Een kijkje in de traditionele walvisjacht van Noord-Alaska

Laatste update: 18/12/2018

Inupiat Yugu Alfred Ningeok is zoon van een walvisvaartkapitein en jaagt nu zelf op walvissen Rechts Een oemiak vervoert een kleine groep walvisjagers

Kiliii Yüyan

Inupiat Yugu Alfred Ningeok is zoon van een walvisvaart-kapitein en jaagt nu zelf op walvissen. Rechts: Een oemiak vervoert een kleine groep walvisjagers.

Een geslachte Groenlandse walvis levert duizenden kilo’s aan voedsel op. De ninit – de stukken vlees en blubber die zijn bestemd voor de dorpsbewoners – zijn gelijkelijk verdeeld zodat iedereen profiteert van de jacht. ‘Het hoogst haalbare doel is het zijn van walvisvaartkapitein,’ zegt fotograaf Kiliii Yüyan. ‘Met dat werk voorzie je de hele gemeenschap van eten.’

Advertentie - Lees hieronder verder

Thomas William Kingosak draagt altijd zijn jachtgeweer bij zich voor het geval een ijsbeer aanvalt. Het is bekend dat hongerige ijsberen vaak in de buurt van jachtkampen rondscharrelen.

Groenlandse walvissen zijn aangepast aan het leven in extreem koud water. Tijdens hun jaarlijkse trek door de Tsjoektsjen- en Beaufortzee is waargenomen dat ze door ijs van een halve meter dik braken om adem te halen.

Advertentie - Lees hieronder verder

‘Om een walvis aan land te halen, heb je een heel dorp nodig,’ zegt walvisvaartkapitein Ned Arey. Deze Groenlandse walvis bleek een onmogelijke opgave, ondanks ruim acht uur trekken door tientallen Inuipat. Het dier werd in zee achtergelaten nadat het een aantal malen door het dunne zee-ijs was gebroken – een symptoom van de opwarming van het noordpoolgebied.