Dieren

19 Palingsmokkelaars veroordeeld, lucratieve handel houdt aan

Terwijl illegale palinghandelaren de politie proberen te ontlopen, is de prijs voor glasaaltjes omhooggeschoten naar 5700 euro per kilo. Tuesday, July 3, 2018

Door Rene Ebersole
Foto's Van HEATHER PERRY, NATIONAL GEOGRAPHIC CREATIVE
Sinds 2010, toen de Europese Unie de export van paling verbood, is de illegale handel in glasaaltjes in de VS geëxplodeerd.

Tegen de undercoveragenten die hem later zouden arresteren, zei Tommy Zhou, een 42-jarige handelaar in vis en schaal- en schelpdieren uit Brooklyn, dat hij glasaaltjes op de zwarte markt zou kopen zolang niemand hem een “grote mond” zou geven. En als iemand hem erbij zou lappen, zou hij 175.000 euro betalen om hem te laten vermoorden. De 42-jarige Zhou werd in Virginia betrapt bij de illegale in- en verkoop van glasaaltjes. Hij behoorde tot een groep van ruim twintig handelaren – van kleine vissers tot machtige zakenlui – die onlangs werden gearresteerd tijdens ‘Operatie Gebroken Glas’, een razzia in meerdere staten tegen illegale palingvissers en -handelaren.

“De handelaren wasten de aaltjes wit – ze kochten ze illegaal in, mengden ze met legaal gevangen alen en smokkelden ze dan onder valse etiketten de staatsgrenzen over,” zei special agentEric Holmes van de US Fish and Wildlife Service, die zich tegenover Zhou voordeed als stroper en palingverkoper. Bij de illegale vangst van glasalen aan de Amerikaanse Oostkust gingen de stropers vernuftig te werk, aldus Holmes. “Ze gebruikten nachtkijkers en huurauto’s, en ze zetten midden in de nacht ergens een team af zonder geluid te maken. Zolang deze stropers hun palingen aan illegale dealers kwijt konden, hielden ze niet op.”

De grote vraag naar Amerikaanse paling, Anguilla rostrata, kwam op gang na een ‘sushicrisis’ die in 2010 begon. Wilde glasaaltjes, oftewel jonge palingen die worden gekocht om enorme palingkwekerijen in China en elders van nieuwe ‘aanplant’ te voorzien, werden steeds schaarser. Daardoor stokte ook de aanvoer van unagi, gebakken paling in sojasaus, een populaire snack in sushibars over de hele wereld.

De Aziatische palingpopulaties waren al voor een groot deel uitgeput toen de Europese Unie een verbod op de export van Europese palingsoorten uitvaardigde om een halt toe te roepen aan de scherpe daling van de palingpopulaties.

Het gevolg was dat de prijzen voor glasaaltjes uit Maine omhoogschoten van zo’n 350 euro per kilo in 2010 naar 3600 euro per kilo in 2012. Sommige kleine vissers, die zich tot dan toe hadden gericht op de niet erg lucratieve jacht op schelpdieren en aaswormen, verdienden tijdens het elf weken durende glasaalseizoen genoeg geld met de vangst van de jonge palingen om hun huis af te betalen en een nieuwe truck te kopen.

In Maine vertellen vissers verhalen over die ‘goudkoorts’-achtige dagen, waarin ze zoveel aaltjes konden vangen als ze maar wilden en de dealers langs de oevers van de rivieren in hun trucks klaarstonden om de glasaaltjes voor duizenden dollars op te kopen. Met zoveel geld in omloop werd de palinghandel de ideale omgeving voor berovingen, waardoor palingdealers wapens begonnen te dragen om zichzelf te beschermen.

Intussen zagen sommigen kans om nog meer geld te verdienen met het smokkelen van de glasaaltjes naar andere staten en uiteindelijk naar Azië, waarbij ze de regelgeving van de Amerikaanse Lacey-wet overtraden.

“Dat was het moment waarop we met ons onderzoek begonnen,” zegt agent Holmes. “‘Operatie Gebroken Glas’ strekte zich uit van Maine tot South Carolina.”

Arrestaties

Een van de sleutelfiguren was een dealer uit Maine genaamd Bill Sheldon. Hij leerde jaren eerder zijn collega-vissers om de kleine en doorschijnende glasaaltjes te vangen wanneer ze bij maanlicht stroomopwaarts de rivieren in zwommen. Hoewel de prijs voor glasaaltjes soms tot een schamele 57 euro per kilo zakte, diende de vangst ervan vaak als bescheiden bijverdienste voor lokale inwoners met een laag inkomen. Maar toen de prijs explodeerde, zat Sheldon op de eerste rij om ervan te profiteren.

Uit rechtbankverslagen blijkt dat hij met een netwerk van palingvissers langs de hele Oostkust samenwerkte om de glasaaltjes naar Azië te smokkelen. In het feitenrelaas dat hij in oktober bij zijn schuldverklaring aflegde, gaf Sheldon toe voor ruim 430.000 euro aan glasaaltjes te hebben verhandeld en stappen te hebben ondernomen om de politie te ontlopen.

Palingvissers werken nachtenlang door op rotsen langs de kust om hun individuele jaarquotum te behalen.

Hij zit nu een straf van een half jaar uit in een gevangenis in New Hampshire en hij moest een boete van tienduizend dollar betalen. Als hij zijn truck – met het nummerbord ‘EELWGN’ oftewel ‘Eelwagon’ –niet had verkocht, dan zou de rechter die ook in beslag laten nemen. Maar Sheldon betaalde de waarde van de truck, à 28.700 euro. Daarnaast kreeg hij een voorwaardelijke straf van drie jaar onder toezicht, en onder de voorwaarde dat hij geen vergunning voor de in- en verkoop van palingen zou bezitten.

Vijf andere dealers – Timothy Lewis, Thomas Choi, Yarin Im, Richard Austinen Tommy Zhou – kregen straffen van een half jaar tot twee jaar. Austin en Zhou kregen de langste straffen opgelegd, door rechters in respectievelijk Norfolk, Virginia, en Portland, Maine. Austin, die in oktober werd berecht, was al voor meerdere andere vangstovertredingen veroordeeld. De dreiging van Zhou om verraders om te brengen woog waarschijnlijk mee in het oordeel dat de rechter in Maine in maart uitsprak, aldus advocate Cassandra Barnum.

Dertien minder belangrijke stropers kregen voorwaardelijke straffen van één tot twee jaar en een boete. Nog eens drie mannen zijn inmiddels aangeklaagd wegens illegale palinghandel in meerdere staten en zijn in afwachting van hun berechting.

“Wanneer er een handel ontstaat die zó lucratief is, zijn er altijd mensen die volop van die hulpbron willen profiteren,” zegt Barnum. “We hebben een heleboel mensen opgepakt, maar er zullen altijd weer anderen zijn, dus kunnen we onze aandacht niet laten verslappen.”

Vispasjes

De Atlantic States Marine Fisheries Commission, die toeziet op het natuurbehoud en het beheer van talloze vispopulaties langs de Amerikaanse Oostkust, in de staat Maine begonnen met het aanscherpen van de vangstbeperkingen. Dit is een antwoord op de ‘palingkoorts’ die in 2012 begon en op zorgen over de duurzaamheid van de visserij op deze natuurlijke hulpbron.

Eén kilo glasaaltjes bevat ongeveer 4400 jonge palingen. Dozen met in totaal honderden kilo’s aan glasaaltjes worden naar Azië verscheept en daar aan palingkwekerijen doorverkocht.

In 2014 stelde de commissie een quotum voor Maine in van 5329 kilo glasaaltjes, een grens die in 2015 werd verlaagd tot 4400 kilo. In het quotasysteem mag iedere visser een maximale hoeveelheid glasaaltjes vangen, gebaseerd op zijn of haar vangsten in voorgaande jaren. Telkens wanneer een visser de aaltjes verkoopt, wordt een pasje door een apparaatje gehaald waardoor gegevens als het totale gewicht van de aaltjes en de vangstplek in een database van de overheid worden opgeslagen. Ook mogen palinghandelaren niet langer contant, maar alleen per cheque of digitaal betalen, zodat de transacties navolgbaar zijn.

Het systeem leek goed te werken totdat wetshandhavers van de staat Maine dit jaar ontdekten dat sommige dealers toch cash betaalden voor illegale vangsten en dat de prijs voor glasaaltjes een recordhoogte van 5700 euro per kilo bereikte. De onderzoekers stelden vast dat de illegale praktijken zó wijdverspreid waren dat het staatsquotum van Maine waarschijnlijk zou worden overschreden.

Patrick Keliher, commissaris van het Department of Marine Resources van de staat Maine, vaardigde een nooddecreet uit om de palingvisserij dit jaar al op 24 mei te sluiten, twee weken eerder dan gebruikelijk. “De commissaris besloot dat hij het vangstquotum van de staat niet wilde overschrijden,” zegt majoor Rene Cloutier van de kustwacht van Maine. “Het zag ernaar uit dat we die grens naderden.”

Het besluit om de palingvangst stop te zetten kwam op een cruciaal moment. In augustus zou de Atlantic States Marine Fisheries Commission zich buigen over een voorstel om de huidige vangstquota voor Maine te verhogen naar het niveau van 2014, een toename van acht procent.

Maar inmiddels vragen veel mensen zich af of de commissie in plaats daarvan niet de hele palingvangst zal stilleggen, zoals bijna alle andere staten aan de Oostkust waar commercieel op paling wordt gevist, al hebben gedaan.

“Het stopzetten van de palingvisserij zou een enorme schok zijn,” zegt Darrell Young, codirecteur van de Maine Elver Fishermen Association. “Ik zou het kunnen begrijpen als de vangst eerder wordt stilgelegd, maar om de visserij op glasaaltjes voorgoed stop te zetten vanwege een paar rotte appels, dat zou onterecht zijn.”

Lees meer