Het leven tijdens een ebola-uitbraak: strijden tegen wantrouwen en levens redden

Met behulp van nieuwe technologieën, behandelingen en voorlichting wordt de uitbraak van de dodelijke ziekte in de Democratische Republiek Congo bestreden.vrijdag 5 juli 2019

Door Rachel Jones
Foto's Van Nichole Sobecki
In Vayana, een dorpje op twee uur rijden van de stad Butembo in de Democratische Republiek Congo (DRC), neemt een team van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de temperatuur op van Confirme Masika Mughanyira (7). Bij de ebola-uitbraak verloor Confirme haar beide ouders, oudere broer en jongere zus. Als enige overlevende van het gezin wordt ze nu door familieleden opgevangen.
In Vayana, een dorpje op twee uur rijden van de stad Butembo in de Democratische Republiek Congo (DRC), neemt een team van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de temperatuur op van Confirme Masika Mughanyira (7). Bij de ebola-uitbraak verloor Confirme haar beide ouders, oudere broer en jongere zus. Als enige overlevende van het gezin wordt ze nu door familieleden opgevangen.
fotograaf Nichole Sobecki

Van kinds af aan was Mulyanza Huguette sterk en kalm. Ze hield ervan om lange stukken te rennen in de omgeving van haar huis in de stad Butembo, in de regio Noord-Kivu van de Democratische Republiek Congo (DRC). Ze hield er ook van om met kinderen te werken, dus toen ze zich aanmeldde voor het Assumption College in Butembo, koos ze voor opvoedkunde.

Huguette studeerde in juli 2018 af – en een maand later verklaarde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat Noord-Kivu officieel was getroffen door een uitbraak van ebola. Dus paste Huguette haar droom aan. Ze ging voor UNICEF werken om de inwoners van de regio voor te lichten over ebola: hoe deze hemorragische virusinfectie zich verbreidt, hoe een uitbraak door vroeg ingrijpen tot staan gebracht kan worden en hoe dodelijk het is om de behandeling van de ziekte uit te stellen.

In Beni draagt een gezondheidswerker Kakule Kavendivwa (14) naar een gereedstaande ambulance. Een dag eerder hadden Kakule’s zusters hem naar een naburige kliniek gebracht, maar waren weer gevlucht toen het team hen aanspoorde om hun broertje in een behandelcentrum te laten opnemen. Het centrum alarmeerde de WHO, die het gezin opspoorde. Na urenlang overleg met sociaal werkers uit dezelfde bevolkingsgroep lieten de zussen hun broer door een ambulance meenemen.
In Beni draagt een gezondheidswerker Kakule Kavendivwa (14) naar een gereedstaande ambulance. Een dag eerder hadden Kakule’s zusters hem naar een naburige kliniek gebracht, maar waren weer gevlucht toen het team hen aanspoorde om hun broertje in een behandelcentrum te laten opnemen. Het centrum alarmeerde de WHO, die het gezin opspoorde. Na urenlang overleg met sociaal werkers uit dezelfde bevolkingsgroep lieten de zussen hun broer door een ambulance meenemen.
In het medisch centrum van The Alliance for International Medical Action (ALIMA) in Beni wordt Kavugho Mukoni Romelie (16) behandeld voor ebola. Kavugho wordt behandeld in een CUBE (‘Chambre d’Urgence Biosécurisée pour Épidémies’; ‘Biologisch veilige noodzorgunits voor uitbraken’), een recente verbetering in de technologie voor het behandelen van ebola-patiënten.
In het medisch centrum van The Alliance for International Medical Action (ALIMA) in Beni wordt Kavugho Mukoni Romelie (16) behandeld voor ebola. Kavugho wordt behandeld in een CUBE (‘Chambre d’Urgence Biosécurisée pour Épidémies’; ‘Biologisch veilige noodzorgunits voor uitbraken’), een recente verbetering in de technologie voor het behandelen van ebola-patiënten.
Kavugho Mukoni Romelie rust uit in een van de ‘tenten’ die zijn gemaakt van doorschijnend en flexibel plastic. De wanden zijn uitgerust met mouwen, handschoenen en beschermende pakken, zodat verpleegsters zo’n tachtig procent van de zorgtaken voor ebola-patiënten op een veilige manier kunnen uitvoeren, zonder dat ze gebruik hoeven te maken van warme en onhandige pakken, kappen, rubberen schorten, schoenen en veiligheidsbrillen.
Kavugho Mukoni Romelie rust uit in een van de ‘tenten’ die zijn gemaakt van doorschijnend en flexibel plastic. De wanden zijn uitgerust met mouwen, handschoenen en beschermende pakken, zodat verpleegsters zo’n tachtig procent van de zorgtaken voor ebola-patiënten op een veilige manier kunnen uitvoeren, zonder dat ze gebruik hoeven te maken van warme en onhandige pakken, kappen, rubberen schorten, schoenen en veiligheidsbrillen.
Nadat ze een mogelijke ebola-patiënt naar een gereedstaande ambulance heeft gedragen, wordt een gezondheidswerkster eerst besproeid met chloorwater voordat haar beschermende kleding wordt verwijderd.
Nadat ze een mogelijke ebola-patiënt naar een gereedstaande ambulance heeft gedragen, wordt een gezondheidswerkster eerst besproeid met chloorwater voordat haar beschermende kleding wordt verwijderd.

In dit Centraal-Afrikaanse land met zo’n 81 miljoen inwoners is Huguette slechts een van de velen die heen en weer worden geslingerd tussen de belofte van nieuwe methoden in de strijd tegen ebola en de obstakels om de ziekte te bestrijden: angst voor en onwetendheid over de ziekte, wantrouwen tegenover buitenlandse hulporganisaties en de algehele onrust die wordt gevoed door gewapende milities, armoede en wanhoop.

De grootste ebola-uitbraak op het continent deed zich tussen 2014 en 2016 voor, toen ruim 11.000 mensen in meerdere West-Afrikaanse landen stierven. Halverwege 2018, toen het virus in de DRC opdook, wisten medisch specialisten inmiddels veel meer over de ziekte en konden nieuwe behandelmethoden uitproberen. Voorlichters als Huguette konden hoop bieden: als mensen zich op tijd lieten behandelen, zouden ze herstellen.

Maar optimisme is moeilijk vol te houden in een land als de DRC, dat al decennia wordt geteisterd door conflicten en instabiliteit – en in de afgelopen veertig jaar tien ebola-uitbraken heeft doorlopen. Familieleden van ebola-slachtoffers keren zich tegen de gezondheidswerkers die proberen de lichamen van de slachtoffers mee te nemen en op een veilige manier te begraven. Besmettelijke ziekten zijn moeilijk in te dammen omdat veel Congolezen op de vlucht, getraumatiseerd en ontheemd zijn als gevolgd van de activiteiten van zo’n vijftig gewapende milities in het land. De groepen zijn vastbesloten om het werk van medische hulpverleners te verstoren, die ze ervan verdenken de ziekte als wapen te importeren of op een of andere manier als bron van inkomsten te gebruiken. Het wantrouwen heeft veel besmette Congolezen ervan weerhouden om hulp te zoeken, met voorspelbare resultaten: eind 2018 was de ebola-uitbraak in de DRC uitgegroeid tot de grootste ooit, op de epidemie van 2014-2016 na.

Tijdens de eindejaarsvakantie die ze bij haar familie doorbracht, voelde Huguette zich uitgeput. Ze hielp mee met koken en de voorbereidingen voor het Nieuwjaarsfeest toen een “très terrible mal de tête” – een zeer vreselijke hoofdpijn – als een hamer in haar hoofd begon te kloppen. De pijn duurde vier dagen. Daarna kreeg ze koorts, 39 graden. Haar familie – onder wie ooms en tantes die artsen en verplegers zijn – brachten haar snel naar een ziekenhuis in Butembo.

Daar vernam Huguette dat ze malaria had en kreeg de gebruikelijke vijfdaagse kuur met kinine voorgeschreven. Pas toen een arts van de WHO haar zag en om een bloedmonster van Huguette vroeg, werd de juiste diagnose gesteld: ebola.

Ebola-overlevende Mulyanza Vithya Huguette (24) vertelt haar verhaal aan een groep vrouwen om het stigma dat ebola-patiënten omringt te verminderen.
Ebola-overlevende Mulyanza Vithya Huguette (24) vertelt haar verhaal aan een groep vrouwen om het stigma dat ebola-patiënten omringt te verminderen.
Toen ebola-overlevende Aisha Ramzani Djadi (17) ziek werd, was ze zwanger. Tijdens de behandeling verloor ze haar baby. “Ik zou in de toekomst meer kinderen willen hebben,” zegt zij. Aisha werkt nu in het behandelcentrum voor ebola-patiënten in Beni.
Toen ebola-overlevende Aisha Ramzani Djadi (17) ziek werd, was ze zwanger. Tijdens de behandeling verloor ze haar baby. “Ik zou in de toekomst meer kinderen willen hebben,” zegt zij. Aisha werkt nu in het behandelcentrum voor ebola-patiënten in Beni.
Ebola-overlevende Nzyavake Marceline Endaniluhi (35) zit in de slaapkamer van haar huis in Beni, waar ze met haar man en zes kinderen woont. Nzyavake’s nicht overleed een week nadat ze een kind had gebaard en Nzyavake nam na haar dood de zorg voor de baby op zich. Toen het pasgeboren jongetje hoge koorts kreeg, bracht ze hem naar het ziekenhuis, waar hij overleed. Kort daarna vertoonde ook Nzyavake symptomen en werd naar een behandelcentrum overgebracht. Nzyavake werkt nu in een kliniek in Beni, waar ze andere ebola-patiënten verzorgt. “Ik dacht: ‘Mijn familie kwam hier en ze zijn nu allemaal dood; ik zal ook spoedig sterven,’” vertelt Nzyavake. “Ik weet niet waarom ik het heb overleefd. Het is zwaar om daarmee te leven.”
Ebola-overlevende Nzyavake Marceline Endaniluhi (35) zit in de slaapkamer van haar huis in Beni, waar ze met haar man en zes kinderen woont. Nzyavake’s nicht overleed een week nadat ze een kind had gebaard en Nzyavake nam na haar dood de zorg voor de baby op zich. Toen het pasgeboren jongetje hoge koorts kreeg, bracht ze hem naar het ziekenhuis, waar hij overleed. Kort daarna vertoonde ook Nzyavake symptomen en werd naar een behandelcentrum overgebracht. Nzyavake werkt nu in een kliniek in Beni, waar ze andere ebola-patiënten verzorgt. “Ik dacht: ‘Mijn familie kwam hier en ze zijn nu allemaal dood; ik zal ook spoedig sterven,’” vertelt Nzyavake. “Ik weet niet waarom ik het heb overleefd. Het is zwaar om daarmee te leven.”

Ze weet niet hoe ze de ziekte heeft opgelopen; ze heeft nog nooit het lichaam van een dode afgelegd of deelgenomen aan begrafenisrituelen. Maar ze heeft wel begrafenissen bezocht – veel begrafenissen. Ze zat naast mensen die de lichamen van hun gestorven dierbaren aanraakten. Ze heeft handen vastgehouden en mensen omhelsd.

Hoe ze het virus opliep, is niet belangrijk, maar dit feit wél: ze was snel genezen omdat de diagnose vroeg werd gesteld, vóór het begin van de bloederige diarree, het braken en de zware buikkrampen. Na een week in het Centre de traitement d’Ébola (CTE) van het ITAV in Butembo, was ze genoeg aangesterkt om naar huis te gaan. Haar genezing ziet Huguette als een voorbeeld van de vooruitgang in de wetenschap, hoe groot de obstakels ook zijn.

Een klein meisje overleed kort na aankomst in het ziekenhuis en werd post-mortem als ebola-slachtoffer gediagnosticeerd. Alle patiënten die in Kyondo overlijden, krijgen een veilige en waardige begrafenis, ongeacht de doodsoorzaak.
Een klein meisje overleed kort na aankomst in het ziekenhuis en werd post-mortem als ebola-slachtoffer gediagnosticeerd. Alle patiënten die in Kyondo overlijden, krijgen een veilige en waardige begrafenis, ongeacht de doodsoorzaak.
Het op veilige manier begraven van slachtoffers is van groot belang voor het indammen van de epidemie. Het lichaam van een overleden ebola-slachtoffer is zeer besmettelijk en kan anderen aansteken als het tijdens de begrafenis op een onveilige manier wordt behandeld.
Het op veilige manier begraven van slachtoffers is van groot belang voor het indammen van de epidemie. Het lichaam van een overleden ebola-slachtoffer is zeer besmettelijk en kan anderen aansteken als het tijdens de begrafenis op een onveilige manier wordt behandeld.
Politieagenten dragen de kist van Tabu Amuli Emmanuel (50) van het Matanda-ziekenhuis naar de begraafplaats. Tabu, politieman en vader van zes kinderen, werd gedood door gewapende mannen toen hij het behandelcentrum voor ebola-patiënten van Médecins Sans Frontières trachtte te beschermen.
Politieagenten dragen de kist van Tabu Amuli Emmanuel (50) van het Matanda-ziekenhuis naar de begraafplaats. Tabu, politieman en vader van zes kinderen, werd gedood door gewapende mannen toen hij het behandelcentrum voor ebola-patiënten van Médecins Sans Frontières trachtte te beschermen.

Op de dag dat ik voor dit artikel met Huguette sprak, werd het behandelcentrum in Butembo waar ze was behandeld, aangevallen door gewapende mannen. De aanvallers doodden een politieagent die het gebouw probeerde te beschermen en verwondden meerdere gezondheidswerkers. Een maand eerder, op 26 februari, was het behandelcentrum van Médecins Sans Frontières (MSF) in de naburige stad Katwa in brand gestoken. Daarbij kwam een gezondheidswerker om het leven en raakte een andere gewond. De wereldwijde organisatie schortte haar hulpprogramma op.

Medisch specialisten uit het buitenland kunnen bij deze ebola-uitbraak een mogelijk baanbrekend nieuw middel inzetten: een vaccin dat is ontwikkeld door Canadese wetenschappers en tijdens de epidemie in West-Afrika in 2015 werd getest. Half april waren meer dan 100.000 vaccins toegediend aan mensen die in contact waren geweest met ebola-patiënten, waaronder familieleden en gezondheidswerkers. Volgens de WHO lijkt het vaccin zeer effectief te zijn in het verlagen van het aantal ebola-doden.

Dat is natuurlijk zeer welkom nieuws, maar het heeft de belaagde inwoners van Noord-Kivu er niet van weerhouden om de komst van alle witte VN-trucks en buitenlandse hulporganisaties te wantrouwen.

Uitzicht over de stad Butembo vanaf de plek waar het behandelcentrum voor ebola-patiënten van Médecins Sans Frontières werd aangevallen. Hulpverleners die de zwaarste ebola-uitbraak in de geschiedenis van de Congo proberen in te dammen stuiten in sommige gebieden op veel wantrouwen. Het behandelcentrum in Butembo werd in maart 2019 voor de tweede maal aangevallen. In februari werd het behandelcentrum in Katwa door onbekenden in brand gestoken, waardoor alle patiënten geëvacueerd moesten worden.
Uitzicht over de stad Butembo vanaf de plek waar het behandelcentrum voor ebola-patiënten van Médecins Sans Frontières werd aangevallen. Hulpverleners die de zwaarste ebola-uitbraak in de geschiedenis van de Congo proberen in te dammen stuiten in sommige gebieden op veel wantrouwen. Het behandelcentrum in Butembo werd in maart 2019 voor de tweede maal aangevallen. In februari werd het behandelcentrum in Katwa door onbekenden in brand gestoken, waardoor alle patiënten geëvacueerd moesten worden.
Bij het verlaten van het ziekenhuis in Kyondo wast een vrouw haar handen met chloorwater. Aan de rand van de grote steden, waar kleine clusters van ebola-patiënten zijn aangetroffen, heeft de Wereldgezondheidsorganisatie meerdere noodcentra opgezet.
Bij het verlaten van het ziekenhuis in Kyondo wast een vrouw haar handen met chloorwater. Aan de rand van de grote steden, waar kleine clusters van ebola-patiënten zijn aangetroffen, heeft de Wereldgezondheidsorganisatie meerdere noodcentra opgezet.
Bij het checkpoint van Mukulya op de weg tussen Beni en Butembo worden de wielen van voertuigen met chloorwater afgespoeld en wordt bij mensen de temperatuur opgenomen. De regering van de DRC heeft in de door ebola getroffen gebieden een groot aantal checkpoints opgezet om de uitbraak tot staan te brengen.
Bij het checkpoint van Mukulya op de weg tussen Beni en Butembo worden de wielen van voertuigen met chloorwater afgespoeld en wordt bij mensen de temperatuur opgenomen. De regering van de DRC heeft in de door ebola getroffen gebieden een groot aantal checkpoints opgezet om de uitbraak tot staan te brengen.

In Butembo, een stad met ruim één miljoen inwoners, behoort bijna negentig procent van de bevolking tot het Nande-volk, een etnische groep die traditioneel wantrouwig staat tegenover buitenstaanders. De stad telt ook een aantal plaatselijke en etnische milities, die met behulp van propaganda en de dreiging met geweld hun macht over hun territorium handhaven. Enkele groepen verspreiden misleidende informatie over de behandelcentra voor ebola en de hulporganisaties die er werken, zoals MSF en het International Medical Corps. Medische ‘buitenstaanders’ worden gehekeld vanwege de taken die ze moeten uitvoeren – de verplichte quarantaine voor ebola-patiënten en het opleggen van strikte regels voor begrafenissen die indruisen tegen lokale gebruiken – en beschuldigd van dingen die ze helemaal niet doen.

Bij een kopje Nescafé in een café met de weinig toepasselijke naam Hotel Versailles in Butembo brengt een jongeman genaamd Joffa zijn theorie te berde over het waarom van de gewelddadige aanvallen op de behandelcentra. “Toen mijn oom ziek werd en ze dachten dat het ebola was, kwamen er gewapende mannen naar zijn huis,” legt Joffa in gebrekkig Engels uit. “Ze vernielden alles en namen hem mee. Ze namen spullen mee en we weten niet eens wat ze allemaal hebben meegenomen. Ze gebruiken ebola als excuus om te doen wat ze willen.”

Bewapende VN-soldaten patrouilleren in Munzambayi, een gebied bij Beni, om het geweld tegen behandelcentra voor ebola-patiënten te bestrijden.
Bewapende VN-soldaten patrouilleren in Munzambayi, een gebied bij Beni, om het geweld tegen behandelcentra voor ebola-patiënten te bestrijden.

In de DRC is sprake van “een groep van mensen die zich voortdurend verplaatsen om aan de trauma’s te ontsnappen die ze hebben opgelopen door toedoen van gewapende milities,” zegt Michel Yao, manager voor noodhulpprogramma’s van de Wereldgezondheidsorganisatie. “Ten tweede zijn er mensen die niet openstaan voor buitenlanders, omdat ze er eigenlijk geen ervaring mee hebben en nog nooit zoiets als ebola hebben meegemaakt.” Hoewel medische hulporganisaties “veel hebben geleerd van de West-Afrikaanse epidemie, is de specifieke context van de uitbraak in de DRC een enorme uitdaging,” zegt Yao.

Op zo’n anderhalf uur rijden van Butembo, in de stad Beni, is de sfeer heel anders.

In het gebied rond Beni, aan de grens met het buurland Oeganda, leeft traditioneel een mix van etnische groepen vreedzaam samen. Toen Beni in 2018 werd getroffen door een tweede golf van ebola-besmettingen, stuitten medische hulpverleners aanvankelijk op verzet, aldus Yao van de WHO: “Mensen wezen de veilige begrafenismethoden af. Daardoor stierven er veel leden van één familie en breidde de ziekte zich vanuit die familie verder uit.” Om het wantrouwen af te breken leidden de WHO en haar partners plaatselijke inwoners op als vrijwilligers op het gebied van publieksvoorlichting en medische assistentie. Daardoor kon het wantrouwen worden verminderd en kon het medisch personeel de uitbreiding van het virus tot staan brengen.

Vrienden en familie van politieman Tabu Amuli Emmanuel rouwen tijdens zijn begrafenis op het kerkhof van Kitatumba in Butembo.
Vrienden en familie van politieman Tabu Amuli Emmanuel rouwen tijdens zijn begrafenis op het kerkhof van Kitatumba in Butembo.

De inwoners die bij de ingang van het Hôpital Général de Référence in Beni in de rij staan voor het afwikkelen van de ontsmettingsprocedure, zien er rustig uit. Ze moeten hun handen wassen met chloorwater en hun voetzolen worden besproeid met hetzelfde ontsmettingsmiddel. Veel mensen stonden daar om zich op hun werk te melden (ze spoelen schoenen, handschoenen en andere medische uitrusting af of bereiden maaltijden) of om patiënten te bezoeken die in een reeks ‘CUBES’ (de afkorting voor ‘Chambre d’Urgence Biosécurisée pour Épidémies’; ‘Biologisch veilige noodzorgunits voor uitbraken’), die worden gebruikt door The Alliance for International Medical Action. Het zijn plastic isoleerunits die zijn ontworpen voor het behandelen van patiënten die aan zeer besmettelijke ziekten lijden wanneer er grote kans bestaat op verspreiding van zo’n ziekte. Het doet denken aan de plastic tent die is te zien in de film The Boy in the Plastic Bubble met John Travolta, maar dan in veelvoud.

Volgens Anthony Bonhommeau, die werkt voor de ngo die de CUBE heeft ontwikkeld, werd het idee gevormd op basis van ervaringen die tijdens eerdere uitbraken waren opgedaan. “Een van onze teams begon na te denken over de manier waarop we de patiënten isoleerden,” zegt hij: in quarantaine-eenheden waar ze lastig waren te benaderen door het medisch personeel dat de patiënten behandelt en controleert. Ook konden patiënten amper met hun dierbaren communiceren.

Gezondheidswerkers checken de temperatuur van alle mensen die de Vayana-kliniek, even buiten Kyondo, binnengaan. Het controleren van de temperatuur van mensen bij ziekenhuizen, checkpoints en grensovergangen is een van de manieren om besmettingsketens te onderbreken en ebola-uitbraken tot staan te brengen.
Gezondheidswerkers checken de temperatuur van alle mensen die de Vayana-kliniek, even buiten Kyondo, binnengaan. Het controleren van de temperatuur van mensen bij ziekenhuizen, checkpoints en grensovergangen is een van de manieren om besmettingsketens te onderbreken en ebola-uitbraken tot staan te brengen.

In een ideale – meer persoonlijke maar toch veilige – zorgopstelling zouden ebola-patiënten indien nodig individuele aandacht kunnen krijgen en beter met gezondheidswerkers kunnen communiceren. Gezamenlijk onderzoek door organisaties als het Rode Kruis, het International Medical Corps, MSF, universiteiten, instellingen en techbedrijven resulteerde in de ontwikkeling van de CUBE, zegt Bonhommeau. “We kunnen de patiënten nu 24 uur per dag in de gaten houden en naar believen met ze praten, en dankzij handschoenen en interne afscheidingen waarmee we in het binnenste van de CUBE kunnen werken, kunnen we ze met biomedische apparatuur controleren.”

Wanneer de ebola-patiënten in hun CUBE’s de kritieke fase hebben doorstaan en weer op krachten komen, krijgen ze psychische begeleiding. Daarna kunnen ze de CUBE verlaten en in een tuin bij het ziekenhuis met andere herstellende patiënten omgaan en op enige afstand met familieleden communiceren. Wanneer familieleden een patiënt kunnen zien, niet alleen in de CUBE maar ook daarbuiten, neemt dat volgens gezondheidsfunctionarissen veel van de angsten, roddels en geruchten weg die over deze behandelcentra de ronde doen.

In het behandelcentrum voor ebola-patiënten in Butembo houdt ebola-overlevende Sylvie Kyakinwa (18) de zeven maanden oude Kavira Joyeuse vast terwijl de moeder van de baby vanachter de veilige lijn voor bezoekers toekijkt. Ebola-overlevenden zijn niet langer vatbaar voor het virus, en sommigen worden dan ook zelf verplegers in behandelcentra. Daar zorgen ze voor de jongste kinderen, die door de afwezigheid van hun ouders bijzondere aandacht nodig hebben.
In het behandelcentrum voor ebola-patiënten in Butembo houdt ebola-overlevende Sylvie Kyakinwa (18) de zeven maanden oude Kavira Joyeuse vast terwijl de moeder van de baby vanachter de veilige lijn voor bezoekers toekijkt. Ebola-overlevenden zijn niet langer vatbaar voor het virus, en sommigen worden dan ook zelf verplegers in behandelcentra. Daar zorgen ze voor de jongste kinderen, die door de afwezigheid van hun ouders bijzondere aandacht nodig hebben.

Mulyanza Huguette weet dat veel mensen in de DRC wantrouwig staan tegenover buitenlanders die tenten opzetten en hun dierbaren wegvoeren om te worden behandeld. Maar Huguette werkt eraan om dat te veranderen, mede door haar eigen verhaal te vertellen. In plaats van in paniek te raken toen zij haar diagnose kreeg, beseften haar familieleden, vrienden en verloofde dat ze niets te vrezen had zolang ze maar snel behandeld zou worden, vertelt zij. Haar verhaal heeft een gelukkig einde. Als ze nog maar een paar jaar geleden ebola had opgelopen, zou haar familie nu waarschijnlijk haar begrafenis voorbereiden. Maar nu plant ze een toekomst waarin ze hoopt voor een ngo te kunnen werken, met een echtgenoot – en vijf kinderen.

Rachel Jones schreef in de National Geographic van januari 2019 over moedersterfte. Fotografe Nichole Sobecki woont in Nairobi, Kenia. Dit is haar vierde verhaal voor National Geographic.

Dit artikel werd oorspronkelijk op 23 mei 2019 in het Engels gepubliceerd op NationalGeographic.com

LEES VERDER

Waarom lukt het wetenschappers niet om ebola uit te bannen?

Waarom lukt het wetenschappers niet om ebola uit te bannen?

Alle geneesmiddelen, behandelplannen en inspanningen van deskundigen om het mysterie te ontrafelen ten spijt, is het ebolavirus ruim veertig jaar na de ontdekking nog steeds niet bestreden.
Ebola 101
Video
2:46

Ebola 101

Ebola is een zeldzame, maar extreem gevaarlijke ziekte. Ontdek hoeveel stammen er van het ebolavirus zijn, hoe het ebolavirus zijn gastheer aanvalt en welke symptomen de ziekte veroorzaakt.
Wat is het ebolavirus – en is er een remedie?

Wat is het ebolavirus – en is er een remedie?

Het ebolavirus veroorzaakt een ziekte waaraan negentig procent van de patiënten overlijdt, maar een veelbelovend vaccin kan bescherming bieden.
Lees meer