Lange tijd werd gedacht dat de maan droger dan droog was. Al sinds de jaren zeventig is dat beeld aan verandering onderhevig, maar inmiddels weet men het zeker: er is water op de maan. De Chinese maansonde Chang’e-5, die in 2020 werd gelanceerd, doet nu ook een duit in het zakje met een unieke vondst. Voor het eerst zijn er H₂O-moleculen aangetroffen in verzameld maangesteente. Wat betekent dit?

Watermoleculen in maanstenen

In 1969 zette de mens voor het eerst voet op de maan tijdens de Amerikaanse Apollo-11-missie. De astronauten namen 21,5 kilo maanmateriaal mee terug, waarin de eerste sporen van water werden aangetroffen. Het bleek echter te gaan om hydroxylgroepen, verbindingen van zuurstof- en waterstofatomen (OH) die vastzitten aan andere moleculen. Uit dit soort gesteente kan alleen water worden onttrokken als het wordt verhit tot 1000 graden Celsius.

Maar nooit eerder werden er H₂O-moleculen gevonden in maanstenen. Tot nu, zo blijkt uit nieuw Chinees onderzoek, dat in juli 2024 werd gepubliceerd in vakblad Nature. In maanmateriaal dat Chang’e-5 had verzameld, werd een mineraal gevonden dat voor ruim veertig procent bestaat uit watermoleculen. De rest is een mix van ammoniak, chloor en magnesium. Ammoniak zorgt ervoor dat de moleculen stabiel blijven in de extreme temperatuurschommelingen op de maan.

Bron van leven?

Tot nu toe werden de meeste sporen van water (in ijsvorm) gevonden in de kraters op de noord- en zuidpool van de maan. Op beelden van de SOFIA-telescoop werd in 2020 ook water op het maanoppervlak waargenomen op zowel koude plekken in schaduwgebieden als plekken waar de zon schijnt, maar fysiek bewijs bleef uit. Daar heeft maansonde Chang’e-5 nu verandering in gebracht.

De maansonde verzamelde stalen op een plek waarvan voorheen werd gedacht dat er nooit water zou kunnen voorkomen. De resultaten van het Chinese onderzoek tonen aan dat er mogelijk direct water uit de maanbodem kan worden gehaald, in plaats van alleen uit de vaak onbereikbare poolkraters. Ook hoeft gesteente met volledige watermoleculen maar tot 100 graden Celsius te worden verhit. Dat biedt, zo schrijven de onderzoekers, ‘een potentiële bron voor leven op de maan’.

Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief van National Geographic en ontvang de favoriete verhalen van de redactie wekelijks in je mail.