Dit beroemde bergpad loopt dwars door Libanon

Op het Lebanon Mountain Trail maken sommige wandelaars voor het eerst kennis met dit kleine maar roemruchte land aan de Middellandse Zee. Anderen bekijken hun vaderland weer met nieuwe ogen.Thursday, July 12, 2018

Door Abby Sewell

Boven op een heuvel bij het dorpje Mishmish houdt een tiental wandelaars stil om even op adem te komen na een lange klim door de bergen in het district Akkar in het noorden van Libanon. De naam van het dorpje betekent dan wel ‘abrikoos’ in het Arabisch, in de boomgaarden staan vooral appelbomen.

De omringende velden zijn bezaaid met rode klaprozen, de hellingen kleuren groen door de sparren en ceders, en op de hogere bergen in de verte ligt nog sneeuw in deze eerste dagen van mei.

Op het Lebanon Mountain Trail (LMT) maken sommige wandelaars voor het eerst kennis met dit kleine maar roemruchte land aan de Middellandse Zee en bekijken anderen hun vaderland weer met nieuwe ogen.

Voor Louay Jabry, die onlangs naar Libanon terugkeerde na jarenlang in het buitenland te hebben gewoond, komen zijn jeugdherinneringen weer tot leven. Als jongetje ging hij ieder jaar met zijn familie naar hun zomerhuis in Broumana, in de bergen ten oosten van Beiroet. Hij bracht er zijn dagen door in het bos, spelend met de kinderen uit de buurt.

“Dat zijn mijn dierbaarste jeugdherinneringen, en op al mijn reizen was ik daarnaar op zoek. En nu heb ik ze teruggevonden,” vertelt Jabry met een gebaar naar het ruige en toch idyllische landschap om hem heen.

Het 470 kilometer lange LMT, dat in 2007 werd aangelegd, strekt zich uit van het dorp Andqet in het uiterste noorden tot aan Marjaayoun in het zuiden van het land. Het loopt langs velden, boomgaarden en cederbossen en wandelaars komen onderweg meren, watervallen, ruïnes en kapelletjes in rotsen tegen. Het pad gaat door enkele van de bekendste natuurgebieden van Libanon zoals Al-Shouf Cedar Nature Reserve en de Qadisha-vallei die beroemd is om de stenen kloosters en kerken die hoog boven de vallei uittorenen. Maar het loopt ook door de minder drukbezochte, maar net zo bijzondere Wadi Jahannam (‘Vallei van de hel’) en het ontoegankelijke gebergte bij Akkar.

Elk jaar organiseert de LMT Association in de lente een tocht van een maand, zodat wandelaars de hele route kunnen lopen en onderweg in guesthouses kunnen slapen. Sommige verblijfplaatsen liggen in afgelopen dorpjes waar zelden bezoekers uit Beiroet zouden komen zonder het pad, laat staan bezoekers uit het buitenland. In de herfst organiseert de Association ook een kortere groepswandeling van ongeveer tien dagen.

Dit jaar meldden meer dan 235 mensen zich aan voor delen van de lange wandeling. Drie groepen liepen de tocht, twee van zuid naar noord en een van noord naar zuid. 29 wandelaars liepen de hele route.

Een van hen was de 63-jarige Erica Phillips uit Ottawa in Canada, die de tocht samen met haar man deed. Phillips, een liefhebber van het buitenleven die ook de Appalachian Trail liep, hoorde over de LMT via een vriendin in Canada. Na een avondje foto's kijken, besloot ze om zelf ook te gaan. Het is haar eerste bezoek aan het Midden-Oosten. Ze wist naar eigen zeggen van tevoren niet wat ze moest verwachten.

Tijdens de tocht maakte vooral de waterval in de Baatara-kloof in Tannourine een grote indruk op haar. Ook van Danniyeh was ze onder de indruk. Daar werd de groep plotseling omringd door een kudde van zo'n 450 geiten.

Ze is ook enthousiast over de mensen die ze onderweg tegenkwam – en het eten. “Het lijkt wel een gastronomische tour door Libanon,” aldus Phillips. Haar nieuwe favoriet is shish barak, een gerecht van vleesballetjes in yoghurtsaus.

Het pad biedt Libanese wandelaars een mogelijkheid om opnieuw kennis te maken met hun voorgeschiedenis, en om in aanraking te komen met gemeenschappen die ze anders misschien zouden vermijden. Het land heeft nog steeds te maken met de fysieke en psychologische littekens van de vijftien jaar durende burgeroorlog waar in 1990 een einde aan kwam.

Hana en Hisham Saab, die oorspronkelijk uit het dorp Aley in de bergen boven Beiroet komen, woonden de afgelopen 22 jaar in Toronto. Ze gingen terug voor een tiendaagse wandeltocht over het pad met hun 21-jarige zoon Jad. Voor het gezin Saab was de tocht over het pad meer dan zomaar een wandeling.

“Wij groeiden op tijdens de burgeroorlog. Ik kon toen niet wachten om weg te gaan uit Libanon,” vertelt Hana. “Dit is voor ons dus een kans om onze wortels en onze cultuur terug te vinden en om in contact te komen met gemeenschappen waar we tijdens de burgeroorlog geen toegang toe hadden vanwege de strijd en de religieuze en politieke tegenstellingen.”

Het aanleggen van het LMT, stelt zij, “draagt naar mijn mening ook bij aan de verzoening.”

Ook Jabry maakte tijdens de wandeling opnieuw kennis met zijn vaderland. Net als de familie Saab groeide hij op tijdens de burgeroorlog in Libanon. Op zijn negentiende verhuisde hij naar de Verenigde Staten om naar de universiteit te gaan en vervolgens bouwde hij een leven op in Montreal. Hij dacht nauwelijks nog aan Libanon, totdat zijn vader afgelopen jaar plotseling terugverhuisde naar Beiroet.

Terwijl hij zijn vader hielp, kwam Jabry weer de mensen en plekken tegen die hij had achtergelaten. Zes maanden later is hij nog steeds in Beiroet, en maakt hij plannen om er te blijven. De bergen en het pad speelden een belangrijke rol bij die beslissing.

Toen hij zich aanmeldde voor een stuk van vijf dagen, maakte Jabry zich zorgen dat de tocht te zwaar voor hem zou zijn. Maar het tegengestelde bleek het geval, vertelt hij. “Het was de beste ervaring van mijn leven. Het landschap dat ik zag... Dit is mijn land, dat ik nooit heb leren kennen, en het is prachtig en ruig.”

Het maakte zo'n indruk op hem dat hij terugkwam voor de laatste drie dagen van de wandeling. Jabry vertelt dat hij nu van plan is om het pad samen met andere verborgen schatten van het land via zijn blogte promoten onder de mensen die uit Libanon vertrokken en om uiteindelijk misschien zelfs een toeristisch bedrijfje te beginnen.

Maar het pad wordt, zoals veel natuurgebieden in Libanon, bedreigd door ongereguleerde projectontwikkeling. Op de groene Qammoua-vlakte in het district Akkar, wijst Executive Director Marine Btaich van de LMT Association geërgerd naar verharde wegen waar voorheen alleen zandwegen lagen. In het landschap liggen achtergebleven plastic flessen en lege kogelhulzen van jagers.

“Het is een constant gevecht,” vertelt Btaich. “Het landschap wordt opgegeten door deze willekeurige ontwikkeling in de bergen.”

Elk jaar moet er een nieuwe route worden uitgezet voor het pad vanwege nieuwe projectontwikkeling. De medewerkers van de Trail association hebben hun zinnen gezet op een presidentieel decreet waarin het LMT als een nationaal pad wordt aangewezen, waardoor het beter beschermd wordt tegen ontwikkeling. Op de langere termijn hopen ze op de invoering van wetgeving waarmee nationale parken kunnen worden gecreëerd.

Maar ondanks die problemen blijft het pad een unieke mogelijkheid om enkele van de mooiste landschappen in Libanon te zien. Belangstellenden voor een wandeling over het pad, ofwel individueel onder begeleiding van een gids, of met een van de groepswandelingen, kunnen kaarten en informatie verkrijgen via de Lebanon Mountain Trail Association.

Lees meer