Valentijnsdag draait vandaag om rozen, chocolade en liefde. Maar hoe vond je twee eeuwen geleden een partner? In de Britse Regencyperiode (1811-1820) was daten geen vrijblijvende bezigheid, maar een zorgvuldig geregisseerd sociaal spel. Liefde speelde een rol, maar status, geld en reputatie wogen minstens zo zwaar. Zo verliep de zoektocht naar een geschikte echtgenoot in de negentiende eeuw.

Stap 1: betreed de huwelijksmarkt

In de Regencyperiode was trouwen geen privézaak, maar een sociale strategie. ‘Het huwelijk was een cruciale bouwsteen van de samenleving. Het bepaalde je status,’ zegt historicus Sally Holloway, auteur van The Game of Love in Georgian England en verbonden aan Oxford Brookes University (VK).

Voor welgestelde families was het zogeheten Londense seizoen dé gelegenheid om een partner te vinden. In het voorjaar, wanneer het parlement bijeenkwam, stroomde de elite naar de hoofdstad. Bals, diners en ontvangsten vormden het toneel waarop zonen en dochters werden gepresenteerd – officieel om te socialiseren, maar in de praktijk om te trouwen.

Stap 2: kom binnen bij de juiste balzaal

De gemiddelde trouwleeftijd lag rond de 24 jaar voor vrouwen en 26 voor mannen. Wie klaar was voor een huwelijk, moest zichtbaar zijn – en dan het liefst op de juiste plek.

Leestip: Hier komt jouw valentijnsboeket vandaan: binnen in de bloemenhal van Aalsmeer

De beroemdste locatie was Almack’s Assembly Rooms in Londen. Toegang was streng gereguleerd door een invloedrijke groep aristocratische dames. Zonder status, connecties en financiële draagkracht kwam je eenvoudigweg niet binnen. Die exclusiviteit maakte Almack’s tot een ideale ontmoetingsplek voor de Britse bovenklasse.

Stap 3: zoek een partner van gelijke stand

Een geschikte partner moest uit dezelfde sociale kring komen, maar alleen geld was niet genoeg. ‘Romantiek speelde zeker een rol,’ zegt Holloway. ‘Men wilde trouwen voor financiële zekerheid, maar idealiter ook voor liefde en een duurzaam huwelijk.’

almack’s assembly rooms, te zien op deze foto, was de plek om te daten in de negentiende eeuw in londen
LOOK AND LEARN, PETER JACKSON COLLECTION/BRIDGEMAN IMAGES
Almack’s Assembly Rooms, te zien op deze foto, was de plek om te daten in de negentiende eeuw in Londen. In deze exclusieve club was je alleen welkom als je geld, status en goede connecties had.

Scheidingen waren juridisch complex en zeldzaam. Een verkeerde keuze kon een leven lang gevolgen hebben. Daarom werd compatibiliteit – karakter, reputatie en familieachtergrond – zorgvuldig afgewogen.

Stap 4: hofmakerij onder toezicht

Had een man een potentiële bruid gevonden, dan vroeg hij formeel toestemming om haar het hof te maken. De vrouw kon dat accepteren of weigeren. De verlovingsfase kon één tot vier jaar duren. Afspraakjes bestonden uit theevisites, wandelingen of gezamenlijke bezoeken aan evenementen, altijd onder toezicht van een chaperon.

Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!

Intimiteit was beperkt. Voornaamgebruik was ongebruikelijk en lichamelijk contact minimaal. De eerste stap lag vrijwel altijd bij de man, al hielpen vriendinnen soms subtiel een handje mee.

Stap 5: schrijf overtuigende liefdesbrieven

Brieven waren essentieel in de hofmakerij. Een goed geschreven brief bewees niet alleen gevoelens, maar ook betrouwbaarheid en karakter. Correspondentie fungeerde als een morele test: kon iemand zich zorgvuldig, respectvol en consistent uitdrukken? Dat gold als indicatie van toekomstig gedrag binnen het huwelijk.

Stap 6: geef betekenisvolle cadeaus

Cadeaus speelden een belangrijke rol in het proces. Denk aan boeken, parfum of sieraden. Het meest intieme geschenk was echter een haarlok. ‘Een haarlok was letterlijk een deel van jezelf,’ legt Holloway uit. ‘Omdat haar niet vergaat, werd het gezien als symbool van eeuwige liefde.’ Zulke geschenken hadden grote emotionele waarde.

Stap 7: onderhandel over het huwelijk

Was de match officieel, dan volgde de verloving – én de bespreking van huwelijkse voorwaarden. Bezittingen, bruidsschatten en financiële afspraken werden vastgelegd.

Een verloving bood bovendien meer sociale vrijheid. Volgens historici was naar schatting één op de drie bruiden bij het huwelijk al zwanger. Dat wijst erop dat de grenzen na een formele verloving aanzienlijk versoepelden.

Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!