De mooiste beelden van Brazilië

De zoetwaterdolfijnen uit de Amazone, in Brazilië ‘botos’ genoemd, lijken een oranje gloed af te geven wanneer ze door het bruinige rivierbekken vol zout en rottende vegetatie zwemmen. Buiten water zijn ze lichtgrijs en soms roze.

Een van de grootste watervallen ter wereld breekt de Iguaçurivier tussen Argentinië en Brazilië. Volgens eeuwenoude overlevering zou een god trouwen met een inheemse vrouw, maar toen ze met haar geliefde in een kano over de Iguaçu vluchtte, brak een boze god de rivier en werden de geliefden veroordeeld tot een eeuwige waterval.

Krokodilachtige kaaimannen zijn geen onbekend verschijnsel in de Pantanal, een moeras dat vooral in Brazilië ligt. Het water van de Pantanal herbergt tien miljoen kaaimannen – voldoende om een gezonde populatie te handhaven toen stropers er in de jaren tachtig zo'n miljoen per jaar vingen. De huiden werden op de markt aangeboden voor goedkope accessoires van krokodillenhuid.

Tijdens het overstromingenseizoen in de Pantanal, een ecosysteem met moerassen in delen van Brazilië, Bolivia en Paraguay, rusten cowboys uit op de ruggen van ezels en paarden. Steeds vaker leiden boeren in de enorme door land ingesloten rivierdelta ecotoeristen rond om zo de inkomsten uit hun veestapel aan te vullen.

Braziliaanse voetbalfans vieren de overwinning van hun team op Ghana tijdens het Wereldkampioenschap in Dortmund, Duitsland, in 2006. Het eerste officiële team werd in 1914 opgericht. Inmiddels heeft het land een van de meest succesvolle nationale voetbalteams ter wereld.

De rivier de Itaquai kronkelt door het meest westelijke deel van het Amazonegebied in Brazilië en loopt tot ver in het Terra Indígena Vale do Javari; een uitgestrekt reservaat dat de meeste geïsoleerde stammen ter wereld herbergt. Deskundigen op het gebied van gezondheidszorg en mensenrechten vrezen dat hele inheemse stammen kunnen sterven als de leden worden blootgesteld aan het coronavirus. Ze roepen de regering op om snel actie te ondernemen om de grenzen te sluiten van de gebieden waarin de kwetsbare stammen afgezonderd van de buitenwereld leven.

De reuzentoekan, een inheemse vogel in de regenwouden van Zuid-Amerika, is een van de herkenbaarste vogels ter wereld. Zijn enorme oranjegele snavel is 15 tot 22 centimeter lang – ongeveer een derde van de hele lengte van de vogel – en vormt een nuttig hulpmiddel wanneer hij wil eten.

Tijdens het regenseizoen in de Pantanal, een van de grootste wetlands ter wereld, bevinden zich groene lagunes te midden van hoger gelegen bossen. Zoogdieren, zoals jaguars en apen, nemen hun toevlucht tot de bossen totdat het water zakt, waarna ze zich tegoed doen aan vis en andere waterdieren die zijn opgesloten in de slinkende plassen.

De inheemse Surui-indianen (ook wel Paiter-indianen genoemd) zijn een groot deel van hun grondgebied in het bos kwijtgeraakt omdat er ruimte moest worden gemaakt. Uit recent onderzoek blijkt echter dat reservaten voor Indianen aanzienlijke bescherming bieden voor het Amazonewoud. Inheemse groepen vormen minder dan 1% (700.000 burgers) van de Braziliaanse bevolking. Ze leven vooral in het Amazonegebied.

De Sugarloafberg steekt hoog uit boven een strand in Rio de Janeiro, een stad die bekend staat om de geweldige strandcultuur.

Gezinnen, zwemmers en zonaanbidders kruipen allemaal bij elkaar op het Copacabanastrand in Rio de Janeiro. Copacabana bestaat uit een halvemaanvormig strand met hotels, restaurants, bars en winkels en is wellicht het beroemdste strand ter wereld.

Kabelbanen dalen door de lage wolken af naar de Pão de Açújar (‘suikerbroodberg’), een typisch symbool van Rio. Het herkenningspunt, dat eigenlijk uit twee bergen bestaat, is sinds 1912 te bereiken met een kabelbaan.

Bezoekers van nachtclubs worden verlicht door helder licht terwijl ze dansen in een discotheek in São Paolo. Dansen en het nachtleven zijn populair in de natie die bijna 200 miljoen burgers telt. São Paulo is met zo'n 10,9 miljoen zielen een van de grootste steden in Brazilië én een van de grootste metropolen.

Vijvers, ontstaan door regenwater, vormen oases tussen zandduinen in het noordoosten van Brazilië. De regio – die te kampen heeft met allesvernietigende droogte – is het op een na dichtstbevolkte gebied in het land en strekt zich uit van Maranhão in het noorden tot Bahia.

Silhouetten van palmbomen naast de rivier Formoso tegen de horizon van de Braziliaanse cerrado, een enorme savanne. Natuurbeschermers zijn bang dat de biologisch gevarieerde regio wordt bedreigd door de ongereguleerde opkomst van biobrandstoffen in het land.