Met slechts één werkend oog vloog Wiley Post als eerste mens solo rond de wereld. Maar daar bleef het niet bij. De Amerikaanse piloot hielp de automatische piloot verder op de kaart te zetten, ontwikkelde een van de eerste drukpakken en deed tijdens zijn recordvluchten belangrijke waarnemingen op grote hoogte. Toen hij in 1935 op 36-jarige leeftijd omkwam bij een vliegtuigongeluk, had hij in amper enkele jaren de grenzen van de luchtvaart flink verlegd.
Hoe Wiley Post met één werkend oog piloot werd
Wiley Post wordt in 1898 geboren op een boerderij in Texas, maar verhuist al na enkele jaren met zijn gezin naar Oklahoma. Als hij daar op een county fair, een soort landbouwshow, voor het eerst een vliegtuig ziet, is hij direct verkocht.
Hij spaart 25 dollar bijeen en betaalt dat bedrag op 21-jarige leeftijd aan piloot Earl Zimmerman voor een tochtje in zijn vliegtuig. Deze vlucht bevestigt wat Post allang wist: hij wil vliegenier worden.
Een paar jaar later verschijnt er een vliegend circus in de stad: Burrell Tibbs and his Texas Topnotch Fliers. Post – op dit moment arbeider op een olieboorplatform – voegt zich bij het circus als parachutist om wat bij te verdienen. Hij krijgt in deze periode ook zijn eerste vlieglessen.
Een ongeluk op het boorplatform verandert zijn leven voorgoed. Een stuk metaal doorboort zijn linkeroog en de daaropvolgende infectie maakt hem permanent blind. Ironisch genoeg biedt dit ongeluk hem de kans om zich volledig op het vliegen te focussen. Met de schadevergoeding die hij krijgt, kan hij zijn allereerste vliegtuig kopen.
De recordvlucht die Wiley Post wereldberoemd maakte
De vliegsport is in de jaren twintig en dertig mateloos populair. Diverse avonturiers proberen records te vestigen en naar delen van de wereld te vliegen waar nog geen mens naartoe is gereisd. Onder hen is Hugo Eckener. Hij weet in 1929 met de Graf Zeppelin in 21 dagen rond de wereld te vliegen. Dat moet sneller kunnen, denkt Post.
Post gaat sinds zijn ongeluk met een ooglapje door het leven, maar dat betekent niet dat hij zijn droom om vliegenier te worden heeft opgegeven. Sterker nog: eind jaren twintig is hij in dienst bij de oliemiljonair Florence C. Hall als privépiloot. Hall is een echte vliegsportliefhebber en koopt voor Post een Lockheed Vega, een klein Amerikaans passagiersvliegtuig, volledig opgebouwd uit hout. Hall vernoemt het vliegtuig naar zijn dochter: Winnie Mae.
Onder aanmoediging van Hall doet Post met Winnie Mae in 1930 mee aan zijn eerste luchtrace, tussen Chicago en Los Angeles. Hij gaat er met de winst vandoor. Overtuigd van zijn vliegkunsten begint Post in 1931 aan een nieuw avontuur: een vliegreis om de wereld. Samen met navigator Harold Gatty verpulvert hij het record van de Graf Zeppelin. Binnen negen dagen staan ze, na een tocht over Europees, Russisch en Canadees grondgebied, weer in New York.
De prestatie maakt van Post een internationale held. Ook de Nederlandse kranten smullen van dit avontuur in het luchtruim. De Courant publiceert op 4 juli een deel van zijn reisverslag, waarin hij vertelt dat hij honger noch slaap had tijdens de reis. Af en toe dronk hij wat tomatensap uit een thermosfles en at hij een sandwich.
Als eerste piloot solo rond de wereld
Post pioniert verder, onder meer met de automatische piloot. Daar wordt al een paar jaar mee geëxperimenteerd, maar Post durft het in 1933 als eerste man ter wereld aan om het in te zetten bij een tocht rond de wereld. Dat is nog nooit iemand alleen gelukt.
Omdat hij dankzij de automatische piloot niet langer continu de stuurknuppel hoeft vast te houden, weet hij zijn oude record uit 1931 zelfs te verbreken. In 7 dagen, 18 uur en 49 minuten vliegt hij in zijn eentje van New York naar New York.
Het Eindhovensch Dagblad meldt in 1935 dat diverse vliegtuigmaatschappijen dankzij deze grootschalige test met de automatische piloot overtuigd raakten van het apparaat. Ook de KLM besluit de automatische piloot een jaar na de tocht van Post aan te schaffen.
Met een drukpak naar de grenzen van de atmosfeer
Waar Post vooral door opvalt – naast zijn kenmerkende ooglapje – is het ‘duikpak’ dat hij ontwikkelt met de B.F. Goodrich Company. Omdat zijn Lockheed geen drukcabine heeft, moet hij iets anders verzinnen om op grote hoogte te kunnen vliegen. Na een paar mislukte pogingen weet hij het ontwerp van zijn drukpak te perfectioneren en in 1934 op maar liefst 15.240 meter hoogte te vliegen.
Tijdens deze tests in de stratosfeer ontdekt Post per toeval ook de straalstroom – de zeer sterke wind die op negen tot tien kilometer hoogte waait. Of hij de eerste is die de straalstroom ontdekt is onderwerp van debat, maar zeker is dat Post met zijn ontdekking voorgoed de luchtvaart verandert.
Omdat Post op zulke grote hoogte vliegt, neemt ook zijn snelheid toe. De New York Times is lyrisch als hij in maart 1935 met Winnie Mae een snelheid van 547 kilometer per uur bereikt in zijn drukpak. Dat dit mogelijk is met een doodnormaal en verouderd vliegtuig, belooft grootse dingen voor de luchtvaart, aldus de krant.
Met een drukpak naar de grenzen van de atmosfeer
Post is op het hoogtepunt van zijn carrière als zijn liefhebberij hem zijn leven kost. Samen met zijn goede vriend en beroemd acteur Will Rogers vliegt hij in augustus 1935 naar Alaska in een vliegtuig dat hij zelf heeft aangepast.
Na een paar succesvolle vluchten staat een kort tochtje van Point Barrow naar Fairbanks op het programma. Ze zijn nog maar net opgestegen als de motor blokkeert en het vliegtuig neerstort. Rogers en Post zijn op slag dood.
Het ongeluk maakt een enorme indruk in de Verenigde Staten. De begrafenissen van beide heren trekken duizenden toeschouwers, die de twee mannen een laatste eer willen bewijzen.
Hoewel de naam van Wiley Post tegenwoordig bij velen geen belletje meer doet rinkelen, zijn de prestaties die hij leverde onsterfelijk geworden. Zijn drukpak diende als voorloper van het ruimtepak en zijn avonturen in de stratosfeer bewezen dat het luchtverkeer op die hoogte mogelijk is – iets dat we nu doodnormaal vinden.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
Roeliene werkt als editor voor National Geographic. Daarnaast levert ze als wetenschapsjournalist bijdragen aan onder meer Quest en KIJK Magazine. Ze is dol op reizen, godsdienstgeschiedenis en een stevige wandeling.
