Marokko: Kleurrijk avontuur

Redacteur Lenneke Hoope nam haar gezin mee op rondreis door Marokko - van Marrakech tot woestijn.woensdag 14 februari 2018

Een kruidenkraam in de medina: Marrakech heeft een betoverend kleurenpalet.
Een kruidenkraam in de medina: Marrakech heeft een betoverend kleurenpalet.
fotograaf MICHAEL HANSON/TANDEM STOCK

'M aham, ik heb alles onder controluh! Mijn 6-jarige zoon kijkt me fronsend aan terwijl het uiteinde van zijn groene tulband om zijn gezicht wappert. Lewis is druk bezig deze vakantie in rap tempo (zeven dagen) zijn zelfstandigheid te vergaren. Hij wil mijn hand niet vasthouden in de drukke souks van Marrakech, kan in de diepdonkere nacht in de woestijn prima alleen de wc-tent vinden en nu we op het punt staan een kamelentocht te maken, kan hij dus echt wel alleen op een kameel, in plaats van samen met zijn moeder. Dus.

De gids, die de vriendelijke dieren met een touw aan elkaar verbindt, vindt het allemaal geen probleem. Mijn man en stiefzoon ook niet, en dus kijk ik even later toe hoe Lewis zonder enig probleem ‘opstijgt’ op zijn eigen kameel, die loom zijn poten strekt, eerst achter dan voor, waardoor mijn kind gevaarlijk heen en weer zwiept – en zich vervolgens toch zeker drie meter boven de grond bevindt, een grond bezaaid met puntige keien. Ik hou mijn hart vast.

Eigenlijk laat ik mijn hart het liefst zo min mogelijk los. Maar hier in Marokko – avonturen te over – moet het af en toe. En dan zie ik hoe Lewis, zonder al te veel omkijken, door het leven, en dit onbekende land, navigeert. ‘Die gaat gewoon,’ zeggen mijn man Jaron en ik regelmatig tegen elkaar.

De Tinfouwoestijn
De Tinfouwoestijn
fotograaf Lenneke Hoope

Mijn stiefzoon Natan (15) navigeert allang zelfstandig door het leven. Zo zelfstandig zelfs dat we elkaar in het dagelijkse leven niet eens zo vaak meer tegenkomen. Pubers zitten nou eenmaal graag op hun kamer met de deur dicht en krijgen – zo hoort het ook – steeds meer hun eigen leven. Op Schiphol, terwijl we wachten om te boarden, ontdekken we al meteen iets nieuws: Natan drinkt sinds kort koffie, cappuccino het liefst. Waarom wisten we dit niet en: waar blijft de tijd?

De kamelen worden aan elkaar geregen, we gaan op pad, net buiten het stadje Zagora, dwars door de vallei van de Draarivier. Lewis zijn tulband wappert in de woestijnbries, Natan maakt wiebelend een selfie. Het trage ritme van de kamelen, het geplof van hun poten in het zand, maakt me kalm en ik ontspan.

Ik kijk om me heen naar de dorpjes waar we doorheen sjokken, de bergen aan de horizon, de velden waar vrouwen voor overgebogen het graan oogsten. Ik stel me voor hoe het hier in de zomermaanden moet zijn, als de temperatuur de veertig graden passeert. Maar nu is het perfect, een koel briesje, een vriendelijke zon.

Links: Aït-Ben-Haddou, rechts: Lenneke Hoope met haar gezin in de Tinfouwoestijn
Links: Aït-Ben-Haddou, rechts: Lenneke Hoope met haar gezin in de Tinfouwoestijn
fotograaf Lenneke Hoope

We zijn voor een week in Marokko. We maken een kleine, maar enorm diverse rondreis: van de medina van Marrakech door het Atlasgebergte naar de magische Tinfouwoestijn en terug via de beroemde kasbah van Aït-Ben-Haddou. Onderweg stoppen we in roze-oranje dorpjes, drinken we mierzoete muntthee langs de weg en voetballen we op stoffige pleintjes.

We ontmoeten overal opdringerige maar tegelijk enorm hartelijke verkopers, hebben lol met het afdingen, lachen om onszelf als we worden afgezet of meegelokt naar winkeltjes waar we vervolgens niet meer onder een koop uitkomen. Natan blijkt bijzonder vaardig in het omknopen van een hoofddoek. Lewis leert pottenbakken.

We beleven een avontuur met zijn vieren, dat begint met een paar dagen in het kleurrijke Marrakech.Marrakech is op het eerste gezicht misschien niet de meest ideale stad voor een gezin. Het eindeloze doolhof aan steegjes van de souks lijkt je levend op te slokken, de dakterrassen zijn hoog, de grond is vies, het eten is exotisch gekruid. En toch is deze stad, als je je eraan overgeeft, een perfecte bestemming voor kinderen.

De mysterieuze poortjes en en steegjes sieren Marrakech.
De mysterieuze poortjes en en steegjes sieren Marrakech.
fotograaf Lenneke Hoope

Het voelt alsof je rondloopt in een groot openluchtcircus, met hennaschilders, slangenbezweerders, kraampjes met kruiden, sieraden en lederwaren. Elke straathoek brengt nieuwe geuren, kleuren en details, deuren die toegang bieden tot mysterieuze poortjes en steegjes en tot binnenplaatsjes vol groen en rust, waar je fijn even kunt bijkomen van de hectiek. Marrakech verveelt geen seconde.

We manoeuvreren ons door de medina. Scooters, paard-en-wagens, mini-laadwagentjes en fietsen schieten rakelings langs ons, maar raken ons nooit. Niets botst tegen elkaar, er is een automatische ow, een chaotische maar tegelijk compleet vredige stroming. Een golf die je meesleept en ergens bij een van de gigantische oude poorten weer aan land zet.

We bekijken de Saädische graftombes, de koranschool Ben Youssef. We drinken muntthee en grote glazen verse jus d’orange op het dromerige dakterras van Henna Art Cafe, vlak bij het beroemde Djemaa el Fnaplein (waar Lewis zich natuurlijk zonder blikken of blozen een slang in de nek laat leggen).

‘Het is best dichtbij, maar heel anders dan Nederland. Overal is handel. Het is wel een beetje een rommeltje, maar dat is juist wel leuk, je weet steeds maar niet wat er nu weer gaat komen,’ antwoordt Natan, als ik vraag hoe hij het vindt. Als het gebed van de Koutoubia-moskee klinkt, gooit Lewis nog wat existentiële vragen in de groep: ‘Wat is bidden? Wie is god? Hoe maakte die aap een salto?’ Werelden gaan open.

Marokkaanse thee
Marokkaanse thee
fotograaf Lenneke Hoope

De volgende dag gaan we op pad, de stad uit om de zuidoostelijk gelegen Hoge Atlas te doorkruisen. De weg slingert zich scherp om de roodbruine bergen, langs diepe ravijnen en ruige toppen. Af en toe stop- pen we bij een uitzichtpunt, waar verkopers mineralen en kristallen en zilveren sieraden hebben uitgestald. De lucht is kraakhelder. Hier en daar ligt een rood- bruin dorp tegen een bergwand, als een kameleon in de perfecte schutkleur.

Ten zuiden van de Atlas, in Ouarzazate, stappen we over in een 4x4 en begeven we ons door een eindeloze rotswoestijn naar de Fintoase, een felgroene pluk, genesteld langs een riviertje in een vouw in het kale maanlandschap. Hier zullen we overnachten in het traditionele Berberkamp van Abdul, een lange zachtmoedige man met licht melancholische blik. Hij wacht ons op aan het begin van het dorp en wijst ons onze tenten van kamelenwollen dekens, verscholen tussen de dadelpalmen.

Even later huppelt Lewis naast de lange, elegante verschijning van Abdul de dichtbegroeide oase door. We volgen hen de laagstaande rivier over via dikke keien. Het is heiig, de zon zakt achter de omliggende bergen, er waait een stevige wind. Het geeft dit kleine paradijs een mysterieuze, serene sfeer. We lopen langs palmbomen, bloeiende oleanders, wijnranken, tamarindes en veldjes vol frisgroen tarwe.

In een van de woningen in het Berberdorp nemen we plaats op de vloerkleden en biedt Abdul ons een Marokkaanse thee aan, die hij zorgvuldig zet, de verse munt in een grote plastic mand. ‘Thee is belangrijk voor de berbers, vijf keer per dag voeren we onze theeceremonie uit en als we bezoek krijgen, schenken we thee. Ik hou van het traditionele, vredige leven hier in het dorp en ik geef de Berbertradities en taal door aan mijn zoontje. Hier in de oase ben ik gelukkig.’

Lees meer over deze familiereis in Marokko in de eerste editie van 2018 van National Geographic Traveler.

Lees meer