Daar staat hij: de muskusos. Zijn lange, bruine haren wapperen in de wind en hangen als een tafelkleed langs zijn massieve lijf. Dat we hem spotten is de kers op de taart na een lange maar prachtige wandeltocht door Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella in Noorwegen. Het is een van de weinige plekken op aarde waar muskusossen nog in het wild leven.
Een tweede kans in Dovrefjell
De eerste keer dat ik in Dombås verbleef, was ik zeventien. Ik reisde voor het eerst alleen en werd compleet overvallen door heimwee. Een wandeling door het nabijgelegen Dovrefjell zat er toen niet in. Jaren later krijg ik een herkansing. Dit keer laat ik de heimwee thuis en boek ik, vol goede moed, een muskusossafari bij een van de vele aanbieders in de regio.
Normaal gesproken blijf ik liever uit de buurt van georganiseerde tours, maar in dit geval neem ik het advies dat overal terugkomt ter harte. De muskusos ziet er misschien aandoenlijk uit, met zijn lange haren en koddige snoet, maar schijn bedriegt.
Het dier kan verrassend snel zijn en weegt ruim vierhonderd kilo. Aangezien ik liever niet onder de voet word gelopen, sluit ik me toch maar aan bij een gids. Bovendien weet die het dier veel beter te vinden dan ik.
De berg als kathedraal
Na een rustige nacht in mijn tentje op een kleine camping is het zover. Ik trek stevige wandelschoenen aan en draag meerdere lagen kleding. Dat je in Noorwegen alle seizoenen in de tijdsspanne van een paar uur kunt meemaken, heb ik tijdens mijn eerdere reizen al ervaren.
Een korte autorit brengt me naar de verzamelplaats. Daar staat een kleine man met warrig grijs haar ons al op te wachten. Hij zal ons door het natuurgebied leiden. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij spreekt niet alleen vol liefde over de muskusos, maar over de natuur in het algemeen. Voor hem is de wildernis bijna iets religieus. De berg Snøhetta noemt hij zonder aarzelen zijn kathedraal.
Onder zijn leiding trekt een groep van ongeveer tien wandelaars door het struikgewas, op zoek naar een kudde muskusossen. De regels zijn duidelijk: zodra we de dieren zien, moeten we minstens tweehonderd meter afstand houden.
Leestip: Dit zijn de 5 mooiste treinreizen door Noorwegen
Muskusossen raken snel oververhit wanneer ze moeten vluchten. Hun dikke vacht beschermt uitstekend tegen kou, maar het dier kan niet zweten. Een opgejaagde muskusos kan daardoor letterlijk bezwijken aan de inspanning.
Keien met korstmos
Hoewel ik bij iedere stap hoop dichter bij de muskusos te komen, blijkt Dovrefjell-Sunndalsfjella ook zonder het dier indrukwekkend genoeg. Het landschap is kaal, ruig en uitgestrekt. Sommigen zouden het ‘leeg’ noemen, maar de rotsen, struiken en waterplassen vervelen allesbehalve. De korstmossen op de stenen, de lage struiken, de plassen water en de constante wind maken het terrein allesbehalve saai.
De gids wijst op plukken haar die aan struiken zijn blijven hangen. Muskusossen leven grotendeels van korstmossen, dus volgens hem zijn we in de buurt. We lopen nog een stukje verder en dan klinkt eindelijk het verlossende woord: ze zijn gespot.
Oog in oog met een rustige reus
Een kleine groep muskusossen staat verderop rustig te grazen. Het is een geweldig gezicht, maar ik moet er ook een beetje om lachen. Hun poten steken nog maar net onder de lange vacht uit.
Leestip: Deze fjorden wil je bezoeken tijdens een reis door Noorwegen
Ik kan het niet helpen, maar de rustige reus doet me denken aan een tafelkleed, een gedachte die ik maar niet hardop uitspreek. Op gepaste afstand staren we met elkaar naar de wapperende haren en grote, gekrulde hoorns.
Wanneer de dieren uiteindelijk uit zicht verdwijnen, keren we om. De besneeuwde ‘kathedraal’ van onze gids laten we achter ons. Een paar dagen later bezoek ik de echte Nidaros-kathedraal in Trondheim. Indrukwekkend is hij zeker, maar de stilte van Dovrefjell blijkt moeilijk te evenaren.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
