Op de Olympische Winterspelen schitteren doorgaans de beste atleten ter wereld. Maar soms trekt iemand de aandacht om een heel andere reden: omdat hij pas net is begonnen met skiën, omdat ze na zestien jaar afwezigheid terugkeert, of omdat zijn lichaam hem een bijna ongelooflijk fysiologisch voordeel geeft. Deze vier Winterspelen-verhalen die laten zien dat Olympische roem meer is dan alleen een podiumplek.
De schansspringer die als laatste eindigde
Weinig Winterspelen-verhalen zijn zo iconisch als dat van Michael ‘Eddie’ Edwards, beter bekend als Eddie the Eagle. Tijdens de Winterspelen van Calgary in 1988 vertegenwoordigt hij Groot-Brittannië bij het schansspringen, een discipline waarin zijn land nauwelijks traditie heeft.
Edwards doet absoluut niet mee om de prijzen. Hij eindigt als laatste op zowel de 70- als de 90-meterschans. Maar zijn vastberadenheid, beslagen bril, onbeholpen stijl en openhartige interviews maken hem in één klap wereldberoemd. Zijn deelname leidt uiteindelijk zelfs tot strengere kwalificatieregels voor toekomstige Spelen, ook wel bekend als de ‘Eddie the Eagle-regel’.
De Mexicaan die pas één jaar kon skiën
Als de Mexicaanse triatleet Germán Madrazo in 2017 een artikel leest over langlaufen, heeft hij nog nooit serieus op ski’s gestaan. Een jaar later probeert hij zich te kwalificeren voor de Olympische Winterspelen van Pyeongchang (Zuid-Korea). Hij is dan 42 jaar.
Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!
Samen met de skiërs Yonathan Fernandez (Chili), Klaus Rodriguez (Ecuador), Pita Taufatofua (Tonga) en Sebastian Unprimny (Colombia) gaat Madrazo aan de slag. Het internationale team huurde een skihut in Oostenrijk en werkt tien uur per dag aan techniek en uithoudingsvermogen.
Tegen alle verwachtingen in kwalificeren de mannen zich. In Pyeongchang start Madrazo op de 15 kilometer langlaufen. Hij komt als 112de en laatste over de finish, zwaaiend met een Mexicaanse vlag en een brede glimlach.
Bij de streep wordt hij feestelijk opgewacht door zijn trainingspartners Fernandez (98ste), Rodriguez (108ste), Taufatofua (110de), Unprimny (111de) én winnaar Dario Cologna. ‘Over de finish komen was voor mij al een overwinning,’ zei Madrazo later.
De kunstschaatser die na zestien jaar terugkeerde
Deanna Stellato-Dudek geldt als tiener als groot talent in het kunstschaatsen. Op haar zeventiende wint ze de juniorenfinale van de ISU Grand Prix, een jaar later wordt ze tweede op het WK voor junioren. Maar in 2001 maken ernstige heup- en enkelblessures abrupt een einde aan haar carrière.
Leestip: Wollen mutsen en lange rokken: zo zag het kunstschaatsen er 100 jaar geleden uit
Vijftien jaar later, tijdens een teambuildingsessie op haar werk, krijgt ze de vraag wat ze zou doen als ze zeker wist dat ze niet zou falen. Haar antwoord komt instinctief: ‘Een gouden Olympische medaille winnen.’
In 2016 keert ze terug op het ijs, ditmaal met een partner. Eerst is dat Nathan Bartholomay, later de Canadees Maxime Deschamps. In 2026, op 42-jarige leeftijd, kwalificeert ze zich voor de Winterspelen van Milaan-Cortina.
Vlak voor de Spelen loopt ze opnieuw een blessure op, maar ze herstelt op tijd. Het duo eindigde als elfde. Geen medaille, maar wel een comeback die in de sportwereld een zeldzaamheid is.
De langlaufer met natuurlijke doping
Tussen 1960 en 1968 domineert de Finse langlaufer Eero Mäntyranta, ook te zien op de afbeelding bovenaan, de Winterspelen. Hij wint vier gouden, drie zilveren en twee bronzen medailles. Zijn overwinningen zijn bij vlagen verbluffend: in Innsbruck 1964 wint hij de 15 kilometer met 40 seconden voorsprong en de 30 kilometer met ruim anderhalve minuut verschil.
De tijdsverschillen zijn zo groot dat Mäntyranta meteen dopingverdenkingen op zich gericht krijgt. Tests blijven echter negatief. Pas in de jaren negentig ontdekken wetenschappers dat de familie Mäntyranta lijdt aan een erfelijke vorm van polycythemie.
Leestip: Deze 6 schandalen zorgden eerder voor opschudding op de Olympische Spelen
Die aandoening zorgt ervoor dat het lichaam meer rode bloedcellen aanmaakt dan normaal. Meer rode bloedcellen betekent een groter zuurstoftransport, en dus een uitzonderlijk uithoudingsvermogen.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
