Ierland

Groeten uit de vriendelijkste stad ter wereld

Een winkelstraat met tientallen straatartiesten, pubs die zelfs bij de slechtste weersomstandigheden gevuld zijn en vrolijk gekleurde huizen die het straatbeeld tekenen: de titel 'vriendelijkste stad ter wereld' ging dit jaar naar Galway! donderdag, 9 november

Door Myrthe Prins
Foto's Van Myrthe Prins

Genesteld in een baai aan de westkust van Ierland, heeft Galway altijd bloot gelegen aan grillige oceaanwinden en plotselinge buien. De rivier Corrib meandert door het centrum van de stad, rijzend en dalend met het tij – regelmatig met overstromingen tot gevolg. Het is misschien een romantische gedachte, maar ik geloof graag dat deze ligging, op een eiland en onverdedigd tegen het natuurgeweld, de inwoners dichter bij elkaar heeft gebracht. De meeste Galwegians aan wie ik deze stelling voorleg, zijn het met me eens.

Ongeveer twee maanden geleden verhuisde ik voor onbepaalde tijd naar Galway – niet per se omdat deze stad me zo aansprak, maar omdat het lot me er bracht. Mijn vriend vond hier een baan en ik volgde mijn hart naar een voor mij onbekende plek. Hoewel ik welbereisd ben en een studiejaar in Japan zonder al te veel problemen doorstond, vond ik de transitie naar Ierland toch een spannende stap. Zou ik me thuis kunnen voelen in een stad van slechts 70.000 inwoners? In een land waar iedereen elkaar op een dorpse wijze lijkt te kennen?

Travel and Leisure overdreef echter niet toen het Galway dit jaar verkoos als 's werelds vriendelijkste stad. De kustplaats blijkt verrassend internationaal, jong en vooral levendig. Studenten van over de hele wereld vormen een aanzienlijk deel van het inwonersaantal – soms lijkt het alsof er meer Frans en Spaans wordt gesproken dan Engels. Dit is terug te zien in het culinaire aanbod in Galway. Franse bakkerijtjes, Spaanse tapasrestaurants en Italiaanse wijnbars komen zo authentiek over dat het moeilijk is te geloven dat ze zich bevinden in Ierland, een land waarvan de culinaire traditie twintig jaar geleden niet veel meer omvatte dan de aardappel.

Veel van de buitenlanders die ik hier ontmoette, lijken per toeval in Galway beland te zijn. Ze vertrokken voor een jaar of zelfs voor een vakantie naar het Ierse eiland, maar wilden er uiteindelijk nooit meer weg. Slechts twee weken na aankomst in de havenstad begrijp ik al waarom. Ik heb nog nooit een volk ontmoet dat zo benaderbaar is als de mensen in Galway. Hoewel ik uit mezelf niet zo snel op iemand afstap, raak ik geheid met iemand in gesprek wanneer ik mijn huis verlaat – al is het maar om boodschappen te doen. Continu ontmoet ik mensen die hun levensverhaal op tafel gooien of benieuwd zijn naar het mijne – sommigen misschien een beetje vreemd, maar zonder uitzondering geduldig, behulpzaam en alleraardigst. Ze vieren het leven, en doen dat het liefste samen met familie en vrienden, of anders met wildvreemden.

Na twee maanden in Galway verbleven te hebben, heb ik nog geen weekend zonder festival meegemaakt. Kunst, oesters, literatuur en tattoos: elk onderwerp kan worden omgetoverd in een serie evenementen die tijdelijk het kloppende hart van de stad vormen. Hoewel Ieren in het buitenland nog al eens omschreven worden als boers en onverfijnd, is dit imago in Galway absoluut niet op zijn plek – hoogstaande kunst, cultuur en gastronomie zijn essentiële elementen van de meeste festiviteiten. En zelfs wanneer er geen festival te vieren valt, dan zijn er altijd nog de vele pubs. 

Weer of wind, een Ier kent geen excuusjes om zijn stamkroeg links te laten liggen. Mijn stamkroeg is het kleine speciaalbiercafé The Salt House, waar ik zo nu en dan in gesprek raak met toeristen, immigranten of het barpersoneel. De Nederlandse manager Sjef is een van die mensen die naar Galway kwam en niet meer weg kon gaan. Met zijn inmiddels Ierse accent zou niemand vermoeden dat hij ooit aan een andere stad toebehoorde.

Klein genoeg dat ik al velen in de stad aan het gezicht herken, maar groot genoeg om altijd iets te doen te hebben: Galway is wat mij betreft een geweldige plek om te bezoeken – maar zeker ook om te wonen. Het zijn de ontmoetingen die me hier raken. De verhalen die ik ter oren krijg van de straatmuzikanten, restauranthouders of dat oude vrouwtje in de rij bij de bakker. Misschien heb ik in die twee maanden nog geen echte vrienden gemaakt, maar eenzaam heb ik me nog absoluut niet hoeven voelen. Het weer mag dan genadeloos zijn in dit stuk van Ierland, maar de warmte van de bevolking compenseert dit des te meer.

Lees meer