Bangkok is niet bepaald een stad die bekendstaat om de rust en stilte. Auto’s, tuktuks en scooters vechten om iedere meter asfalt en ook op het water laten de traditionele longtailboten met hun knetterende motoren graag horen dat ze eraan komen. Toch hoef je de Thaise hoofdstad niet te verlaten om aan die drukte te ontsnappen. Ik stap in een bijzondere boot om een ander Bangkok te verkennen en vaar langs oude khlongs, houten huizen en groene tuinen aan het water.
Geruisloos door de oude khlongs van Bangkok
Aan het roer staat Sira ‘Sun’ Leepipattanawit. Zijn traditionele houten boot ziet eruit alsof hij hier al decennia rondvaart, en tot op zekere hoogte klopt dat ook. De ruim zeventig jaar oude taxiboot voer ooit op diesel, maar Sun zag kansen voor een duurzamer tweede leven: hij bouwde het vaartuig om tot een geheel elektrische boot die zijn energie uit zonnepanelen haalt.
Vandaag neemt hij ons mee door de khlongs van Thonburi, het uitgebreide netwerk van kanalen dat Bangkok ooit tot het ‘Venetië van het Oosten’ maakte. Sun groeide zelf op aan de khlongs en werkte ruim tien jaar als milieuactivist voordat hij toeristen ging rondvaren.
Aanvankelijk deed hij dat nog met een dieselboot, totdat dat iets begon te wringen: hoe overtuig je mensen van de waarde van de kanalen als je er zelf met een rokende en ronkende motor doorheen vaart? Dus gooide hij het roer om. Letterlijk, in dit geval.
Het verschil is direct merkbaar: Sun kan zijn verhaal vertellen zonder zijn stem te verheffen om boven het geronk van een motor te hoeven uitkomen. Ik hoor vooral het water tegen de houten romp en geluiden vanaf de oever.
Het contrast met het gebulder van voorbijscherende longtailboten kan haast niet groter, merk ik als we niet voor het eerst op en neer deinen door de golfslag die een passerende boot veroorzaakt. Even later is het weer stil.
Houten huizen en tempels langs het water
Dat rustige tempo bevalt prima. Toch draait het voor Sun niet alleen om schoner varen. Door bezoekers zonder haast door de khlongs te loodsen, wil hij vooral laten zien wat hier te beschermen valt.
Houten huisjes staan pal aan het water, steigers steken de khlongs in en achter muren puilt het groen uit de tuinen. Her en der verschijnen tussen de woningen rode en gouden tempeldaken. En dan duikt ineens een reus op: de enorme gouden boeddha van Wat Paknam Bhasicharoen torent hoog boven de wijk uit.
Even verderop leggen we kort aan bij een huis om iets te eten te scoren. Het kleine keukentje staat pal aan het water; Sun manoeuvreert handig naar de kant om het tasje kleefrijst met mango aan te pakken.
Daarna zetten we koers naar The Artist’s House aan Khlong Bang Luang. Het oude houten pand op palen is tegenwoordig een creatief centrum vol kunst, planten en snuisterijen. We drinken koffie en maken een kralenarmband. Een verborgen parel kun je het inmiddels moeilijk noemen – andere toeristen weten de houten vlonders prima te vinden – maar gezellig is het er wel.
Aanschuiven bij een verborgen restaurant
Mijn favoriete stop ligt een stuk beter verstopt. Vanaf een volgende aanlegplaats loopt een smal straatje een woonwijk in. Aan het eind ligt het restaurantje DtongJong. De naam betekent vrij vertaald ‘moet reserveren’, en dat blijkt geen loze waarschuwing: er is nauwelijks plek voor meer dan één groep gasten.
De zaak wordt gerund door een ouder echtpaar dat liefkozend khun lung en khun pa – zoiets als ‘oom’ en ‘tante’ – wordt genoemd. Zij koken in de keuken van het huis waar ze wonen, serveren de gerechten zelf en ontvangen hun gasten in een kleine serre ernaast. Sommige gerechten moet je al bij je reservering bestellen, zodat zij de ingrediënten kunnen voorbereiden.
Achter de keuken ligt een weelderige kruidentuin, waar ik eerst zelf wat verse kruiden pluk voor de maaltijd. Daarna schuif ik aan in de serre. Niet veel later staat de tafel vol schalen met Thaise gerechten om te delen. Khun lung en khun pa blijven ondertussen heen en weer lopen tussen keuken en tafel, tot er nauwelijks nog plek is voor een extra bord. Voorlopig ben ik blij dat er maar één groep tegelijk in de serre past.
Van de stille khlongs terug naar bruisend Bangkok
Na de lunch stappen we weer in de boot. De huizen, steigers en tempeldaken schuiven opnieuw voorbij en af en toe worden we ingehaald door een ronkende longtailboot. Sun vaart onverstoorbaar verder.
Later sta ik weer tussen het verkeer en is het lawaai van Bangkok binnen een paar minuten volledig terug. De khlongs liggen ondertussen helemaal niet ver weg. Een rustiger Bangkok blijkt dus gewoon te bestaan. Je moet alleen even weten welke boot je moet nemen.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Kevin is als Managing Editor Digital verantwoordelijk voor de digitale kanalen van National Geographic. In zijn vrije tijd reist hij het liefst naar bestemmingen die de meeste toeristen doorgaans mijden, zoals Transnistrië, Mongolië of Iran. Daarnaast gaat hij graag op pad met zijn camera en probeert hij nieuwe sporten uit.
