Het Louvre in Parijs is met ruim 35.000 tentoongestelde objecten het grootste museum van Europa. Dat maakt een bezoek al snel overweldigend: alles in één dag zien is onmogelijk. Een handige strategie is daarom om van tevoren een selectie te maken. Naast de beroemde Mona Lisa en Venus van Milo vertellen deze vijf minder bekende werken elk een opmerkelijk verhaal.
1. De macabere achtergrond van La Mort Saint-Innocent
Het beeld La Mort Saint-Innocent, bovenaan te zien, stond ooit op het kerkhof van de Saint-Innocents in Parijs. Eeuwenlang was dit de laatste rustplaats voor duizenden Parijzenaars. Door overbevolking werd het kerkhof uiteindelijk een ernstig gezondheidsrisico: de grond zat zo vol dat lichamen nauwelijks nog bedekt konden worden.
In 1780 ging het mis. Na hevige regenval bezweek de muur van een nabijgelegen restaurant, waarna ontbindende lichamen in de kelder terechtkwamen. De gebeurtenis zorgde voor een schokgolf door de stad.
Leestip: Nieuwe kunstroof in het Louvre past in een lange traditie van roofovervallen
Zes jaar later besloot het stadsbestuur het kerkhof definitief te sluiten en de resten over te brengen naar de Parijse catacomben. Het beeld verhuisde daarna naar verschillende kerken en belandde uiteindelijk in 1851 in het Louvre, waar het vandaag nog te zien is.
2. Het treurige verhaal achter Zelfportret met Julie
Dit zelfportret van de Franse Élisabeth Vigée-Le Brun uit 1787 is een van de weinige schilderijen in het Louvre dat is gemaakt door een vrouwelijke kunstenaar. Het toont Vigée-Le Brun samen met haar dochter Julie, die ze dicht tegen zich aanhoudt.
Dat het schilderij door een moeder is geschilderd, is waarom vele kunsthistorici zo lovend zijn: in tegenstelling tot een statig portret laat Vigée-Le Brun de oprechte liefde tussen moeder en kind zien.
Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!
In 1787 stond Frankrijk echter aan de vooravond van de Franse Revolutie, en de banden tussen Vigée-Le Brun en het koningshuis werden door de revolutionairen allerminst op prijs gesteld. Ze vluchtte samen met haar dochter uit Parijs en reisde twaalf jaar lang door Europa.
Al op jonge leeftijd trouwde Julie met een aristocraat, maar belandde in een ongelukkig huwelijk. De relatie met haar moeder verslechterde geleidelijk, en de twee raakten steeds meer vervreemd van elkaar.
In 1819 overleed Julie, en Vigée-Le Brun keerde diepbedroefd terug naar Parijs. In haar memoires schreef ze hoeveel spijt ze had dat de relatie met haar dochter nooit meer was hersteld.
3. De bijzondere geschiedenis van het Ain Ghazal-standbeeld
In de collectie Midden-Oosterse oudheden staat een gipsen standbeeld van ongeveer een meter hoog in een glazen vitrine: het Ain Ghazal‑standbeeld. Door de eenvoudige proporties springt het niet meteen in het oog.
Sterker nog, vergeleken met de gedetailleerde marmeren standbeelden uit het oude Griekenland kan dit beeld moeilijk indruk maken. De geschiedenis ervan is echter fascinerend.
Het beeld is 9000 jaar oud en daarmee het oudste object in de publieke collectie van het Louvre. Het werd in 1983 ontdekt in Ain Ghazal, Jordanië. In tegenstelling tot andere voorwerpen uit die tijd, heeft dit beeld een duidelijk menselijk silhouet. Dat maakt het uniek: het is een van de vroegste menselijke voorstellingen uit de geschiedenis.
4. De mysterieuze verdwijning van De kinderen van Eduard
In 1827 bezocht de Franse schilder Paul Delaroche de Tower of London en raakte gefascineerd door de mysterieuze verdwijning van twee prinsjes die ooit in de toren verbleven. In de vijftiende eeuw waren de vertrekken van deze toren de laatste plek waar de dertienjarige prins Eduard V en zijn jongere broertje, Richard van Shrewsbury, levend werden gezien.
Toen koning Eduard IV van Engeland in 1483 plotseling overleed, werd zijn zoon Eduard V als rechtmatige troonopvolger beschouwd. Voordat zijn kroning kon plaatsvinden, bracht zijn oom Richard van Gloucester de jonge prins en zijn broertje naar de Tower of London.
De bedoeling zou zijn geweest om de kwetsbare kinderen te beschermen, maar tijdens de voorbereidingen verklaarde Richard plotseling dat niet Eduard, maar híj de rechtmatige troonopvolger was.
Het hof ging akkoord en Richard werd op 6 juli 1483 gekroond tot koning Richard III. Kort daarna verdween elk spoor van de prinsjes in de toren. Een handige uitkomst voor Richard: met de eerste twee in lijn voor de troon verdwenen, stond niemand hem nog in de weg. Tot op de dag van vandaag geldt hij als de belangrijkste verdachte, maar onomstotelijk bewijs is nooit gevonden.
5. Het ontbindende lichaam van Jeanne de Bourbon-Vendôme
Op het eerste gezicht is het een gruwelijk beeld: een stenen beeld van een dode vrouw, compleet met uitgestalde ingewanden, maden en een gedetailleerde weergave van ontbinding. Het is het kadavermonument van Jeanne de Bourbon-Vendôme, een Franse adellijke dame die in 1511 overleed.
Haar echtgenoot, François de la Pause, gaf opdracht tot het beeld. In de zestiende eeuw was dit gebruikelijk. Grafbeelden toonden de overledene vaak twee keer: één keer in levenden lijve, en één keer als ontbindend lichaam.
Middeleeuwse christenen geloofden dat het lichaam tijdelijk verging en bij de wederopstanding hersteld zou worden. Zo dienden deze beelden als een herinnering aan de vergankelijkheid van het leven.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
