De meeste mensen zullen niet warm lopen voor een uitje naar een met onkruid overwoekerde kas naast een dichtgetimmerd kasteel in België. Voor de Franse fotograaf Jonathan Jimenez vormen juist dit soort plekken het perfecte decor. Hij heeft urban exploring – kortweg urbex – verheven tot een kunstvorm, waarin verval en schoonheid samenkomen.
De esthetiek van verval
‘Het zijn stuk voor stuk plekken vol roest, kapotte ramen en afbladderende muren, en toch is het prachtig,’ zegt Jimenez. ‘Ik zoek schoonheid op plekken waar je die niet verwacht.’
Zijn fascinatie begon in Barcelona, waar hij graffiti-artiesten volgde die verlaten uithoeken van de stad als canvas gebruikten. Terug in zijn geboortestad Parijs ging hij zelf op pad. Hij klom op daken, doorkruiste verlaten metrotunnels en bracht dagen ondergronds door in de Parijse catacomben. Steeds op zoek naar plekken waar de tijd lijkt stil te staan.
Urban exploring is geen onschuldig avontuur
Dat begon als een lokaal project, maar groeide uit tot een grensoverstijgende obsessie. Jimenez bezocht inmiddels meer dan zevenhonderd verlaten locaties in 33 landen. Van afgedankte fabrieken tot vergeten kastelen en verlaten militaire bases.
Dat gaat niet zonder risico’s. Veel urbexlocaties zijn lastig te vinden, slecht onderhouden en vaak officieel verboden terrein. Tijdens een bezoek aan een verlaten brouwerij in Noord-Frankrijk werd Jimenez verrast door een blaffende hond, die de bewaking alarmeerde. Niet veel later moest hij uitleg geven aan de politie.
Wil je niets missen van onze verhalen? Volg National Geographic op Google Discover en zie onze verhalen vaker terug in je Google-feed!
‘De meeste urbexplekken zijn privé-eigendom,’ zegt hij. ‘Maar als ik kan uitleggen dat ik alleen kom fotograferen, is de spanning meestal snel weg. Al had die bewaker in Noord-Frankrijk vermoedelijk gewoon een slechte dag.’
De natuur wint altijd
Zijn zoektocht bracht Jimenez onder meer naar een verlaten treindepot in Hongarije en een overwoekerd kasteel in Kroatië. Opvallend genoeg verdiept hij zich zelden in de geschiedenis van een locatie. Waar veel urbexers focussen op het verhaal achter een plek, richt Jimenez zijn lens op iets anders: vergankelijkheid.
‘Als je de natuur haar gang laat gaan, neemt ze terug wat ooit van haar was,’ zegt hij. Planten groeien door vloeren, bomen breken door daken en mos bedekt wat ooit strak beton was. ‘Sommige mensen zien in mijn foto’s een postapocalyptische wereld,’ zegt Jimenez. ‘Maar ik wil vooral laten zien dat de natuur sterker is dan de mens. Uiteindelijk wint zij altijd.’
Urbex als stille observatie
Jimenez’ foto’s zijn geen aanklacht en geen sensatiezuchtige blik op verval. Ze nodigen uit tot kijken – langzaam, aandachtig. Naar wat achterblijft als de mens vertrekt, en naar hoe de wereld zich daarna herstelt.
Bekijk hieronder de bijzondere beelden die Jimenez maakte op verschillende urbexlocaties.
Meer ontdekken? Krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium en steun onze missie. Word vandaag nog lid!
