Een van de redenen dat ik graag in hostels kom, is de veelzijdigheid van de mensen die er rondlopen. In Kotor raak ik aan de praat met twee Amerikaanse broers en we besluiten een poosje samen op te trekken. Zij reizen net als ik door de Balkan en willen graag naar Nationaal Park Durmitor, wat een echte highlight van Montenegro moet zijn. Toen ik daarmee instemde, wist ik nog niet dat ik in een bus met wildvreemde Tsjechen zou belanden en geheel onvoorbereid een berg op zou wandelen.
Het originele plan: de zipline
Als ik samen met de twee broers de bus uitstap in de buurt van Nikšić, komen we terecht op een groot erf met een paar stallen, een eetzaal en verschillende huisjes. Een oudere man met een lange baard en een stalen expressie op zijn gezicht blijkt de eigenaar te zijn. Engels spreekt hij niet, maar Duits wel, wat betekent dat ik de communicatie tussen ons mag verzorgen. In mijn beste Duits regel ik een huisje en dat we iets kunnen eten vanavond.
Wil je niets missen? Volg National Geographic op Google Discover en voeg toe als voorkeursbron om onze verhalen vaker te zien in je Google-feed!
We vatten het plan op om de volgende dag met elkaar te gaan ziplinen. Een van de langste ziplines van Europa – die over de Tarakloof – bevindt zich op ongeveer een uurtje rijden. Er is alleen een probleem: geen van ons heeft een auto en we zijn aangewezen op de bus. Aangezien we geen flauw idee hebben hoe we bij de zipline moeten komen, word ik op de man met het stalen gezicht afgestuurd.
Het toeval wil dat er de volgende ochtend een groep mensen vanaf zijn erf met de bus naar de Tarakloof vertrekt om te gaan ziplinen. Als we om tien uur klaarstaan, dan kunnen we met hen mee, verzekert hij ons. Ik vertel het goede nieuws aan mijn reisgenoten en tevreden gaan we naar bed, geen idee hebbende van het avontuur dat ons te wachten staat.
‘Are you joining us?’
Het eerste signaal dat alles niet is zoals het zijn moet, is dat de bus niet klaarstaat op het afgesproken tijdstip. Ik begin een beetje nerveus te worden. Ik zou het toch wel goed begrepen hebben? Maar gelukkig, na een half uur wachten verschijnt daar een grote witte tourbus. We stappen in en zien zo’n dertig paar ogen verbaasd onze kant opkijken. Niemand zegt iets als we achterin plaatsnemen, maar het is duidelijk dat onze aanwezigheid als een verrassing komt.
Licht ongemakkelijk zitten we naast elkaar in de bus, die steeds verder het bos inrijdt. Vreemd, denken we. De zipline zou zich bovenaan een kloof moeten bevinden, niet beneden in een bos. Als de bus midden in het woud stopt en iedereen zijn rugtasjes met eten en drinken omslaat en de bus verlaat, is de paniek compleet. Waar zijn we?
‘Are you joining us?’ klinkt het vertwijfeld. ‘Ehm, I guess so?’ We blijken ons te hebben aangesloten bij een groep Tsjechische bustoeristen op wandelvakantie. Er zit niets anders op dan de groep te volgen en te hopen dat we vanavond onze accommodatie weer terugvinden.
De spanning stijgt
Terwijl we in een lange rij door het hoge gras lopen, realiseer ik me dat we helemaal niets bij ons hebben. Geen eten, geen drinken, alleen wat geld voor een zipline die in geen velden of wegen te bekennen is. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik op zijn minst sportschoenen heb aangetrokken vanmorgen. Op wat voor terrein komen we straks terecht? En hoelang gaat deze tocht duren?
Het antwoord komt al snel. Na een poosje door de weilanden te hebben gelopen, begint het pad te stijgen. En te stijgen. De bizarre situatie waar we ons in bevinden begint op mijn lachspieren te werken. Hoe is dit gebeurd? Waarom wandel ik hier tussen wildvreemde mensen een berg op?
Maar hoe langer ik om me heenkijk, hoe blijer ik word van dit ongeplande uitje. De natuur is wonderschoon en wordt met iedere hoogtemeter mooier. Het eindpunt blijkt na ongeveer een uur ook in zicht: het uitzichtpunt Čurevac (1626 meter). Vanaf hier kijk je de immens diepe Tara-kloof in. Het is een uiterst zonnige dag, wat betekent dat we eindeloos ver kunnen kijken. In de verte tekenen lichtgrijze bergpartijen zich af, beneden ons kolkt de Tara-rivier.
De zipline
We maken wat foto’s vanaf het uitzichtpunt, lachen nog één keer om de absurde situatie en volgen de groep weer naar beneden, de bus in. We hebben ons er al bij neergelegd dat we de zipline wel kunnen vergeten, als we een grote brug oprijden en stoppen bij een houten platform. De zipline. Blijkbaar had onze host toch gelijk.
Of hij het wandeltochtje vooraf bewust heeft verzwegen of ik hem verkeerd begrepen heb, is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk, maar boos ben ik allerminst. Soms levert miscommunicatie je iets moois op, zoals een onvergetelijke wandeltocht tussen de Tsjechen.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Roeliene werkt als editor voor National Geographic. Daarnaast levert ze als wetenschapsjournalist bijdragen aan onder meer Quest en KIJK Magazine. Ze is dol op reizen, godsdienstgeschiedenis en een stevige wandeling.
