Verenigde Staten

Dwars door Amerika op een stadsfiets uit New York

In een land waar de auto’s je om de oren vliegen, kiest deze New Yorker ervoor om met zijn stadsfiets het land te doorkruisen. Van de Big Apple rijdt hij dwars door het binnenland naar de westkust. Hij vertelt over zijn fietsavontuur!Thursday, November 9

Door Willeke van Doorn

Vanuit zijn kantoor in New York kijkt hij hele dagen naar buiten, terwijl hij snakt naar het moment dat de klok zes uur slaat en hij weg kan van zijn bureau. De fietstocht van zijn werk naar huis dwars door New York is het hoogtepunt van zijn dag. Dat moet anders vind Jeffrey Tanenhaus en dus zegt hij zijn baan op om zijn passie voor reizen en schrijven te volgen, op de fiets!

De New Yorker fietst dwars door de Verenigde Staten en legt ruim 4800 kilometer af door 19 staten: van zijn thuisstad naar Los Angeles aan de andere kant van het land. Dit alles doet hij op een Citi Bike, een huurfiets die eigenlijk alleen bedoeld is voor gebruik binnen New York. ‘Ik heb ook wel een eigen fiets,’ vertelt hij. ‘Maar ik ben een groot supporter van het huurfietssysteem en gebruikte de fiets al om boodschappen te doen, vrienden op te zoeken en naar mijn werk te gaan. Daardoor raakte ik gewend aan het robuuste ontwerp.’ 

Omdat zulk soort fietsen maar drie versnellingen hebben, zoekt hij naar routes die zo vlak mogelijk zijn. Dat is best een uitdaging in een land dat een heel divers landschap kent en waar de meeste weggebruikers nog niet gewend zijn aan fietsers. Tanenhaus: ‘Ik kan me zo voorstellen dat de wegen in Amerika veel slechter zijn dan in Nederland. Vooral de voetpaden zijn slecht, met name in de drukbevolkte staten waar in de winter veel sneeuw valt. Overal liggen kuilen in de weg, stukken glas, kapotte achterlichten en spijkers.’

In de Verenigde Staten is reizen per fiets helemaal niet zo gebruikelijk en veel fietspaden zie je er ook niet. Vaak rijd je dus gewoon tussen al het andere verkeer, zoals op de beroemde Route 66 die Jeffrey Tanenhaus een stukje volgt maar die volgens hem in erg slechte conditie verkeert. Daarom zoekt hij vaak rail-to-trails op. Dit zijn oude treinsporen die zijn omgebouwd tot fiets- en wandelpaden en niet toegankelijk zijn voor ander verkeer. ‘De Katy Trail was mijn favoriete stuk, het is een 386 kilometer lange autovrije weg door Missouri langs een voormalig treinspoor dat richting Texas liep. Je fietst er langs de Missouri River en leuke kleine plaatsen zoals Hermann waar je duidelijk de invloed kunt zien van Duitse immigranten die hier in 1836 naartoe kwamen.’

Na vijf maanden bereikt hij zijn eindbestemming Los Angeles, ironisch genoeg misschien wel de minst fietsvriendelijke stad van heel Amerika. ‘Als je daar fietst, lijkt het wel alsof er gisteren een aardbeving is geweest. Toch vond ik fietsen in Los Angeles verrassend leuk. Er zijn weinig fietspaden, maar de automobilisten zijn geduldiger en galanter naar fietsers en wandelaars toe dan in New York. Vaak waren ze ook nieuwsgierig: waarom zou je ervoor kiezen om te fietsen door een land dat zo afhankelijk is van auto’s? Op de fiets ben je gedwongen langzamer te gaan en te stoppen op plekken waar andere reizigers niet komen. Doordat je elke kilometer zelf fietst, zie je veel meer details die je niet ziet als je in een snelle auto zit.’