Atlantische papegaaiduikers brengen het grootste deel van hun leven op zee door en komen alleen in de lente aan land om onder de grond – en dus uit het zicht – te broeden. Wat zich daar afspeelt, bleef lange tijd een mysterie, maar camerabeelden geven een zeldzaam inkijkje in hun leven.

‘Papegaaiduikers zijn zeevogels, oceaanvogels,’ zegt Kenny Taylor, natuurbeschermer en zelfbenoemde papegaaiduikerexpert die de vogels al een halve eeuw in Schotland bestudeert. ‘Als ze hun jongen op zee zouden kunnen grootbrengen, zouden ze dat doen. Maar nu moeten ze aan land komen en je kunt hun innerlijke strijd bijna zien.’

Trouwe vogel

Zodra de papegaaiduikers aan land komen, gaan ze op zoek naar een hol en een partner. Ze nestelen ondergronds en graven met hun krachtige snavels en scherpe klauwen hun eigen holen uit onder rotsblokken. Daarom duurde het lang voordat wetenschappers konden bestuderen wat er precies gebeurt tijdens het broedseizoen.

Leestip: Papegaaiduikers spotten? Op deze 5 Europese eilanden kan het

Met ondergrondse camera’s kunnen ze de zwart-witte dieren nu toch observeren. Die onthullen bijvoorbeeld welke roofdieren de nesten binnendringen en welke soorten vis de ouders hun jongen voeren. Deze video laat bijvoorbeeld een jonge papegaaiduiker zien die een veel te grote botervis probeert op te eten, een mogelijk gevolg van een opwarmende oceaan of overbevissing op haring.

De papegaaiduiker blijft zijn hele leven trouw aan zowel zijn hol als zijn partner. ‘Scheidingen komen maar zelden voor,’ zegt Taylor. Het gebeurt meestal alleen als een paar er niet in slaagt om te broeden tijdens de eerste paar pogingen. Het vrouwtje zoekt dan een andere partner en verhuist naar een ander hol, terwijl het mannetje de neiging heeft om steeds terug te keren naar hetzelfde lege gat in de grond.

Hoe opvallende snavels papegaaiduikers helpen bij het vinden van een partner

Papegaaiduikers staan bekend om hun oranje snavel, maar die felle kleur is slechts tijdelijk. ‘De snavel is alleen belangrijk tijdens het broedseizoen,’ zegt Jacob Ligorria, zeevogel-ecoloog en National Geographic Explorer.

Papegaaiduikers kijken naar elkaars snavel als een teken van fysieke fitheid. Hoe groter en feller de kleur, hoe beter de partner van een papegaaiduiker zal zijn. Maar zodra het broedseizoen voorbij is, laten de keratineplaten op hun snavels los, waardoor de vorm van de snavel verandert. Ook verdwijnen hun oogversieringen, worden hun gezichten donkerder en veranderen hun poten van feloranje naar lichtgeel.

Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!

Tegen de tijd dat de winter aanbreekt, heeft de papegaaiduiker zijn oranje delen volledig verloren en blijft er een kleinere, slankere, zwartere snavel over. De transformatie is zo opvallend dat vroege waarnemers ooit dachten dat zomer- en winterpapegaaiduikers volledig verschillende soorten waren.

Camouflage

Ook over de maanden die de vogels op volle zee doorbrengen, tastten onderzoekers lange tijd in het duister. ‘We hebben pas de laatste tien tot vijftien jaar een beetje een idee waar papegaaiduikers zich in de winter bevinden,’ zegt Don Lyons, zeevogelbioloog en directeur natuurbeschermingswetenschap bij de National Audubon Society.

De kleine papegaaiduikers moeten op zee veel obstakels overwinnen. Ze moeten oppassen voor roofdieren, zoals giervalken vanuit de lucht en vissen en haaien onder water.

Leestip: Waarom zingen vogels in de lente zo uitbundig? ‘Het is opmerkelijk precies getimed’

Het zwart-witte verendek dat papegaaiduikers soms de bijnaam ‘noordelijke pinguïns’ oplevert, is dan ook een vorm van camouflage op volle zee. ‘Dat is vrij gebruikelijk in de oceaan,’ zegt Ligorria. ‘Je kunt ze niet zien van bovenaf omdat het zwart opgaat in de diepte. En als je naar de zon kijkt, is de buik wit en gaan ze op in het licht.’

Kwetsbare soort

Hoewel de populatie Atlantische papegaaiduikers stabiel blijft, staat de soort op de lijst van de International Union for Conservation of Nature (IUCN) als kwetsbaar voor uitsterven.

Historisch gezien zijn sommige populaties uitgeroeid door overbejaging – iets wat de Audubon Society wil voorkomen door papegaaiduikers terug te brengen naar hun oorspronkelijke broedeilanden. Bovendien onderzoeken wetenschappers nog steeds hoe klimaatverandering de charismatische dieren en de kleinere vissoorten waarvan ze afhankelijk zijn, kan beïnvloeden.

‘We kunnen papegaaiduikers echt helpen door goed oceaanbeheer en door de broedplaatsen te beschermen,’ zegt Lyons, die een belangrijke rol heeft gespeeld in het project van de National Audubon Society. ‘We hebben veel succes geboekt met het terugbrengen van papegaaiduikers naar gebieden zoals Maine. Het is dus zowel een waarschuwing als een hoopvol verhaal.’

Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!