Zuid-Afrika

Rangers van de toekomst

‘Hier komen de grote contrasten tussen de idealistische droom van iedere natuurbehoudsgoeroe en de harde realiteit van het Afrikaanse leven opeens heel erg dichtbij.’ donderdag, 9 november

Door Veerle Witte
Foto's Van Jasper Doest

Na ruim een week in de wildernis van het Somkhanda Game Reserve, een klein wildreservaat in Zululand, in het noordoosten van Zuid-Afrika, zien we voor het eerst weer leven buiten de hekken van het reservaat. Een asfaltweg brengt ons langs kleine dorpjes en winkeltjes, mensen wandelen langs de kant. Als onderdeel van de rangercursus die we volgen, zijn we onderweg naar een school van de gemeenschap rondom Somkhanda, die het park beheert.

Het circa 12.000 hectare grote wildreservaat is eigendom is van de Gumbistam, die dit gebied al eeuwen bevolkt. Eind jaren ’60 is de stam door witte boeren met geweld van hun land verdreven, maar in 2005 werd het land toch teruggegeven aan de lokale bevolking. Zij besloten er een wildreservaat van te maken en beheren het park nu in samenwerking met de Wildlands Conservation Trust. Naast het in stand houden van ecosystemen en diersoorten, is het park bedoeld om werkgelegenheid en economische voordelen voor de gemeenschap te creëren.

Wanneer we aankomen bij de school zien we nieuwsgierige hoofdjes door de ramen gluren. ‘Wie zijn deze vreemdelingen,’ denken ze waarschijnlijk. Het is gek te bedenken dat de ouders van deze kinderen – als ze die nog hebben, want velen zijn wees ten gevolge van aids – naar alle waarschijnlijkheid óf ranger óf stroper zijn. Terwijl een deel van de bevolking de dieren met hun leven beschermt als parkwachter, drijft armoede anderen tot stroperij. Iets wat zorgt voor een sterke verdeeldheid binnen de gemeenschap.

Aangezien de lokale bevolking zo'n cruciale rol speelt in het behoud van het park, is educatie binnen de gemeenschap super belangrijk. Veel rangers houden zich hier fulltime mee bezig en aangezien alle taken van een ranger aan bod komen in deze 10-daagse rangercursus, mogen wij vandaag deze kinderen enthousiast proberen te krijgen voor natuurbehoud en het leven als ranger. Wanneer we de klas instappen springen de kinderen om ons heen. Kleine handjes hangen aan mijn armen, trekken zachtjes aan mijn kleding. 

Fotograaf Jasper kruipt achterin het klaslokaal bij de meer verlegen kids. Ze lachen wat, en staren dan weer voor ze uit. In hun ogen is een mengelmoes van verslagenheid en hoop af te lezen. Hij vertelt: ‘Het struinen door de dichtbegroeide heuvels van Somkhanda, het slapen onder de sterren en de interacties met de neushoorns zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar het bezoek aan de lokale basisschool maakte misschien nog wel de meeste indruk op mij. Dit is waar natuurbehoud om draait.’ 

Terwijl de kinderen lachen en giechelen, vertellen wij over ons ‘werk als rangers’. In het Engels, dus of er echt veel binnenkomt bij de kids is niet echt duidelijk. Leuk vinden ze het in ieder geval wel... Net als wij: deze middag met de kinderen is een zalige afwisseling op de dagen in de wildernis. Jasper: ‘Vandaag dringt het belang van deze missie tot me door. Hier ligt voor mij de kern van het verhaal van Somkhanda, het draait om de mensen die ik hier voor me zie. Dit zijn de kinderen van de rangers én de stropers van Somkhanda. Zij hebben de toekomst van dit land in handen.’

Lees meer