In augustus 2023 werden achttien takahē-vogels uitgezet in de Lake Whakatipu Waimaori-vallei op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Het is een veelbelovend nieuw hoofdstuk in het succesverhaal van deze bijzondere vogel.
De takahē leeft al sinds de prehistorie in Aotearoa, zoals Nieuw-Zeeland in het Maori wordt genoemd. De vogel had er aanvankelijk het rijk alleen: andere inheemse landzoogdieren waren er niet. De noodzaak om te kunnen vliegen was er daarom niet voor takahē’s, en dus huppelen ze er vrolijk op los in de bergen.
De takahē stierf bijna uit, maar hoe?
Tot zover geen vuiltje aan de lucht, tot Europese kolonisten naar Nieuw-Zeeland trokken en de leefomgeving van de inheemse vogels in gevaar brachten. De Europeanen namen hermelijnen, katten, fretten en ratten mee naar Aotearoa. De wandelende vogel, die wel wat wegheeft van een kruising van een pauw en een dodo, was niet opgewassen tegen deze roofdieren. Aan het eind van de negentiende eeuw leek de takahē volledig uitgestorven.
Dat bleek niet waar. In 1948 werd een kleine groep takahē-vogels gespot op het Zuidereiland. Om te voorkomen dat de vogels nu écht zouden uitsterven, werden ze in de jaren erna gefokt in natuurreservaten, ver weg van roofdieren die hun eieren konden opeten. Wanneer de kuikens uit het ei kropen, werden ze verwelkomd door natuurbeschermers met popsokken met een rode snavel in de hoop de jonge vogels op hun gemak te stellen.
De ‘uitgestorven’ vogel huppelt weer in het wild rond
De inspanningen wierpen zijn vruchten af, want inmiddels is de populatie gegroeid tot zo’n vijfhonderd vogels. Het grootste deel daarvan leeft beschermd in natuurreservaten, maar de kwetsbare diersoort wordt ook weer in het wild uitgezet. Zoals onlangs bij Lake Whakatipu.
De grootste uitdaging bij het beschermen van de takahē? Voorkomen dat de vogels opnieuw ten prooi vallen aan ratten en andere roofdieren. Nieuw-Zeeland heeft als doel om alle ratten, buidelratten en hermelijnen voor 2050 uit te roeien, zodat de takahē weer onbezorgd rond kan rondrennen.
