Eén blik omhoog had het einde van deze fotograaf kunnen betekenen

In een grot waar het wemelt van vleermuizen en slangen dacht een fotograaf dat hij de gevaren wel kende. Maar het echte gevaar wachtte toen hij naar buiten kwam.vrijdag 21 september 2018

In opdracht van National Geographic reisde ik af naar een grot in oeganda, waar ik foto’s heb gemaakt van een gigantische groep vleermuizen. In de boogvormige grot hangen ongeveer honderdduizend nijlroezetten. De nijlroezet is niet zeldzaam in Afrika. Met het licht dat aan beide zijden de grot binnenvalt en de vleermuizen die laag tegen het plafond hangen, was het gemakkelijk ze van dichtbij vast te leggen.

Ik werkte een paar uur en verliet de grot in de schemer. Ik pakte mijn apparatuur in en begon samen met mijn gids aan de lange terugweg. Ik was moe en vies, maar tegelijk enthousiast over het verloop van de fotosessie. Het leek of de vleermuizen zich niet hadden gestoord aan mijn aanwezigheid.

Toen ik mijn veiligheidsbril afzette, hoorde ik plotseling een donderend geluid boven mijn hoofd. De vleermuizen vlogen massaal de grot uit voor hun nachtelijke foerageertocht. Ik keek even omhoog en ving met mijn linkeroog meteen een kwak verse vleermuizenpoep. Het drong meteen tot me door dat die natte uitwerpselen van de nijlroezet weleens net zo gevaarlijk konden zijn als een beet. Ik fotografeer al decennialang dieren en ik weet hoe het werkt. Het zijn vaak de kleine dingen die het gevaarlijkst zijn.

We kwamen terug bij het kamp en ik nam onmiddellijk contact op met de Oegandese tak van de U.S. Centers for Disease Control and Prevention. De medewerker reageerde geschokt: ‘Je had nooit die grot in mogen gaan. Er is daar het marburgvirus geconstateerd.’ Het marburgvirus lijkt qua symptomen en overlevingskans op ebola en kan leiden tot een bijzonder pijnlijke en bloedige dood.

Marburg is niet gemakkelijk vast te stellen. Als ik besmet zou zijn, kan het drie dagen tot drie weken duren voordat de symptomen zichtbaar worden. Ik vloog direct terug naar mijn thuisstaat Nebraska en werd in mijn eigen huis in quarantaine gezet. Drie weken lang verbleef ik op mijn zolderslaapkamer zonder in de buurt te komen van mijn gezin. De verjaardag van mijn dochter bekeek ik vanaf de gang. Ik dacht veel aan de avonturen die ik beleefde in de jungle en ik voelde mij dankbaar dat ik de kans kreeg om de laatste ongerepte plekken in de wereld vast te leggen.

Na 22 dagen mocht ik eindelijk de kamer af. Er waren geen tekenen van ziekte. Mijn vrouw Kathy bereidde een speciale maaltijd om dit te vieren. Toen ze de blender aanzette, leek het even alsof ik de duizenden vleermuizen weer hoorde en ik kneep mijn ogen stevig dicht. Voor alle zekerheid.

Dit verhaal verscheen in de septembereditie van National Geographic Magazine.

Fotograaf Joel Sartore is oprichter van Photo Ark, een meerjarig project waarbij hij samen met National Geographic een foto­archief aanlegt van alle in gevangenschap levende diersoorten.

Lees meer