Zeeschildpadden kunnen meer dan 100.000 kleine diertjes meedragen op hun rug

Dankzij onderzoek naar de enorme variëteit en hoeveelheid aan organismen die op de rugpantsers van onechte karetschildpadden gedijen, kunnen wetenschappers deze majestueuze reptielen beter volgen en begrijpen.

Thursday, June 18, 2020,
Door Corryn Wetzel
Een onechte karetschildpad voedt zich met zeegras. Door het slib op de zeebodem om te woelen, ...

Een onechte karetschildpad voedt zich met zeegras. Door het slib op de zeebodem om te woelen, pikken de grote reptielen duizenden kleine verstekelingen op – micro-organismen als nematoden, kreeftjes en hydroïden.

Foto van Brian Skerry, Nat Geo Image Collection

Onechte karetschildpadden trekken over afstanden van duizenden kilometers door de wereldzeeën, maar dat doen ze niet alleen: uit onderzoek blijkt dat ze op hun rugpantser een verbluffende variëteit aan piepkleine zeediertjes met zich meevoeren.

In een nieuw onderzoek dat op 20 mei werd gepubliceerd in het tijdschrift Diversity, wordt aangetoond dat onechte schildpadden gemiddeld zo’n 34.000 afzonderlijke soorten ‘meiofauna’ (organismen die minder dan een millimeter groot zijn) op hun rugpantser meevoeren. Eén exemplaar had zelfs bijna 150.000 afzonderlijke diertjes op zijn rugschild, waaronder nematoden, kreeftenlarven en garnaaltjes.

“Je treft daar letterlijk een aparte wereld aan,” zegt Jeroen Ingels, marien ecoloog aan de Florida State University. Het is verbluffend om “een dusdanige biodiversiteit op een ander organisme aan te treffen.”

Ingels en zijn team ontdekten ruim honderd nieuwe soorten meiofauna, vooral nematoden, die nog niet eerder op onechte karetschildpadden of andere zeeschildpadden waren aangetroffen. Het team kwam tot zijn conclusies door onderzoek te doen naar 24 onechte karetschildpadden die in juni 2018 arriveerden op St. George Island, voor de kust van Florida.

Zeeschildpadden 101
Zeeschildpadden bestaan al sinds het dinosaurustijdperk. Kom meer te weten over de oudste voorouder waar wij van weten, ontdek hoe bepaalde aanpassingen hebben bijgedragen aan het voortbestaan van de reptielen en leer meer over de maatregelen die worden genomen om deze dieren te beschermen.

Al eerder was ontdekt dat zeeschildpadden verstekelingen op hun rug meevoeren, maar de enorme hoeveelheid en diversiteit van deze meelifters was tot nu toe onbekend, zegt Ingels.

Door hun onderzoek naar deze piepkleine organismen kunnen de wetenschappers de trek van deze en andere zeeschildpadden beter volgen, aangezien de dieren bepaalde meiofauna alleen in specifieke regio’s oppikken. Daardoor zouden de onderzoekers ook toekomstige richtlijnen voor de bescherming van onechte karetschildpadden kunnen opstellen. Het onderzoek kan bovendien antwoord geven op de vraag hoe deze kleine organismen zich door de wereldzeeën verplaatsen, iets wat tot nu toe een raadsel is.

Drijvende wereld

“Meiofauna bestaat in alle hoeken en gaten die andere organismen niet kunnen bereiken,” zegt Ingels, dus was het geen verrassing dat deze diertjes op zeeschildpadden werden aangetroffen. Maar het enorme aantal was wél verrassend, zegt hij. 

Tot de microscopisch kleine fauna behoren veel nematoden, die doen denken aan wormpjes en in vrijwel elk milieu op aarde worden gevonden, van het slib op de bodem van de diepzee tot de grond in de hoogste berggebieden. De onderzoekers ontdekten ook garnaalachtige vlokreeftjes, roeipootkreeftjes en hydroïden, kwalachtige roofdiertjes.

Het leven op het rugpantser is zeer competitief, zegt Ingels. Grotere verstekelingen als garnaaltjes en krabjes voeden zich vaak met de kleinere bewoners van deze drijvende wereld. Nematoden eten bacteriën en afval dat op het rugpantser neerdwarrelt, en in sommige gevallen ook andere nematoden. 

Dit vlokreeftje uit de familie van de spookkreeftjes leeft in grote aantallen op de rugpantsers van onechte karetschildpadden. Op 24 exemplaren van de schildpaddensoort vonden onderzoekers ruim 100.000 spookkreeftjes.

Foto van Dr. Jeroen Ingels

“Het is een enorm gevarieerde, microscopisch kleine wereld waarin van alles gebeurt maar waarover we heel weinig weten,” aldus Ingels.

Enkele van de grotere diertjes, zoals rankpootkreeftjes, hechten zich aan het pantser van de zeeschildpadden en kunnen het daardoor beschadigen en de stroomweerstand van het reptiel in het water vergroten, hoewel ze ook kunnen bijdragen aan de camouflage van een schildpad. Maar de piepkleine meiofauna is waarschijnlijk niet schadelijk. “Zeeschildpadden dragen ongetwijfeld parasieten en andere schadelijke dieren op of in zich mee, maar de meiofauna behoort daar niet toe.”

Volgens Nathan Robinson, een zeeschildpaddenonderzoeker van de Fundación Oceanogràfic in Valencia, Spanje, die niet bij het nieuwe onderzoek was betrokken, is het logisch dat er zoveel dieren op zeeschildpadden leven. “Je hebt te maken met een perfect platform, een vlot, waarop je door de wereldzeeën kunt reizen,”zegt hij. “Dat betekent dat je permanent door een wonderbaarlijke zee vol voedingsstoffen wordt gesleept,” wat een enorm voordeel is voor filtervoeders als rankpootkreeftjes en sponzen.

Voorzichtig onderzoek

Ingels en zijn collega’s bestudeerden de onechte karetschildpadden op St. George Island omdat dit eiland een van de broedplaatsen met de hoogste dichtheid aan zeeschildpadden in het noorden van Golf van Mexico is. Om de dieren te onderzoeken maakten ze gebruik van hoofdlampen met rood licht, een golflengte die de dieren minder stoort en die het menselijk nachtzicht niet belemmert. Om met de dieren te mogen omgaan, moesten de onderzoekers eerst een training volgen van de Florida Fish and Wildlife Conservation Commission, waarna ze een certificaat van deze overheidsdienst ontvingen.

Ingels en zijn medeonderzoekers moesten snel te werk gaan toen ze monsters van het rugpantser van de onechte karetschildpadden namen en benaderden de dieren pas nadat ze weer op weg waren naar zee. “Het is van cruciaal belang dat een zeeschildpad niet wordt gehinderd bij het leggen van al haar eieren,” zegt Ingels.

Tijdens het nemen van monsters hurkten de wetenschappers rond het dier en gebruikten een plastic plamuurmesje om meeliftende diertjes die ze op het rugpantser zagen zitten, voorzichtig te verwijderen. Daarna gebruikten ze sponzen die in zoetwater waren gedrenkt om organismen te vergaren die te klein waren om met het blote oog te zien.

Onderzoekers zijn bezig met het nemen van monsters van piepkleine organismen die op de rugpantsers van onechte karetschildpadden leven. Deze foto werd genomen tijdens werkzaamheden onder omstandigheden die niet schadelijk waren voor de reptielen en die waren goedgekeurd door de Florida Fish & Wildlife Conservation Commission. Normaliter is het verboden om zeeschildpadden te storen of aan te raken. De opname werd gemaakt bij rood licht, dat de dieren minder stoort, en werd naderhand omgezet in zwart-wit.

Foto van Dr. Matthew Ware

In het laboratorium gebruikten ze een fijne zeef om de grotere organismen in het water, waaronder weekdiertjes en kreeftjes, te scheiden van de veel kleinere meiofauna. Onder de microscoop begonnen ze vervolgens te sorteren en classificeren wat ze hadden gevonden. 

“De eerste keer dat je een monster bekijkt, is dat altijd heel spannend, want je weet niet wat je zult aantreffen,” zegt Ingels.

Ingels kan de onechte karetschildpadden die dit jaar in juni naar het eiland terugkeren, niet bestuderen vanwege beperkingen als gevolg van de coronavirus-pandemie, maar hij kan niet wachten om te bekijken welke organismen de zeeschildpadden volgend jaar zullen meebrengen, en dan vooral de schildpadden die al eerder zijn onderzocht en gemarkeerd.

Veerboten voor micro-organismen

Het onderzoek roept vragen op over de wijze waarop deze piepkleine diertjes überhaupt op de zeeschildpadden belanden en hoe belangrijk de reptielen voor de verspreiding van deze organismen zijn. 

Het is waarschijnlijk dat zeeschildpadden veel verstekelingen oppikken wanneer ze foerageren op de zeebodem, een ware hotspot voor meiofauna. Daarbij verstoren ze microscopisch kleine organismen in het slib, die vervolgens een nieuw onderkomen op het rugpantser van de zeeschildpad vinden, legt Ingels uit.

Volgens Theodora Pinou, een biologe en professor aan de Western Connecticut State University die onderzoek naar zeeschildpadden doet en niet bij het nieuwe onderzoek was betrokken, pikken de schildpadden waarschijnlijk grote aantallen verstekelingen op vanwege hun activiteiten en hun milieu, niet omdat hun rugpantser zo geschikt zou zijn voor dit soort organismen.

“Ik denk niet dat het rugpantser zelf een grote aantrekkingskracht heeft,” zegt Pinou. Ze ontdekte dat onechte karetschildpadden in de Atlantische Oceaan méér kleine organismen met zich meedroegen dan hun soortgenoten in de Stille Oceaan en denkt dat dit het gevolg is van milieuomstandigheden en verschillen in de dichtheid van meiofauna-populaties.

Hoe de kleine zeediertjes ook op de zeeschildpadden terechtkomen, de grote reptielen fungeren als vlotten waarop ze de meereizende organismen tijdens hun trek door de oceanen over enorme afstanden verspreiden. Dat kan verklaren waarom veel piepkleine zeediertjes zo’n enorm verspreidingsgebied hebben, iets wat tot nu amper kan worden verklaard. Veel van deze minuscule wezentjes kunnen geen grote afstanden zwemmen of langere tijd in open zee overleven. 

“Bepaalde organismen worden verplaatst op drijvende kolonies eendenmosselen of ijsschollen, maar als je het over zeeschildpadden hebt, dan heb je het over veel grotere afstanden,” zegt Ingels.

Biologische ‘zendertjes’

Door de lange reizen die zeeschildpadden maken, is het lastig en duur om ze te volgen. Ingels hoopt dat het analyseren van deze piepkleine meelifters aan boord van zeeschildpadden en van hun dieet inzichten kunnen opleveren in de regio’s waar de reptielen de diertjes hebben opgepikt en de zeegebieden die ze op hun reizen hebben bezocht. Hij verwacht dat hij dit soort analyses in de toekomst kan uitvoeren.

Tot nu toe is dit soort onderzoek nog niet op meiofauna verricht, maar wetenschappers hebben wél de chemische kenmerken van rankpootkreeftjes op soepschildpadden en onechte karetschildpadden onderzocht. Daaruit bleek dat isotopen of chemische varianten in de rankpootkreeftjes duidelijk aantoonden welke zeegebieden de schildpadden hadden bezocht en wat de temperatuur en zoutgraad in die gebieden was. Uit deze informatie kunnen de trekroutes van de zeeschildpadden worden afgeleid. 

“Hoe gedetailleerder je deze organismen bestudeert, des te meer kom je over ze te weten,” zegt Robinson.

Dit artikel werd oorspronkelijk in het Engels gepubliceerd op NationalGeographic.com

lees verder

3:30

Zeeschildpadden 101

Zeeschildpadden bestaan al sinds het dinosaurustijdperk. Kom meer te weten over de oudste voorouder waar wij van weten, ontdek hoe bepaalde aanpassingen hebben bijgedragen aan het voortbestaan van de reptielen en leer meer over de maatregelen die worden genomen om deze dieren te beschermen.

Op zoek naar de mysterieuze groene zeeschildpadden in de Perzische Golf

Wetenschappers proberen meer te weten te komen over de groene zeeschildpadden in het Midden-Oosten, een van de schildpadpopulaties waar nog het minst over bekend is.
Lees meer