Fotoverslag: België tijdens de eerste coronagolf

De zorgverleners die zich over coronapatiënten ontfermen, horen ook hun grootste angsten aan. ‘Als ik het niet doe, wie doet het dan?’

Foto's Van Cédric Gerbehaye
Gepubliceerd 13 nov. 2020 12:15 CET

Dit verhaal verscheen in de november editie van National Geographic Magazine.  

Cédric Gerbehaye volgt de aanwijzingen van het medisch personeel op wanneer hij zich aankleedt: mondkapje, gelaatsscherm, overall, dubbele hoezen om zijn schoenen, twee paar handschoenen. Na wat oefenen kan hij zijn camera ermee vast houden en bedienen. In een bejaardenhuis in Brussel ziet hij hoe een oudere vrouw de verpleegkundige aankijkt die haar komt testen op COVID-19. ‘J’ai peur,’ zegt de vrouw.

De verpleegkundige pakt haar handen vast, leunt naar haar toe en zegt: ‘Ik ben ook bang.’ Haar team test die dag alleen al 150 mensen. Na afloop wendt de verpleegkundige zich tot Gerbehaye. Ze klinkt gebroken, hard, vol verdriet en woedend – alles tegelijk. ‘Niemand anders mag dicht bij deze mensen komen,’ zegt ze. ‘Als ik het niet doe, wie doet het dan?’

Gerbehaye (43) is de kleinzoon van Belgen en Nederlanders die de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd. Als fotojournalist is hij gewend aan gewapende conflicten en de dood. Maar wanneer hij dit voorjaar meekijkt in ziekenhuizen, bejaardenhuizen en lijk wagens, beseft hij dat de Belgen van zijn generatie – net als zijn grootouders tijdens de oorlog – voor het eerst mee maken dat hun eigen land bang is en in een crisis verkeert.

J’ai peur. In maart en april dreigt in België het sterftecijfer per hoofd van de bevolking het hoogste ter wereld te worden. Tellen de autoriteiten gewoon eerlijker, zoals er wordt beweerd? Gerbehaye volgt begrafenisondernemers en verpleegkundigen in Brussel en twee kleinere steden en ziet dat er ook onder de levenden slachtoffers vallen: de mannen en vrouwen die zich al improviserend staande proberen te houden in de zorg voor de patiënten.

Bij een ziekenhuis in Bergen (Mons) gaan twee verpleegkundigen tegenover Gerbehaye zitten. Zwijgend en onderuitgezakt nemen ze een rookpauze. De een legt haar hoofd op de schouder van de ander. Het doet Gerbehaye denken aan diertjes die tegen elkaar aankruipen voor warmte. Jullie zijn een belangrijk onderdeel van de geschiedenis die hier wordt geschreven, denkt hij, al zijn jullie zo moe dat jullie daar waarschijnlijk niet eens over nadenken. Hij pakt zijn camera. De verpleegkundigen kijken niet op.

Lees meer