Ik droomde al van een fotoproject over wilde dieren in de stad sinds mijn studententijd in San Francisco, waar ik eens van een zak Cheetos ben beroofd door... een wasbeer. Toen ik voor National Geographic een fotoreportage mocht maken over dieren in steden in de VS kon ik mijn geluk dan ook niet op. Maar er was één probleem: hoe moest ik die nachtbrakers vastleggen?
De kont van een coyote
De opdracht die ik kreeg: leg het geheime leven van wasberen, zwarte beren en coyotes vast in verschillende steden in de VS. De fotoserie zou iets vertellen over aanpassing: worden wilde dieren in door mensen gedomineerd gebied brutaler bij het zoeken naar voedsel en een schuilplaats?
Fotografie-expert Tom O’Brien van National Geographic hielp me bij het verzamelen van speciale cameravallen. Elk apparaat bevatte drie regenbestendige flitsers, een stevige behuizing voor de camera, een berg kabels en een infraroodsensor.
Wekenlang verbleef ik in Chicago, ‘op jacht’ naar de talloze schuwe coyotes die daar voorkomen. Het merendeel van mijn cameravallen werd door geen enkele coyote bezocht; en als ze dan eens afgingen, dan waren de beelden onscherp, was de flits niet afgegaan of was de lens vuil geworden tijdens een sneeuwstorm. Van de weinige coyotes die ik wist vast te leggen, had ik het achterste op beeld en niet de kop. Dieren die de camera opmerkten of waren geschrokken van de flits meden die plek voortaan.
Na verloop van tijd lukte het me beter het gedrag van de dieren te voorspellen. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld dat coyotes het autoverkeer vermijden en zich langs spoorlijnen door de stad begeven. Ik stapte over op eenvoudigere videocameravallen om gebieden te monitoren, de reacties van dieren te analyseren en aanpassingen te doen.
Stadsberen zijn groter en wakkerder
Wanneer ik tussendoor even thuis was, plaatste ik een oproep op Instagram. Ik vroeg mijn volgers of ze stedelijke hotspots van wilde dieren kenden. Dit leidde tot een stortvloed aan bijzondere verhalen over ontmoetingen tussen mens en dier in heel de VS. Zo kwam ik in contact met Toogee Sielsch. Hij woont in South Lake Tahoe in Californië, een dichtbevolkt toeristenoord waar hij een vast aanspreekpunt is geworden voor mensen die problemen ervaren met zwarte beren.
Een paar weken later nam ik met Toogee een kijkje in de kruipruimte van een verlaten huis bij hem in de buurt. De zwarte beer die daar zijn intrek had genomen begon te snuiven, stampte met zijn voorpoten en knarste met zijn tanden toen hij ons opmerkte. Het bleek een waarschuwing: hij lag te dutten en gebaarde ons om weg te gaan. Toogee bleef kalm en stilletjes trokken we ons terug.
Volgens Toogee worden de beren in zijn buurt brutaler en laten ze zelfs de torpor (de periode van winterrust) achterwege omdat er in de stad het hele jaar door voldoende voedsel te vinden is. Door het eten van zoet mensenvoedsel zijn de beren hier 25 procent groter dan niet-stadse beren, aldus Togee, en hebben ze last van tandbederf. De
beren rusten overdag onder huizen en in rioolbuizen, en zoeken ’s nachts in de wijk hun kostje bij elkaar.
Is de berenfoto geslaagd?
Het was dus aannemelijk dat de beer die avond het huis zou verlaten op zoek naar eten. Ik wilde dit moment vastleggen met mijn cameraval. Er waren twee uitgangen, en de kans was vrij groot dat hij door een gat in het houten tuinhek naar buiten zou komen. Mijn camera stond op een statief en zou gestolen worden als ik hem wekenlang liet staan. Ik moest de foto dus in één nacht maken, en de apparatuur moest perfect werken. Ik stelde alles in en vertrok voordat de beer lucht van me kreeg.
De volgende ochtend kwam ik terug en drukte zenuwachtig het knopje op de camera in om de beelden terug te kijken. Het eerste beeld dat ik zag, was de foto die hieronder is afgebeeld. Geen wazig achterwerk, maar de haarscherpe, karakteristieke kop van een beer die me recht aankeek. Tijdens dit project is me duidelijk geworden dat deze stadsbewoners op vier poten zich inderdaad aanpassen aan een leven tussen de mensen. En ik op mijn beurt heb ook veel van de dieren geleerd.
Je hebt zojuist een verhaal gelezen uit National Geographic Magazine 09-2023. Meer lezen? Bestel ’m hier!
