De Melkweg heeft nog 4 miljard jaar te leven, maar onze zon blijft bestaan

Foto's Van NASA
N/A
OVER 4 MILJARD JAAR ZULLEN DE MELKWEG (RECHTS) EN ANDROMEDA (LINKS) BOTSEN EN FUSEREN. DEZE AFBEELDING STELT HET UITZICHT VOOR VANAF DE AARDE OVER 3,75 MILJARD JAAR ALS ANDROMEDA AAN DE MELKWEG BEGINT TE TREKKEN EN HET VERVORMT.
Foto van NASA; ESA; Z. Levay en R. Van der Marel, STSCI; T. Hallas; en A. Mellinger

24 maart 2014

Over vier miljard jaar zal ons sterrenstelsel, de Melkweg, botsen op onze grote spiraalvormige buur Andromeda. De sterrenstelsels zoals we die nu kennen, houden dan op te bestaan.

Hoe oud is de zon?

De zon is onderdeel van het planetenstelsel wat wij vanaf de aarde kunnen zien. Het heeft een diameter van zo’n 1.4 miljard kilometer. Het is het meest heldere object wat wij kunnen zien en zorgt er onder andere voor dat het op aarde dag en nacht kan worden. Het zorgt niet alleen overdag voor licht maar zorgt daarnaast ook voor warmte. Veel mensen vragen zich af hoe lang de zon dan nog bestaat. Laten wij beginnen dat de zon al zo’n 4,7 miljard jaar bestaat en wij zijn nog niet eens op de helft van de tijd dat de zon nog bestaat. De voorspellingen zijn dat de zon in de huidige hoedanigheid zo’n 5,5 miljard blijft bestaan.

Wat gebeurt er als de zon op is?

Als de zon op is, zal de kern van de zon samengedrukt worden. Wat er voor zorgt dat de buitenste lagen van de zon zich gaan uitbreiden. Hierdoor wordt het groter en helderder en noemen wij het een “rode reus”.

Wat er dan met de aarde gaat gebeuren is niet met zekerheid te zeggen. Wetenschappers hebben er wel een gevoel bij en dat is dat wij niet meer leven. De zon zal de aarde opnemen zoals dat ook is gebeurd bij Mercurius en Venus.

In feite gaat ons zonnestelsel langer leven dan ons sterrenstelsel. Tegen die tijd is onze zon nog geen rode reus – maar onderhand wel groot genoeg geworden om de aardkorst te roosteren. Alle levensvormen die er dan nog zijn, worden getrakteerd op een behoorlijk spectaculaire kosmische choreografie.

Op dit moment liggen Andromeda en de Melkweg ongeveer 2,5 miljoen lichtjaren bij elkaar vandaan. Aangedreven door de zwaartekracht racen deze sterrenstelsels nu naar elkaar toe met een snelheid van 402.000 kilometer per uur. Maar zelfs met die snelheid komen ze elkaar pas tegen over 4 miljard jaar. Dan knallen de sterrenstelsels frontaal op elkaar en vliegen ze door elkaar heen, met gasachtige slierten vol sterren in hun spoor.

Kunstenaarsimpressie van de toekomstige aarde als de oceanen verdampt zijn dankzij de toenemende hitte van de zon en verbannen naar de buitenwijken van het nieuwe gefuseerde sterrenstelsel dat astronomen al 'Milkomeda' hebben genoemd.
Foto van David A. Aguilar, CfA

Voor millennia zal het stel naar elkaar toe komen en weer uit elkaar vliegen, ondertussen sterren door elkaar husselend en sterrenbeelden herschrijvend totdat uiteindelijk, als er een miljard jaar of zoiets verstreken zijn de twee sterrenstelsels samengaan. Dan krijgt ons zonnestelsel een nieuw kosmisch adres: Een gigantische elliptisch sterrenstelsel, gevormd door de botsing en fusie van de Melkweg en Andromeda.

Dit is geen hoofdstuk uit een sciencefiction boek – dit is een echte wetenschappelijk voorspelling. Dat de wetenschap dit soort gebeurtenissen kan voorspellen was het onderwerp van de derde aflevering van Cosmos: A Spacetime Odyssey.

Dat Newton de banen van de planeten kon beschrijven en Halley de terugkeer van zijn gelijknamige komeet en hedendaagse astronomen het einde van het sterrenstelsel - deze gave van voorspelling is feitelijk een wiskundig besef van de natuurkundige wetten die de bewegingen van hemellichamen dicteren. “Door enkel gebruik te maken van de zwaartekracht wetten van Newton kunnen wij astronomen vol vertrouwen voorspellen dat ettelijke miljarden jaren vanaf vandaag ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg, zal samengaan met ons naburig sterrenstelsel Andromeda”, zegt Neil DeGrasse Tyson. “Omdat de afstanden tussen de sterren zo groot is vergeleken met hun afmetingen, zullen hooguit enkele sterren in beide sterrenstelsels daadwerkelijk botsen. Al het leven op planeten in die hele verre toekomst is waarschijnlijk veilig, maar ze krijgen een fantastische lichtshow van een miljard jaar lang.” De galactische botsing aan het einde van de derde aflevering van Cosmos volgt de tijdslijn van de animatie hieronder, die gebaseerd is op een simulatie uit 2006 van de astrofysicus Brant Robertson*. En hoe weten we in hemelsnaam dat dit eraan zit te komen?

Vandaag de dag; over 2 miljard jaar;3,75 miljard jaar; 3,85 miljard jaar; 3,9 miljard jaar; 4 miljard jaar; 55,1 miljard jaar en 7 miljard jaar vanaf nu als de sterrenstelsels een gigantisch elliptisch stelsel hebben gevormd.
Lees meer

Ontdek Nat Geo

  • Dieren
  • Milieu
  • Geschiedenis en Cultuur
  • Wetenschap
  • Reizen
  • Fotografie
  • Ruimte
  • Video

Over ons

Abonnement

  • Abonneren
  • Schrijf je in
  • Shop
  • Disney+

Volg ons

  • Gebruiksvoorwaarden
  • Privacyverklaring
  • Cookiebeleid
Copyright © 1996-2015 National Geographic Society. Copyright © 2015-2017 National Geographic Partners, LLC. Alle rechten voorbehouden.