Hoe hard we ook ons best zouden doen, de breedneusaap zal altijd een betere jodelaar zijn dan de mens. Dat concluderen onderzoekers in een studie naar verschillende soorten breedneusapen, waaronder de zwarte brulaap, de bruine kapucijnaap en de zwartgezichtslingeraap. Deze dieren danken hun jodelende eigenschap aan hun unieke strottenhoofd.

Zingen als een aap

Als een mens jodelt, kan hij hooguit een octaaf overslaan – een sprong waarbij de frequentie verdubbelt. Apen halen met gemak drie of zelfs vier octaven, afhankelijk van de soort.

Leestip: Deze bavianensoort hecht veel waarde aan vriendschap

Om deze stemgymnastiek beter te begrijpen, deed een groep internationale wetenschappers onderzoek naar breedneusapen in het Boliviaanse natuurreservaat La Senda Verde.

Zij concludeerden dat het unieke strottenhoofd van de apen dit talent verklaart. Ze publiceerden hun bevindingen in het vakblad Philosophical Transactions of the Royal Society B.

Bijzondere anatomie

Dit natuurlijke talent van deze apensoort danken ze aan een bijzonder stukje anatomie. Zowel mensen als apen bezitten een set stembanden, maar apen bezitten daarnaast nog een extra membraan in het strottenhoofd. Deze weefselplooien bevinden zich aan de bovenrand van hun stembanden.

Leestip: Chimpanseemoeders blijven spelen met hun kroost – ook in mindere tijden

Wanneer de apen alleen hun stembanden gebruiken, produceren ze geluiden in een lage frequentie, vergelijkbaar met de menselijke stem. Wanneer ze echter de weefselplooien erbij betrekken, ontstaat er een abrupte overgang naar een hogere frequentie.

De geluiden die hieruit voorkomen, vergelijken de onderzoekers met menselijk jodelen. De grootste jodelaar bleek de slingeraap. Hij kon maar liefst vier octaven overslaan.

Evolutionaire verschillen

Hoewel de moderne mens dit vermogen is kwijtgeraakt, beschikten onze vroege voorouders ook over dit bijzondere strottenhoofd. De extra weefselplooien zijn in de loop van de evolutie verdwenen, maar dat had een duidelijk nut.

Leestip: Waarom proberen deze makaken te paren met herten?

‘Om op een stabiele toon te kunnen spreken, hadden mensen een ‘gestroomlijnd’ strottenhoofd nodig,’ legt hoofdonderzoeker Jacob Dunn van de Anglia Ruskin University (VK) uit. ‘Deze extra membranen, samen met andere onderdelen zoals de luchtzak, zouden alleen maar in de weg zitten.’

Voor apen daarentegen, zijn die instabiele toonhoogtes juist wenselijk. ‘Ze hebben rijke sociale levens en moeten op verschillende manieren met elkaar communiceren,’ aldus Dunn. Met hun gejodel kunnen ze bijvoorbeeld de aandacht trekken en zichzelf kenbaar maken.

Benieuwd hoe het gejodel klinkt? Via deze link kun je een geluidsfragment horen.

Steun de missie van National Geographic en krijg onbeperkt toegang tot National Geographic Premium. Word nu lid!