Fotoserie: 24x wonderlijke planten onder de microscoop

Huidmondjes of stomata zijn poriën die planten gebruiken voor het uitwisselen van gassen. Hier zijn ze in de opperhuid van het blad van een lelietje-van-dalen (Convallaria majalis) te zien. Elke porie wordt geflankeerd door twee sluitcellen, die zich openen en sluiten door het opnemen of uitscheiden van water.

De methode waarbij mossen zich met behulp van capsules voortplanten, is in de evolutie van kussenplanten een spectaculair succes gebleken: botanici hebben zo’n tienduizend soorten bladmossen geïdentificeerd terwijl er ook gefossiliseerde mossen van ruim driehonderd miljoen jaar oud zijn gevonden.

Pollen verzamelen zich op de helmknop van een leverbloempje (Hepatica sp.).

Deze fascinerende bolvormen zijn pollen van de krokus, een geslacht van bedektzadigen uit de lissenfamilie.

De opperhuid van het blad van een leverbloempje (Hepatica sp.) is bedekt met huidmondjes of stomata. Omdat huidmondjes gassen in het plantenweefsel toelaten, is hun aantal gerelateerd aan de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer. Als er meer CO2 beschikbaar is, heeft de plant minder huidmondjes nodig om genoeg van het gas op te nemen, en andersom. Aan de hand van deze relatie hebben wetenschappers fossiele bladeren onderzocht en het niveau aan CO2 in de atmosfeer gedurende de afgelopen driehonderd miljoen jaar kunnen reconstrueren.

Verschillende soorten mossen vertonen zeer uiteenlopende interne structuren. De meeste mossen hebben geen vaatweefsel, maar mossoorten van het geslacht Lycopodium (op de foto) hebben een uitgebreid intern vaatstelsel – waardoor ze hoger en groter kunnen worden.

Schimmels infiltreren een naald van een den (Pinus sp.), die hier van opzij is te zien. Net als dieren kunnen planten ten prooi vallen aan infecties. Verwacht wordt dat de uitwerking van deze ziekten zal veranderen als gevolg van de klimaatverandering. Planten krijgen te maken met hogere temperaturen en meer of minder water dan ze gewend waren.

Glinsterend in gepolariseerd licht, zweeft een eencellige Netrium-alg naast een blaadje veenmos.

Het is één groot feest in een perifyton, een verzameling bacteriën, algen en andere kleine organismen die op afzettingen in zee aankoekt. Tot de vele bewoners van een perifyton behoren vaak ook zonnediertjes (links) en fotosynthetische diatomen (rechts).

De stekelige en tweelobbige algensoort Xanthidium antilopaeum zou niet misstaan als kunstvoorwerp in een huis van architect Frank Lloyd Wright. Deze soort werd voor het eerst in 1849 wetenschappelijk beschreven.

Ruim 215 plantenfamilies maken kristallen van calciumoxalaat aan. Sommige van deze kristallen, zoals dit exemplaar in een spinazieblaadje (Spinacia oleracea), nemen de vorm van doornige bolletjes genaamd ‘drusen’ aan en helpen de plant bij de verdediging door planteneters te irriteren.