Laat je inspireren door deze dierenmoeders

Deze vijf dierenmoeders in het wild zullen jouw gezin inspireren – en je misschien aan iemand doen denken.

vrijdag, 8 mei 2020,
Door Rachel Buchholz
Olifantenmoeders gebruiken hun slurf om kalveren onderweg in de juiste richting te sturen, de kleintjes weer ...

Olifantenmoeders gebruiken hun slurf om kalveren onderweg in de juiste richting te sturen, de kleintjes weer op hun poten te zetten als ze struikelen en hun kalfjes tijdens het baden met water te besproeien.

Foto van Duncan Noakes, Dreamstime
Zoek je nieuwe manieren waarop je kinderen leuk en leerzaam bezig kunnen zijn? Wij helpen je op NatGeo@Home.

Toen ik op de kleuterschool zat, had ik een heel oude schooljuf met zeer ouderwetse ideeën over het schrijven met links. Voor haar – en veel anderen in die tijd – was linkshandigheid een handicap die gecorrigeerd moest worden. Dus telkens wanneer ik mijn pen pakte, rukte ze hem uit mijn linkerhand en verplaatste hem ruw naar mijn rechterhand.

Mijn schooljuf vond dat ze mijn ‘afwijking’ genas, maar mijn moeder meende dat ze het op mij had gemunt. Ze ging op hoge poten naar het kantoor van de hoofdmeester om haar ‘onhandige’ welp tegen een vermeende aanvaller te beschermen. Het is niet helemaal te vergelijken met een gazellenmoeder die een kopstoot aan een baviaan uitdeelt om haar veulen te verdedigen, maar toch. Zowel mensen- als dierenmoeders kunnen af en toe flink uithalen – zelfs als dat tegen bejaarde kleuterschooljuffen is gericht.

Hieronder lees je meer over vijf dierenmoeders in het wild die hun jongen beschermen en omarmen.

Inspringen

Een aardbeikikker in Costa Rica draagt kikkervisjes op haar rug mee. Ze zal ze uiteindelijk allemaal in afzonderlijke bekerplanten zetten, en dat heeft een goede reden: kikkervisjes zijn namelijk kannibalen. Over jaloersheid onder broertjes en zusjes gesproken!

Foto van Konrad Wothe / Minden Pictures / National Geographic Image Collection

Het klinkt misschien vreemd om je zorgen te maken over kikkervisjes, maar de moeders van de aardbeikikker zijn maar wát bezorgd over hun nakomelingen. Nadat haar eitjes zijn uitgekomen, draagt de moeder soms wel vijf kikkervisjes op haar rug naar bekerplanten in de regenwouden van Midden-Amerika. Daar plaatst ze elk kikkervisje in het waterreservoir van zijn eigen bekerplant, daar waar de bladeren van de plant uitgroeien in een rozet, zoals de kruin van een ananas. Bijna twee maanden lang gaat ze elke dag bij de planten langs om haar kroost te verzorgen en legt voor elk kikkervisje tot wel vijf onbevruchte eitjes om van te eten. Deze kikkermoeder vindt het niet erg dat haar jongen helemaal niet op haar lijken – nog niet. Ze zorgt ervoor, hoe ze er ook uitzien.

Vlekkentraining

Cheetamoeders moedigen hun welpen aan om in speelse stoeipartijen hun jachttechnieken te oefenen. 

Foto van Albie Venter / Shutterstock

Als het snelste landzoogdier op aarde worden cheeta’s vaak gezien als de perfecte roofdieren. Maar als ze geboren worden, zijn ze nog helemaal niet klaar voor die rol. Pasgeboren cheeta’s (of jachtluipaarden) hebben geen overlevingsinstinct, waardoor ze behoorlijk kwetsbaar zijn. Gelukkig is moeder in de buurt. Het is aan haar om ze de vaardigheden bij te brengen die ze nodig hebben om tot sterke, razendsnelle en succesvolle roofdieren op te groeien. Twee jaar lang houdt ze haar kroost nauwlettend in de gaten. De welpen leren hoe ze met hun gevlekte vacht in het Afrikaanse grasland kunnen opgaan en kijken van hun moeder af hoe ze een prooi kunnen overvallen en dan snel kunnen uitschakelen. Wat betreft overlevingskunst en jachttechniek is hun moeder de beste lerares die ze zich kunnen wensen.

Leg het niet met moeder aan

Zowel krokodillen- als kaaimanmoeders (zoals deze breedsnuitkaaiman in Argentinië) dragen hun jongen in hun bek van het nest naar de waterkant.

Foto van Mark MacEwen / Nature Picture Library

De meeste mensen zouden de eretitel ‘Moeder van het Jaar’ niet zo snel aan een krokodil uitreiken. Maar ondanks hun geduchte reputatie – een zes meter lange Nijlkrokodil kan een zebra en ook een mens gemakkelijk aan – zijn deze reptielen zeer zorgzame moeders. De meeste reptielen leggen hun eieren en houden het daarna voor gezien. Maar nadat een krokodillenmoeder haar legsel heeft begraven, blijft ze het gedurende drie maanden streng bewaken tegen eventuele rovers. Als haar jongen op het punt staan uit het ei te kruipen, stoten ze hoge piepgeluidjes uit, waarna de moeder de eieren snel opgraaft. Als ze uit het ei zijn gekropen, worden de minikrokodilletjes door moeder voorzichtig in haar bek genomen en naar het water gedragen, waar ze onder haar toeziend oog nog zo’n twee jaar lang opgroeien. Dus als het om krokodillen gaat, lijkt het gezegde van de ‘ruwe bolster en een blanke pit’ wel te kloppen.

Eén grote familie

Moederolifanten gebruiken hun slurf om hun kalfjes rond obstakels te leiden en ze uit kuilen te trekken.

Foto van 1001SLIDE / ISTOCK

Ieder kind heeft een rolmodel nodig om naar op te kijken en van te leren. En Afrikaanse babyolifantjes hebben het geluk dat ze door rolmodellen worden omringd! Verwante vrouwtjesolifanten helpen bij het opvoeden van alle kalveren in de kudde en geven met hun gedrag het goede voorbeeld. Als een moederolifant een werktuig fabriceert, bijvoorbeeld een tak met bladeren als vliegenmepper, zal een jong olifantje dat nadoen. Als een vrouwtje haar slurf gebruikt om voedsel op te sporen, zoals bessen, bladeren en grassen, leert een babyolifant wat wél en niet eetbaar is. Jonge olifanten leren zelfs hoe ze in de toekomst hun eigen kroost moeten verzorgen door het van hun moeder af te kijken, bijvoorbeeld wanneer ze haar slurf zachtjes om haar pasgeboren kalf slaat en het op z’n pootjes zet. In de olifantenwereld is er geen gebrek aan krachtige vrouwelijke rolmodellen.

Walvisverhaal

De yoghurt-achtige melk van een bultrugmoeder bestaat voor bijna de helft uit vet. Geen wonder dat kalveren in hun eerste jaar tot wel negen meter kunnen groeien

Foto van Fabrice Guérin

Bultruggen zijn solitaire wezens. Anders dan dolfijnen en orka’s, die in troepen met elkaar optrekken, geven bultruggen de voorkeur aan een eenzaam bestaan. Behalve natuurlijk moeders en hun kalveren, die een ongelooflijk sterke band met elkaar hebben. Nadat ze haar jong voor zijn allereerste ademteug naar het wateroppervlak heeft geduwd, blijft een bultrugmoeder nog een jaar bij haar kalf, dat zich nooit verder dan een lichaamslengte van haar zijde waagt. Geduldig kijkt ze toe hoe haar jong zonder succes probeert boven het water uit te komen en met zijn staart te slaan, waarna ze de juiste bultrugtechnieken aan het jong voordoet. Moeders en kalveren raken ook elkaars borstvinnen aan, een gebaar dat waarschijnlijk een teken van genegenheid is. De voortdurende steun en zorg van de bultrugmoeder betekent dat haar kalf op een goede dag helemaal klaar is om zijn of haar eigen weg te gaan.

Dit artikel is een uittreksel uit Amazing Moms: Love and Lessons From the Animal Kingdom. Copyright © 2016 National Geographic Society. Alle rechten voorbehouden.

lees verder

Handvol ‘supermoeders’ onder zeeolifanten baren meeste kalven

In de vorige eeuw werd de soort bijna uitgeroeid door jagers, maar nu is hij weer terug van weggeweest – en deze formidabele ouders verklaren misschien waarom.

Babygiraffen krijgen hun vlekken van hun moeder

De kenmerkende patronen zijn erfelijk, blijkt uit een nieuw onderzoek waarin ook een verband wordt gelegd tussen vlekken en overlevingskansen.
Family

NatGeo @ Home

Zit je thuis met de kinderen? En missen ze wat uitdaging? Wij helpen je!
Lees meer