Op bijna vijfduizend meter hoogte stort fotograaf Cris Toala Olivares zich met 260 kilometer per uur richting de Waddenzee. Tijdens de duik weet hij nog net een foto te maken van een landschap dat baadt in het licht van de ondergaande zon, terwijl de Friese tulpenvelden onder hem in bloei staan. ‘Ik wist niet wat ik zag,’ vertelt hij. ‘Het leek wel kunst.’

Van Ecuador naar de Waddenzee

Toala Olivares is bezig met een opdracht in Den Helder wanneer hij gefascineerd raakt door het Nederlandse landschap, en met name het natuurgebied dat zich uitstrekt van hier tot aan Duitsland en Denemarken: de Waddenzee.

de hohe weg, een vuurtoren ten westen van het duitse bremerhaven, wordt bij hoogtij volledig omringd door water
Cris Toala Olivares
De Hohe Weg, een vuurtoren ten westen van het Duitse Bremerhaven, wordt bij hoogtij volledig omringd door water. Bij eb valt de gelijknamige zandbank droog. Het lichtbaken werd in gebruik genomen in 1858 met de opkomst van de scheepvaart, nu wordt de toren bewoond.
fotograaf cris toala olivares voorafgaand aan een sprong boven de wadden
Alice Wielinga
Fotograaf Cris Toala Olivares voorafgaand aan een sprong.

Op 26 juni 2009 wordt het gebied uitgeroepen tot Unesco-werelderfgoed vanwege de enorme biodiversiteit en het unieke ecosysteem, dat wordt gevormd door een spel van eb en vloed. ‘Je raakt hier nooit uitgekeken, er valt altijd iets nieuws te ontdekken,’ zegt hij.

De Ecuadoraanse fotograaf kwam op zijn achttiende voor het eerst naar Nederland en woonde lange tijd in Amsterdam, waar hij zijn fotoboek The Amsterdam Canals maakte.

wadlopers nabij het duitse cuxhaven
Cris Toala Olivares
Wadlopers nabij het Duitse Cuxhaven. Het is hier alleen toegestaan om met een gids op pad te gaan, via erkende routes.
een platbodem is droog komen te liggen op het rif, een zandbank tussen ameland en schiermonnikoog, een populaire rustplaats voor zeehonden
Cris Toala Olivares
Een platbodem is droog komen te liggen op Het Rif, een zandbank tussen Ameland en Schiermonnikoog, een populaire rustplaats voor zeehonden.

Inmiddels woont hij in het Friese Koudum, een dorpje met nog geen drieduizend inwoners, met het Waddengebied om de hoek. ‘Hier heb je écht rust en zijn de mensen één met de natuur,’ zegt hij. ‘Van hen leer ik dat we meer aandacht en respect moeten hebben voor onze omgeving.’

Zo verkende hij de Waddenzee vóór hij de lucht in ging

Om de Wadden beter te leren kennen, fietste Toala Olivares van Denemarken naar Nederland ‘met de Waddenzee constant aan mijn zijde’, vertelt hij.

de bollenvelden tussen julianadorp en den helder, met aan de overkant van het water texel
Cris Toala Olivares
Tussen eind maart en april verschijnen in het Nederlandse Waddengebied alle kleuren van de regenboog – reden voor Toala Olivares om een parachutesprong te maken met instructeur Cas Gerritsen (40). Gerritsen brengt klanten van paracentrum Texel graag mee voor een vlucht boven ‘zijn achtertuin’: de bollenvelden tussen Julianadorp en Den Helder, met aan de overkant van het water Texel.
versterking van de dijken van borkum, het grootste van de oost friese waddeneilanden
Cris Toala Olivares
Versterking van de dijken van Borkum, het grootste van de Oost-Friese Waddeneilanden.

‘In de auto raast alles aan je voorbij, nu kon ik alle elementen goed bestuderen: het licht, de temperatuur, de wind. Ik maak overal notities van. Zo kun je uitzoeken wat het beste moment is om terug te komen.’

De Waddenzee vanuit de lucht

Eenmaal in de lucht gebruikt Toala Olivares een speciale techniek om zijn foto’s te maken. ‘Ik fotografeer graag op verschillende hoogten, zodat je de Wadden vanuit meerdere perspectieven ervaart. Dat betekent dat ik soms een drone inzet, maar ik vlieg voornamelijk mee in helikopters en vliegtuigen.

Tip: zelf met de camera aan de slag? Stuur je mooiste foto in voor de National Geographic Fotowedstrijd of meld je aan voor de Masterclass Fotografie.

We halen dan een trucje uit dat ik heb afgekeken van de andescondor, een enorme roofvogel die onder meer voorkomt in Ecuador en op zo’n drie- tot vijfduizend meter hoogte vliegt. We wachten op het juiste moment en duiken dan zijwaarts naar beneden – zoals de condors doen als ze op hun prooi afgaan. En als je dan de aarde recht onder je ziet… Er is niets wat dat beeld overtreft!’

Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!

Headshot of Esmee van Dijk

Esmee studeerde geschiedenis in Rotterdam en werkt als editor voor National Geographic. Het liefst schrijft ze over reizen, dieren, historische gebeurtenissen en wetenschappelijke nieuws. In haar vrije tijd gaat ze geregeld naar concerten of staat ze op het hockeyveld.