth of Forth. Bij helder weer zijn ook de heuvels van Fife goed te zien.
Je daalt af en rent langs Dunsapie Loch, waar zwanen over het water glijden. Via graslanden vervolg je je weg. In de lente sieren bloemen de hellingen, in de herfst veranderen de kleuren in frisgroen en koper.
De route is kort, maar het terrein en de steile stukken zijn behoorlijk pittig. In weinig Europese steden ligt de wilde natuur letterlijk op loop- (of beter: ren-)afstand van het centrum.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Kevin is als Managing Editor Digital verantwoordelijk voor de digitale kanalen van National Geographic. In zijn vrije tijd reist hij het liefst naar bestemmingen die de meeste toeristen doorgaans mijden, zoals Transnistrië, Mongolië of Iran. Daarnaast gaat hij graag op pad met zijn camera en probeert hij nieuwe sporten uit.
