Great Walks: Op het randje

Plotseling maakt het lieflijke landschap van de Voor-Alpen plaats voor een hoog en woest gebergte: de Lechtaler Alpen. Een wandelpad, een van de zes Great Walks van Tirol, voert in tien etappes door een droomlandschap. Zorgen laat je achter in het dal.

Monday, May 4, 2020,
Door Hans Avontuur
Foto's Van Dominik Gigler en Sebastian Schels
Lechtaler Höhenweg.

Lechtaler Höhenweg.

Avond in de Stuttgarter Hütte. De zon zakt langzaam achter verre bergtoppen en kleurt de rotsen boven de hut rozerood. Een bergbeek glinstert in het laatste licht, terwijl in het dal de eerste lampen aan gaan. De tocht is pas net begonnen en de snelheid van het dagelijks leven maakt steeds meer plaats voor een vanzelfsprekende rust.

In een Tiroolse berghut op 2305 meter hoogte heeft het bestaan zijn eigen ritme. Nu de zon is verdwenen, wordt binnen de kachel opgestookt. In afwachting van het avondeten – regionaal en met liefde bereid – zitten wandelaars aan grote tafels. Voorlopig niet schouder aan schouder, maar op gepaste afstand. Een beetje rusten, lezen, plannen maken voor de volgende dag.

Württemberger Haus, op 2.220 meter hoogte.

Wie gisteren thuis nog druk was met virtuele vrienden op Instagram en Facebook, wisselt nu met vreemden ervaringen uit van de dag en de gelopen route. Er wordt gelachen en er vallen stiltes. Dat is niet vervelend. Als er niets te melden valt, wordt er gewoon even niks gezegd. Genieten van trage tijd.

Proosten op een mooie dag.

Vandaag was het vooral opwarmen, morgen begint de Lechtaler Höhenweg pas echt: 85 kilometer, 7000 hoogtemeters en afhankelijk van de gekozen extra lussen goed voor ten minste 10 etappes en 13 berghutten in het hooggebergte. Om het tot een goed einde te brengen heb je doorzettingsvermogen en ervaring nodig. Wie dat laatste ontbeert kan samen met een berggids gaan.

Er bestaat een officieel traject, maar er zijn onderweg tal van uitstapjes te maken. Zo kun je op dag twee via de Valluga (2809 m) naar de Leutkircher Hütte lopen of een dag later – nog mooier – via de Stanskogel (2757 m) naar het Kaiserjochhaus. Het is een stevige klim, maar eenmaal boven ligt de wereld letterlijk aan je voeten. Met de groene almen beneden en het grijze gesteente boven.

Elke dag is anders

Wandelen, lopen, klauteren, klimmen. Zoeken naar het juiste ritme, dat je urenlang kunt volhouden. Ook al gaat het pad steil omhoog en zijn de stappen over rotsblokken ongelijk. Er is geen ruimte in het hoofd voor ruis. Elke stap moet raak zijn. Zeker op lastige trajecten zoals die naar de Frederick-Simmshütte (2002 m) die dwars door een met kabel gezekerde wand gaat.

Op een meerdaagse tocht zoals de Lechtaler Höhenweg heeft elke etappe zijn eigen verhaal. De ene dag loop je door velden vol prachtige bloemen, de andere dag stap je door het natuurgeweld van dreigende rotswanden en diepe ravijnen. Vandaag is het zwoegen en stampen om voldoende hoogtemeters te maken, terwijl morgen alles vanzelf lijkt te gaan.

En het weer? Dat neem je zoals het komt. Als een dik pak wolken de wandelwereld ’s ochtends beperkt tot anderhalve meter uitzicht rondom, dan heb je twee mogelijkheden: koffie drinken in de hut en wachten tot het beter wordt of je regenponcho aantrekken en vasthouden aan het plan. Zo’n dag is jammer voor de vergezichten, maar goed voor de beleving. Een dun stroompje klettert langs wandelpad mee omlaag, op de alm springt een kikker weg, een tijdelijke waterval dondert van een rotswand en flarden nevel glijden langs de bergrug. Dan steekt de wind op en begint de magie. Wolken dansen door het dal, de zon zoekt een gaatje om een verre bergtop in het licht te zetten. De aarde dampt en de wereld straalt.

Met de schoenen door de modder.

Koningsetappe

Natuurlijk heeft ook de Lechtaler Höhenweg zijn eigen koningsetappe: het traject van de Ansbacher Hütte (2376 m) naar de Augsburger Hütte (2289 m). Deze dag is goed voor 1211 meter klimmen en 1297 meter dalen over een lengte van 12 kilometer. Onderweg worden passen en toppen bedwongen zoals de Winterjoch (2538 m), Parseierscharte (2604 m), Dawinscharte (2650 m) en Dawinkopf (2968 m).

Het is een dag van lange adem, eenzaamheid, vermoeide benen, volhouden en volledig opgaan in de natuur. Aan de finish wacht met de Augsburger Hütte een passende beloning. De hut lijkt zich vast te klampen aan een rotswand, ergens halverwege hemel en aarde. Aankomen, rugzak tegen de muur, ‘ein grosses Bier bitte’ en uitkijken over de bergwereld.

Steinsee in het ochtendlicht.

Zo mooi als de dagen eindigen, zo mooi is vaak ook het begin. Er hangt frisheid in de lucht, een nieuwe dag. Met een beetje geluk staat de berghut in zijn eigen universum, hoog boven de ochtendnevel die over het dal hangt. Koffie, stevig brood en kaas van de almen leggen een bodem voor de dag. Terwijl het wandelpad voor je uit kronkelt over de bergwand, loop je langzaam weg van de hut die steeds kleiner wordt.

Plotseling is er uitzicht op een bergmeertje dat verscholen in het groen ligt. Het ene moment donkerblauw, het andere smaragdgroen, afhankelijk van de kracht waarmee de zon door de wolken schijnt. Het rimpelloze water weerspiegelt de bergen rondom. Er zijn nog enkele etappes te gaan. Over de iconische Dremelspitze (2.733 m), de Galtseitejoch (2.421 m) en de Muttekopfscharte (2.630 m). Maar dat zijn uitdagingen voor later. Afdalen naar het meertje, achterover in het gras gaan liggen en kijken naar de voorbijtrekkende wolken. Het hele bestaan krimpt tot één vraag: wordt het ooit nog mooier dan dit?

De Lechtaler Höhenweg is een van de zes Great Walks van Tirol. Geïnspireerd geraakt? Je vindt ze hier.

Alles over wandelen in Tirol, vind je hier.

Lees meer