De mythes rond Area 51 spreken al decennialang tot de verbeelding. Sommigen geloven dat de Amerikaanse overheid er buitenaardse ruimteschepen verborgen houdt, anderen zien de basis als het middelpunt van een groot complot. De werkelijkheid blijkt minder buitenaards, maar minstens zo fascinerend: achter de geheimzinnigheid schuilt een geschiedenis van spionagevliegtuigen, militaire experimenten en een mythe die mogelijk bewust werd versterkt.
Waarom is Area 51 zo geheimzinnig?
Area 51 is een van de beroemdste militaire bases ter wereld – een opmerkelijke prestatie, aangezien de Amerikaanse overheid het bestaan van de locatie pas in 2013 officieel erkende. Geruchten over verborgen buitenaardse technologie en leven zorgden ervoor dat de basis bij een groot publiek tot de verbeelding sprak.
Bewijs voor buitenaards leven is nog niet aan het licht gekomen, maar uit vrijgegeven informatie blijkt wel dat de CIA en de Amerikaanse luchtmacht tijdens de Koude Oorlog decennialang geavanceerde spionagevliegtuigen zoals de U-2 en de A-12 op de basis ontwikkelden.
Waarschijnlijk werden deze vliegtuigen aangezien voor ufo's, wat de geruchten over buitenaards leven op Area 51 aanwakkerde. Uit een recent onderzoek van het Pentagon blijkt dat de ufo-verhalen mogelijk ook door de luchtmacht zelf in stand zijn gehouden. Area 51 is nog altijd een actieve basis, maar het doel en de geschiedenis ervan blijven een groot mysterie.
Waar ligt Area 51?
Ongeveer 192 kilometer ten noordwesten van Las Vegas, ergens tussen mijlpaal 11 en 12 langs de ‘Extraterrestrial Highway’ (State Highway 375) in Nevada, ligt een ongemarkeerde en onverharde weg. Hoewel er vanaf de asfaltweg geen gebouwen te zien zijn, leidt het pad naar het opgedroogde Groom Lake en Homey Airport, zoals het op civiele luchtvaartkaarten wordt genoemd.
Voor ingewijden leidt deze weg naar de achterpoort van een afgelegen militaire basis met vele onofficiële namen: Paradise Ranch, Watertown, Dreamland Resort, Red Square, The Box, The Ranch, Detachment 3, Air Force Flight Test Center (Det. 3, AFFTC), en Area 51.
Waarom werd Area 51 juist midden in de woestijn gebouwd?
Vóór de Tweede Wereldoorlog werd het gebied rond Groom Lake gebruikt voor de winning van zilver en lood. Toen de oorlog eenmaal was uitgebroken, had de Amerikaanse regering een groot stuk onbewoond land nodig om kernwapens te ontwikkelen en te testen.
Na de aankoop van 1,17 miljoen hectare land ontstond in 1950 de Nevada Test and Training Range. Vrijwel alles binnen de grenzen ervan was geheim, met name de 3500 vierkante kilometer aan land die de Nevada Test Site werd genoemd en waar de Atomic Energy Commission (AEC) meer dan negenhonderd kernwapens tot ontploffing bracht.
Groom Lake ligt op slechts acht kilometer van de rand van de Nevada Test Site en bevindt zich nog steeds binnen de beschermde Nevada Test and Training Range.
Hoe geheime spionagevliegtuigen de mythe rond Area 51 voedden
Toen de CIA tijdens de Koude Oorlog begon met de ontwikkeling van verkenningsvliegtuigen, besefte de toenmalige CIA-directeur Richard Bissell Jr. dat er een geheime basis nodig was om prototypes te bouwen en te testen.
In 1955 kozen hij en vliegtuigontwerper Kelly Johnson het afgelegen vliegveld bij Groom Lake als hun basis. De AEC voegde de basis toe aan de kaart en gaf de locatie de naam Area 51.
Binnen acht maanden ontwikkelden ingenieurs in Area 51 het U-2-vliegtuig, dat tot een hoogte van 21.000 meter kon stijgen – veel hoger dan enig ander vliegtuig in die tijd.
Waarom zo veel mensen geloven dat Area 51 aliens verbergt
Maar waarom associëren zoveel mensen deze militaire basis met buitenaards leven? Daar speelde Bob Lazar een grote rol in. In 1989 gaf Lazar een interview aan KLAS, een nieuwszender uit Las Vegas, waarin hij beweerde als natuurkundige bij Area 51 te hebben gewerkt.
Tijdens de uitzending zei hij dat er in Area 51 buitenaardse ruimteschepen worden ondergebracht en bestudeerd, en dat het zijn taak was om de technologie na te bouwen voor militair gebruik.
Lazars referenties werden al snel in twijfel getrokken. Het Massachusetts Institute of Technology en het California Institute of Technology, beide instellingen waar Lazar beweerde te hebben gestudeerd, verklaarden dat ze geen gegevens over hem hadden. Hij beweerde ook dat hij als natuurkundige bij het Los Alamos National Laboratory had gewerkt, maar functionarissen ontkenden dat hij daar ooit werkzaam was geweest.
Ondanks de controverse rond Lazar waren sommige van zijn beweringen juist: ingenieurs in Area 51 bestudeerden en bouwden geavanceerde vliegtuigen na – alleen waren dat waarschijnlijk vliegtuigen die uit andere landen waren verkregen, niet uit de ruimte.
Wil je niets missen? Volg National Geographic op Google Discover en voeg toe als voorkeursbron om onze verhalen vaker te zien in je Google-feed!
En dankzij alle proefvluchten vanuit Area 51 werden er in het gebied veel meldingen gedaan van ongeïdentificeerde vliegende objecten. ‘De titanium romp van het vliegtuig, dat zo snel vloog als een kogel, weerkaatste de zonnestralen op een manier waardoor mensen konden denken: dat is een ufo,’ vertelden bronnen aan journaliste Annie Jacobsen voor haar boek uit 2011 over Area 51.
Kun je Area 51 bezoeken?
Het is onmogelijk om het streng bewaakte terrein van Area 51 te bezoeken, maar dat houdt veel nieuwsgierige toeristen niet tegen om naar het gebied in Nevada af te reizen. Little A'Le'Inn, een populair themarestaurant en motel op negentien kilometer van Area 51, schat dat ze in de zomer tussen de honderd en vijfhonderd bezoekers per dag ontvangen, waarvan ongeveer de helft zich naar de toegangspoort van de basis begeeft. ‘Maar we hebben het het hele jaar door druk,’ aldus de assistent-manager van het motel.
Het is echter verstandig om niet te dicht bij het terrein zelf te komen. Het luchtruim erboven is een vliegverbodszone, en gewapende bewakers en duizenden bewakingscamera’s houden de omtrek van de basis in de gaten.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Willeke van Doorn studeerde journalistiek, reisde een tijdje de wereld rond en kwam uiteindelijk via de Verenigde Staten, Australië en Nieuw-Zeeland bij de redacties van Quest en National Geographic. Ze is nieuwsgierig naar de wereld, gaat het liefst elke maand even op reis en neemt dan ook altijd haar hardloopschoenen mee.
